Waakzicht

Wat zie je als je ontwaakt en naar buiten kijkt?
Wat gebeurt er, wat zie je? Kortom: wat is je waakzicht?

Klik op de foto’s voor grote weergave.

___________________________________________________________________________

83 ) India, New Delhi
zaterdag 12 april 2014 – 08:09
Waakzicht 120414 0809 Delhi The Park k707_IND8989_edited-1
Kamer 707 van The Park kijkt uit op een van de uitzonderlijkste bezienswaardigheden van New Delhi: de Jantar Mantar (letterlijk: rekeninstrument), het observatorium dat maharaja Jai Singh II van Jaipur in 1724 liet bouwen. Destijds was dit hier het buitengebied van Oud Delhi, de 17e eeuwse ommuurde stad die ruim een kilometer naar het noorden ligt. New Delhi is in verhouding piepjong: gebouwd tussen 1918 en 1931, bedoeld als nieuwe Britse regeringszetel i.p.v. Calcutta, maar de Britten hebben er weinig lol aan beleefd, in 1947 viel het doek. De ambitieuze maharadja heeft in totaal vijf observatoria gebouwd waarvan de grootste in Jaipur staat, maar deze, de eerste, is wat mij betreft de mooiste. Werd overigens ook gebruikt als een van de locaties voor de geweldige film The Fall, van Tarsem Singh. Niet gezien? Kijken! En nog nooit in Delhi geweest? Gaan!

___________________________________________________________________________

82 ) India, Jaipur
maandag 7 april 2014 – 07:45
Waakzicht 070414 0835 Arya Niwas Jaipur k324_IND8696
Kamer 324 van hotel Arya Niwas kijkt uit op Sansar Chandra Road, een rustige zijstraat van de nog verontrustend drukke Sc Road. Indiërs zijn dol op afkortingen. Elke stad heeft een MG Road (Mahatma Gandhi), en Jaipur heeft daarnaast ook een MI Road, naar Mirza Ismail, een vroegere premier van Rajasthan. Maar SC? Niemand die het weet. Ook wel weer geruststellend, je hoeft niet alles te weten. Als je maar veilig aan de overkant komt, da’s veel belangrijker. Mijn kamer heeft een balkonnetje met plastic kunstgras en twee rotan stoelen, de tuin heeft een blauwbloeiende jacaranda en het hotel heeft een chowkidar, een nachtwaker, die de hele nacht bij de poort heeft gestaan. Kijk maar, daar staat hij, rechts beneden. Over een kwartier zit zijn dienst er op. Zojuist heeft iemand op het gazon de stoelen in de schaduw gezet. Het is kwart voor acht, de thermometer wijst 27 graden.

___________________________________________________________________________

81 ) India, New Delhi
zondag 6 april 2014 – 08:15
Waakzicht 060414 0815 Holiday Inn New Delhi Airport_IND8633
Kamer 308 van Holiday Inn New Delhi Airport. Vannacht om 02:15 aangekomen, paar uurtjes slaap en terug naar de luchthaven voor de vlucht naar Jaipur in Rajasthan. In 1981 zette ik voor het eerst voet op Indiase bodem. In de jaren daarna heb ik het land enorm zien veranderen, te beginnen met de luchthaven zelf. Een zooitje was het, waar met enige regelmaat ongelukken gebeurde met landende of startende vliegtuigen. Letterlijk, páts, tegen elkaar. Nu is het een soepele, goed gestructureerde airport, waar gelukkig wel wat rariteiten van vroeger in stand zijn gebleven. De wc-jongen die je stukjes wc papier aanreikt om je handen te drogen, want handdoekautomaten kennen ze nog steeds niet, laat staan een blower. Of de controleur bij de bagagescan, die met z’n collega’s staat te fratsen in plaats van naar de monitor te kijken. Vanochtend uit mijn hotelraam kijkend zag ik, daarachter op dat stukje braakland, iets dat ook nooit uit het Indiase straatbeeld zal verdwijnen: jongens die, hoe warm het ook is, cricket spelen.

___________________________________________________________________________

80 ) Duitsland, Berlijn
vrijdag 21 maart 2014 – 08:38
Waakzicht 210314 0838 Leonardo Hotel Berlijn Charlottenburg k515 _IND8629
Kamer 515 van Leonardo Hotel in de wijk Charlottenburg, om de hoek van de opera, waar het om begonnen was, dit tripje naar Berlijn. Dus beter kan niet. Het uitzicht doet een beetje DDR-achtig aan, maar dat kan niet, want het is volop west. Op krap tweehonderd meter de Bismarckstrasse, de grote verkeersader die dwars door de stad snijdt en waar ambulances en brandweerauto’s af en aan scheuren. Dag en nacht hoor je sirenes, als de ene zich verwijdert kondigt de volgende zich alweer aan, naadloos gaat het geluid van de een over in de ander. Drama’s die buiten zicht blijven. Behalve gisterenmiddag, vlakbij de Savignyplatz waar we geluncht hadden, toen lag iemand languit op straat en kreeg hartmassage, mensen verdrongen zich om het drama te zien. Papieren en boodschappen verstrooid op het asfalt. Zag er slecht uit. Lijkbleek, letterlijk. Als de ambulance gebeld was konden ze gerust de sirene uitzetten, geen redden meer aan.

___________________________________________________________________________

79 ) Duitsland, Berlijn
woensdag 19 maart 2014 – 08:35
Waakzicht 190314 0835 Hackescher Markt Berlijn _IND8591
Appartement aan de Hackescher Markt in voormalig Oost-Berlijn. Bruisende omgeving, met restaurants en winkels en een fraai station van de S-Bahn, baksteen en een gietijzeren overkapping, het oudste van Berlijn, bouwjaar 1882. Ook het appartement beloofde veel goeds toen we boekten: Mooi balkon met uitzicht op rustige binnenplaats werd ons beloofd, maar bij het krieken van de ochtend bleek iets anders: het gegrom van zware motoren en piepknarsende metalen rupswielen. De binnenplaats bleek een bouwput. Een kwartier later begon het boren, niet veel later zouden de eerste heipalen de grond in gaan. De verhuurster wist zich oprecht geen raad, er werd al drie jaar gesteggeld over vergunningen voor nieuwbouw, maar dat ze uitgerekend vandaag zouden beginnen? Ze had geen idee. Bood haar excuses aan en betaalde de volledige huursom terug, inclusief de nacht die we er al geslapen hadden.

___________________________________________________________________________

78 ) Kosovo, Pristina
maandag 9 december 2013 – 07:50
Waakzicht 091213 0750 Pristina Kosovo_IND7975
Appartement 5 in een straat waarvan de naam nauwelijks te onthouden is: Rrustem Hyseni. Door Mirjam gehuurd via het voortreffelijke Airbnb, omdat het, als je ergens langer blijft, zoveel leuker is middenin een wijk te logeren dan in een onpersoonlijk hotel. We ontbijten bij een tentje om de hoek en doen inkopen bij de kruidenier twee nummers verder. Tegenover in de straat woont iemand van UNMIK: United Nations Interim Administration Mission in Kosovo, maar op de auto heet het kortweg UN. Koud was het vannacht, min zeven. Drie dikke dekens en dan lekker het raam open. Pristina ligt op 600 meter, dus gortdroge knisperende winterlucht. Vanochtend om zes uur wakker van de muezzin, drie straten verderop staat een moskee, 96% van de Kosovaarse Albanezen is moslim. Gematigd, niet streng: overal is volop alcohol te koop.

___________________________________________________________________________

77 ) Duitsland, Leipzig
zaterdag 2 november 2013 – 07:50
Waakzicht 0201113 1030 Leipzig Abito Suites k67_IND7959
Leipzig – om veel redenen een historische stad, maar in mijn persoonlijke geschiedbeleving toch vooral de stad van de Montagsdemonstrationen in 1989 die het einde van de DDR inluidden. Ook hier verzamelden zich destijds de demonstranten met honderdduizenden, op dit plein dat we zien vanuit kamer 67 van Hotel Abito. Mooi is anders, maar wat wil je, als alles wordt platgebombardeerd, zoals hier gebeurde in de nacht van 3 december 1943. Herbouw in DDR stijl deed de rest. Strenge, ontoegankelijke blokkendoosarchitectuur. Ook het operagebouw stamt uit die tijd, links, met die vaandels. La Traviata staat er op, de voorstelling die we vanavond gaan zien. Gisteren Rigoletto. Twee avonden Verdi achterelkaar. Wat een feest!

___________________________________________________________________________
76 ) Nederland, Kampen
maandag 2 september 2013 – 10:09
Waakzicht 020913 1009 Kampen Hotel van Dijk k22 _DSC7210
Kamer 22 van Hotel van Dijk in de oude Hanzestad Kampen kijkt uit op de IJssel. Fraai oud pand dat sinds de jaren zestig als hotel gebruikt wordt. De historie vermeldt niet wat het daarvoor was, en ook de goedgeluimde huidige eigenaar Bert Wessels weet het niet. Wel weet hij dat de vorige eigenaar Van Dijk heette, en de naam heeft hij gehandhaafd. Niet dat Hotel Wessels niet goed bekt, maar Van Dijk is een begrip, zegt hij, tot diep in het oostblok. Oostblok? Ja, hier worden sigarettenautomaten gebouwd, Kampen is marktleider in die branche, en omdat in de oostbloklanden nog volop gerookt wordt vinden die dingen daar gretig aftrek. Soms is het hotel volgeboekt met niets dan vertegenwoordigers uit Oekraïne, Rusland en Polen. Vandaag niet, het is doodstil bij het ontbijt, ik ben de enige. Later komt een Amerikaans echtpaar binnen. Where’s the orange juice? blaft de man. En daar heb je Wessels, een en al glimlach. Met de juice.

___________________________________________________________________________
75 ) Nederland, Deventer
zondag 1 september 2013 – 07:55
Waakzicht 010913 0902 Deventer, Hotel Gilde, k23  _DSC7205
Kamer 23 van Hotel Gilde kijkt uit op een stil achterpleintje waar gasten hun tweewielers kunnen stallen. Mijn fiets, pal links naast het hegje, valt in het niet naast de twee reusachtige motoren die gisterenavond laat met gedempt gegrom werden binnengereden. Hoe zou het zijn op zo’n ding een tocht te maken zoals ik de afgelopen twee maanden deed? Stuk minder vermoeiend. Mooi hotel dit, in het fraaie oude centrum van Deventer. Achttiende eeuw, oorspronkelijk een pastorie, daarna achtereenvolgens ziekenhuis, bewaar- en naaischool en opvang voor Oud-Indiëstrijders. Steile trappen, dat wel, en geen lift naar de bovenste etage. Heel wat gezeul en gemopper dus, op de gang.

___________________________________________________________________________

74 ) Duitsland, Dorsten-Deuten (Noordrijn-Westfalen)
woensdag 28 augustus 2013 – 07:55
Waakzicht woe 280813 0755 Dorsten-Deuten Landhotel Zur Heide k14 _DSC7186
Toen ze me de sleutel van kamer 14 gaf kwam de vraag of ik soms last had van hooikoorts. Anders kon ik een kamer krijgen met uitzicht op straat, en niet op de landerijen. Nee, geen hooikoorts. Bovendien, het is eind augustus, dan zijn er tocht geen pollen meer? De gewassen staan rijp op het land, kijk maar. Nog even en ze worden gemaaid, ik heb ze al bezig gezien, grommende machines die in één klap alles opvreten. Gisterenmiddag kwam ik aan, en na een douche zat ik op het terras, vermoeid en tevreden over een stevige fietsdag. Verderop twee Nederlanders in gesprek over spuittechnieken en spuitdikte. Het bleken schilders uit Zevenaar, die een klus over de grens hadden. Maar het werk was vroeger klaar dan gedacht, dus tijd voor een borrel bij Landhotel Zur Heide. Een van klonk bedrieglijk echt als Leo Beenhakker, de ander als het broertje van de Belgische komiek Urbanus. Daarna kwamen twee jongens op crossmotoren, die reden pardoes het maisveld in. Later kwam er nog een poes die knorde als een buitenboordmotor. En zo gaan de dagen heen. Het voelde een beetje als die mooie laatste zin uit De Voorstad Groeit van Louis Paul Boon: En… ach, enzoovoort, enzoovoort…

___________________________________________________________________________

73 ) Duitsland, Paderborn (Noordrijn-Westfalen)
zondag 25 augustus 2013 – 08:57
Waakzicht zo 250813 0857 Paderborn Süd Hotel k30_DSC7170
Of ik een rustige kamer kan krijgen, aan de voorkant wordt de weg opengebroken en ik ben moe, wil wat langer slapen. Hoewel, op zondag zal er niet gewerkt worden. Het meisje grabbelt in de sleutelbak van Süd Hotel en geeft me kamer 30. Derde etage dus. Ramen open en ja hoor, rust. Behalve ‘s nachts raar getik en gekrabbel. Duiven in de dakgoot? Ratten onder het plafond? Als ik ‘s ochtends naar buiten kijk ligt daar die hond op het balkon bij de buren. Een klein wit beest, als ik naar buiten hang om de foto te maken kijkt ze me vermoeid aan. Of maak ik dat er van? Vind ik het meteen zielig en is het dier in werkelijkheid intens tevreden? Kan me niet voorstellen, op driehoog. De eigenaar houdt wel van gezellig, er staan waxinelichtjes op de balkonrand, dat zal ‘s avonds een leuk effect geven als je van binnen naar buiten kijkt. Maar daar heeft de hond geen boodschap aan, die wil rauzen en rennen, desnoods op dat lullige grasveldje beneden. Wie weet droomt hij er ‘s nachts van, en maakt dan in z’n slaap de geluiden die ik hoorde. Sneu, als je dan wakker wordt drie hoog op een balkon. Daar komt die term vandaan. Hondenleven.

___________________________________________________________________________

72 ) Duitsland, Hofgeismar (Hessen)
zaterdag 24 augustus 2013 – 06:34
Waakzicht zat 240813 0634 Hofgeismar Hans im Glück k11_DSC7164
De oude vrouw blijkt nogal doof. Ze rommelt tussen papieren en sleutels en schudt haar hoofd, tot haar zoon binnenkomt, was even weg voor boodschappen. Dan is het snel voorelkaar en krijg ik de sleutel naar kamer 11. Hans im Glück heet het hotel, naar het sprookje van de gebroeders Grimm. Vond de eigenaar wel leuk, hij heet immers Hans Müller. Boven op de gang zie ik ingelijste foto’s. Hans met koksmuts, naast hem een vrouw, trots bij een tafel vol lekkernijen. Dezelfde vrouw figureert op meerdere foto’s maar beneden zie ik haar nergens. Als ik de volgende ochtend met de oude moeder afreken vraag ik haar waar Hans z’n vrouw is. Abgehauen! zegt ze met vuurspuwende ogen. Ze is ‘m gesmeerd. Waarheen weet ik niet, maar het hotel loopt op z’n laatste benen. Naast het hotel staat het woonhuis van Hans Müller. Mijn kamer kijkt er op uit. Waarom is dat raam dichtgemetseld? Misschien had de vrouw genoeg van het hotel, wilde ze het uitzicht niet. Hans heeft het dichtgemetseld. Maar het heeft niet geholpen.

___________________________________________________________________________

71 ) Duitsland, Creuzburg (Thüringen)
donderdag 22 augustus 2013 – 07:12
Waakzicht do 220813 0712 Creuzburg Thüringen Haus Kümstadt k geen nummer_DSC7157
Mijn kamer in Pension Haus Kümstadt heeft geen nummer. Als ik mijn fiets in het achterom heb gestald wijst Frau Barbara Kümstadt me waar ik slaap en als ze hoort dat ik een Duitse moeder had trekt ze twee flessen bier open. Kom, zegt ze, wijzend op de tuinstoelen. En we zitten en praten. We blijken even oud, beide van november ’48. Ze vertelt over haar vader, terug van het Oostfront, woog krap 45 kilo maar nooit geklaagd en graatmager als hij was meteen weer aan de slag. Ze veegt haar tranen weg en wijst om zich heen. Het ouderlijk huis heeft ze uitgebouwd tot wat het nu is, vier kamers B&B, waarmee ze straks haar magere pensioentje kan bijspijkeren. Wat hebben ze veel over zich heen gekregen hier. Oorlog, toen de Russen en daarna de DDR. Nu droomt ze van een 3-weekse reis naar Thailand, Laos en Cambodja, waarvan ze alleen de plaatjes kent. En ze buigt zich voorover en vraagt samenzweerderig of ik zwart wil betalen. Het wantrouwen is er tijdens de DDR-jaren zo diep ingeranseld, dat raak je nooit meer kwijt.

___________________________________________________________________________

70 ) Duitsland, Hildburghausen (Thüringen)
maandag 19 augustus 2013 – 08:47
Waakzicht 190813 0847 Hildburghausen Thüringen BRD Pension Thüringer Hof k12_DSC7147
Dat zie je niet vaak, zo’n prachtige, deinende zee van rode daken. Natuurlijk, je ziet ze wel, maar meestal is het een rommeltje, met rotzooi, defecte goten en schoorstenen die nodig aan een opknapbeurt toe zijn. Hier niet. Hier zijn de huizen aan alle kanten goed verzorgd. Moet ook wel, het landklimaat hier kan bar zijn, met hete zomers en ‘s winters een stevig pak sneeuw. Daarom ook die afrastering op het linkerdak, dat niet onverhoeds een lading sneeuw naar beneden komt roetsjen. Daar hebben ze nu geen last van. Wel regen. Een half uur nadat ik de foto maakte gingen de sluizen open. Het weerbericht belooft vanaf morgen verbetering. Daarom een dagje rust in kamer 12 van Pension Thüringer Hof. Mag ook wel, vanaf mijn vertrek uit Praag zat ik elke dag in het zadel.

___________________________________________________________________________

69 ) Tsjechië, Plzeň (West-Bohemen)
woensdag 14 augustus 2013 – 02:24
Waakzicht 140813 0224 Plzen Tsjechië Hotel Slovan Plzen k214_DSC7138
Kamer 214 van Hotel Slovan Plzeň. Midden in de nacht wakker. Eerst begrijp ik niet waarom, dan hoor ik de buren. Nee, dat klinkt niet leuk. Het hotel is oud, de muren dik, maar deze mensen maken er zó’n ongelofelijk kabaal bij, niet te geloven. Vooral de vrouw. De laatste keert dat ik dit meemaakte was tijdens mijn fietstocht in Thailand in 2008, in een hotelletje waar de kamers ook per uur verhuurd werden. Wist ik niet, maar bleek ‘s nachts. Flinterdunne muren, en een vrouw als een hond die afgeranseld wordt. Afschuwelijk. Dit stel in Plzeň maakt er ook een feest van. Hoop geschreeuw, dan even stil en húp daar gaat het weer. De vrouw krijst, dan valt het weg, gesmoord. Dit is geen tederheid, maar wurgseks. Nu ja, als ik dan toch wakker ben, meteen maar een foto. Ontwaken is ontwaken, al is het midden in de nacht.

___________________________________________________________________________

68 ) Tsjechië, Praag
vrijdag 9 augustus 2013 – 08:24
Waakzicht 090813 Praag_DSC7072
Kamer 708 van Premier Apartments kijkt uit van zes hoog op Václavské náměstí, beter bekend als Wenceslas Square. Nou ja, uitkijken, de kamer heeft twee patrijspoorten, je moet op een stoel staan om de straat beneden te zien. Mooi uitzicht op de gevel van Grand Hotel Europa, beroemd om zijn art nouveau interieur en het feit dat Tom Cruise er opnames heeft gemaakt voor Mission Impossible nummer zoveel. Hier zou je in november 1989 de mensen hebben kunnen horen schreeuwen en joelen tijdens de massale protesten tegen de communistische partij, de volksopstand die de geschiedenis zou ingaan als de Fluwelen Revolutie. En ruim twintig jaar eerder, augustus 1968, de vergeefse protesten tegen de Sovjet invasie. Deze kamer heeft het allemaal gehoord. Het geluid dat nu van de straat omhoog kringelt is van een andere orde. Straatmuzikanten, af en toe een sirene, rumoer van de bar midden op straat in twee omgebouwde tramstellen. En roepen, Harde stemmen. Raar, dat dronken mensen altijd naar elkaar moeten schreeuwen.

___________________________________________________________________________

67 ) Tsjechië, Mělník (Midden-Bohemen)
donderdag 8 augustus 2013 – 06:42
Waakzicht 080813 _DSC7068
Toen ik hier gisteren aankwam, moest ik aan mijn fietstocht naar Gibraltar denken, in 2009. In Andalusië lag elk stadje van enige betekenis op een strategisch punt. Lees: hoog. Had je de hele dag gebuffeld en getrapt, moest je aan het eind nog een stevig stuk klimmen. Wat heb ik ze vervloekt, die pueblo’s blancos. Hier gebeurde hetzelfde. Zware dag met nogal wat tegenslag, de route moeilijker dan ik had gedacht en de tegenwind harder, en aan het eind nog een keer je zwaar beladen fiets omhoog duwen, er leek geen eind aan te komen. Een van de weinige keren dat ik me nauwelijks in de plek waar ik de nacht doorbracht wilde verdiepen. Een folder over het kasteel, de kerk, een knekelhuis met het gebeente van 15.000 slachtoffers van een pestepidemie? Het zal allemaal wel. Eten, drinken, slapen. En de volgende ochtend weer vroeg op. Mooi uitzicht, dat wel.

___________________________________________________________________________

66 ) Duitsland, Dresden (Saksen)
maandag 5 augustus 2013 – ergens in de middag
Waakzicht 050813 Dresden k507_DSC7049
‘s Middags wakker worden geldt ook als Waakzicht. Dat gebeurde me in kamer 507 van Aparthotel Münzgasse. Ik was ‘s ochtends in alle vroegte vertrokken om de grootste hitte te ontlopen, maar dat lukt niet, uiteindelijk is ze je te slim af en buffel je bij 34 graden richting Dresden. Oververhit arriveerde ik vroeg in de middag. Had het hotel op voorhand geboekt, goeie deal, maar geen idee dat voor die prijs de lokatie zó superieur zou zijn. Na aankomst koude douche en gecrasht. Na een uurtje wakker, naar buiten kijken en dan de wonderschone Frauenkirche pal voor je neus. Het donkere hoekdeel is zo’n beetje het enige dat na het bombardement van 1945 overeind bleef. Bij de herbouw is zoveel mogelijk origineel materiaal gebruikt, de rest werd nieuw gemaakt. Een zeldzaam mooi gebouw, zowel van binnen als van buiten. Al weet je nooit zeker of je het mooi vindt omdat je dat echt víndt of omdat je de bewogen geschiedenis kent en dat je mening beïnvloedt. Heb besloten dat dat niet uitmaakt. Mooi is ze, die Frauenkirche. Alleen daarom al een bezoek aan Dresden waard.

___________________________________________________________________________

65 ) Duitsland, Berlijn
zondag 28 juli 2013 – 08:43
Waakzicht 280713 0843 Berlijn HSH Hotel Apartments Mitte k131_DSC6993
Dagenlang is het droog, word ik vanochtend wakker in kamer 131 van m’n Berlijnse HSH Hotel, begint het net te regenen. Tien minuten eerder uit bed en de foto was droog geweest. Nu niet. En ‘n paniek daar beneden! Kijk ze eens rennen, die witte overhemden. Kussens naar binnen, eetgerei van tafel, je wilt geen zoutvaatjes in de regen. De gasten binnen aan het ontbijt kijken toe, steken geen hand uit. Logisch, daar betaal je niet voor. Zal duur zijn, want het is een reuze chique tent. Ik weet het, want ik heb er gisteren ontbeten. Per vergissing. Mijn hotel heeft die groene parasols. Maar ik kwam de binnenplaats op, zag gedekte tafels en schoof aan. Wist ik veel dat het bij het naburige vijfsterrenhotel hoorde dat óók op die binnenplaats uitkomt. Maar dat ontdekte is pas later. De ober vroeg nog wel naar m’n kamernummer. 131 zei ik, naar waarheid. Oei. Stel dat hún 131 voor ontbijt komt, wat dan? Nee mijnheertje, zo doen we niet hè, niet stiekem twee keer. Arme snuiter. Hoewel? Misschien zit hij daar nu wel op z’n luie gat en weigert te helpen. Goed zo. Dikke bult.

___________________________________________________________________________

64 ) Cabin 4104 veerboot Zweden naar Duitsland
maandag 22 juli 2013 – 05:42
Waakzicht 220713 0542 veerboot Tom Sawyer cabin 4104 _DSC6947
Klokslag elf uur gisterenavond voer het schip de haven van Trelleborg uit, en nu alweer een montere vrouwenstem die in drie talen zegt dat we de haven van Rostock naderen. Als ik uit het raam kijkt klopt het. Hoewel, kan ook ergens anders zijn, ik ken de haven van Rostock niet, moet die vrouw op d’r woord geloven. Trouwens enorme mazzel gehad: tweepersoons cabine voor mij alleen. Toen ik met m’n fiets in het scheepsruim kwam, zei iemand van de bemanning al dat het zondagnacht altijd een rustige oversteek is. Vrijdag daarentegen altijd volle bak. M’n fiets stond ook bijna moederziel alleen in dat reusachtige ruim, konden nog wel twintig vrachtwagens bij, en veel personenauto’s had ik ook niet aan boord zien gaan. De kans dat ik een cabine voor mij alleen zou hebben was groot. En ziedaar. Maar een paar uur slapen later moet er alweer uit. Waar stond mijn fiets ook alweer? Groot ding, zo’n schip. Prachtig. Toen we uitvoeren scheen de volle maan op zee, mooier kon haast niet. Ik wil nog een keer met zo’n kanjer, maar dan een paar weken lang. En een cabine voor mij alleen waar ik kan uitslapen.

___________________________________________________________________________

63 ) Zweden, Malmö
zondag 21 juli 2013 – 08:11

Waakzicht 210713 0811 Malmö Hotel First k505_DSC6942

Kamer 505 van First Hotel biedt uitzicht op Zwedens trots: Turning Torso, de hoogste wolkenkrabber van Zweden en het op twee na hoogste bewoonde gebouw van Europa. Volgens Wikipedia: The tower reaches a height of 190 metres (623 feet) with 54 storeys – 147 apartments, relax/lounge/spa, wine cellar followed by around-the-clock Concierge service 365 days a year. Wat er niet bij staat, en dat ontdekte ik gisteren toen ik aan de voet van het gebouw stond, dat pal tegenover een kliniek is met grote letters op de buitenmuur Plastic Surgery Facelift centre. Hoe bizar wil je het hebben? Zoals altijd overtreft de werkelijkheid je fantasie. Nee, dan dat witte gebouw met die ronde hoeken. Kijk toch eens hoe mooi. Statig, het grijpt terug op het rijke verleden van Malmö als florerende havenstad, hier zaten kooplieden, of douane, wie zal het zeggen. Niemand die het weet, de receptionist van het hotel heeft geen flauw benul, maar weet wél wie die wolkenkrabber ontworpen heeft: de Spaanse architect Calatrava. Weet hij dat omdat hij het gebouw mooi vindt? Nou nee, maar omdat de toeristen er steeds naar vragen.

___________________________________________________________________________

62 ) Denemarken, Kopenhagen
donderdag 18 juli 2013 – 08:42

Waakzicht 180713 0842 Kopenhagen Hotel Nora k123_DSC6897

Nee, niet het fameuze kasteel Colditz bij Leipzig, waar in WO2 Britse officieren werden gevangen gehouden. En ook geen plotselinge transfer naar een lokale gevangenis. Nog steeds hetzelfde Hotel Nora in Kopenhagen, maar nu aan de achterkant, in kamer 123. De vorige kamer was niet te doen, onophoudelijk verkeer, en met die warmte moeten de ramen open, ga maar na. Met het verkeer op zich valt het trouwens wel mee hier, Kopenhagen is geen autostad, althans niet dit deel. Het zijn stadsbussen, en de halte was pal onder mijn raam. Om de zoveel minuten afremmen en optrekken, nog vóór het krieken van de dag en tot ver na middernacht. Dat sliep niet. Nu wel. Als een steen. Tot Mirjam een sms stuurde. Opstaan! Je moet de stad verkennen! Jaja, ga al.

___________________________________________________________________________

61 ) Denemarken, Kopenhagen
dinsdag 16 juli 2013 – 09:14

Waakzicht 160713 0914 Kopenhagen Hotel Nora k230_DSC6896

Kamer 230 van Hotel Nora. Voor het eerst weer eens uitgeslapen, tijdens deze fietsreis sta ik doorgaans half zeven op om vroeg te vertrekken. Maar nu is het een paar dagen vakantie, Kopenhagen was een doel, zoals straks ook Berlijn.

De straat waar mijn kamer op uitkijkt heet Nørrebrogade. Letterlijk; de straat van Nørrebro, naar de gelijknamige wijk. Volgens Wikipedia in de volksmond ‘little Arabia’, met de toevoeging ‘this term has racist undertones’. Waar merk je zoiets aan? Zal wel meevallen. Of niet, en dan merk ik het vanzelf. Voorlopig is het hier relaxed. Vannacht veel geluid van auto’s, maar dat kan ik ook gedroomd hebben. Kan dat? Auto’s dromen? Nu zie ik vooral fietsers in een vrijwel uitgestorven straat. Staat ook op het banier boven de straat: Nørrebro cykler for ren luft. Daar heb je geen woordenboek voor nodig. Linksaf gaat het naar het centrum, een grote brug over een soort enorme vijver. Gisteren na aankomst even rondgewandeld, maar te moe. Die ontdekkingstocht begint vandaag. Lopend. En op de fiets.

___________________________________________________________________________

60 ) Duitsland, Glückstadt (Schleswig-Holstein)
dinsdag 9 juli 2013 – 06:32

Waakzicht 090713 0632 Glückstadt Hotel Anno 1617 k105_DSC6882

Kamer 105 van Hotel Anno 1617 kijkt uit op het oude marktplein, waar sinds het krieken van de ochtend gewerkt wordt aan het opbouwen van kramen en tenten: dinsdag marktdag in Glückstadt. Het is dat het op de route ligt, anders zou ik zijn omgereden om hier te slapen. Een stad met zo’n naam, dat moet toch? Ooit reed ik in Frankrijk honderd kilometer om zodat ik Saint-Amour kon aandoen om van daar een voorgedrukte briefkaart aan Mirjam te sturen met veel liefs uit. Hoe komt Glückstadt aan haar naam? Aan de bar van het hotel raak ik in gesprek met iemand die het weet. Geluk? Welnee, dat heeft er niets mee te maken. Het is Platduits voor kunnen, gelukken. In 1617 (aha, vandaar de naam van het hotel!) werd de stad door Christian IV, hertog van Schleswig en Holstein, gebouwd om het zuidelijker gelegen Hamburg een tegenwicht te kunnen bieden. „Dat sall glücken und dat mutt glücken, und denn sall se ok Glückstadt heten!“ sprak Christian. Zal wel apocrief zijn, maar ‘t klinkt mooi. Heette de stad van Dagobert Duck niet ook Geluksstad? Nee, dat was Duckstad. Ook mooi.

___________________________________________________________________________

59 ) Duitsland, Markhausen (Niedersachsen)
vrijdag 5 juli 2013 – 06:14

Waakzicht 050713 0614 Markhausen BRD Hotel Schubert k4 _DSC6859

Kamer 4 van Hotel-Restaurant Franz Schubert. Een soort motel, een paar kamertjes naast elkaar met eigen ingang. Maar waarheen met de fiets? Markhausen is een dorp van niets, maar toch, zo’n fiets buiten, nou nee. Dit is de veiligste oplossing. En ook de gezelligste. Alles waarmee ik op pad ben onder handbereik, en als ik wakker word is daar niet Mirjam, maar Koga. Zo’n tweepersoonskamer is trouwens reuze handig, ik gooi alles op het andere bed en geef het de ruimte, na een lange dag samengepropt in een benauwde fietstas wil het spul even ademen.

___________________________________________________________________________

59 ) Nederland, Groningen
dinsdag 2 juli 2013 – 07:13

Waakzicht 020713 0735 Groningen Hotel Friesland k123 _DSC6852_edited-1

In Frankrijk, weet ik uit ervaring, zijn hotels die Hotel France heten de beste keus. Hoe dat komt? Geen idee, maar het klopt. Oude hotels meestal, zonder lift, met krakende trappen naar eenvoudige kamers waar het voor de vermoeide fietser goed slapen is. Geen poespas en dure tierelantijnen, maar waar voor je geld, voor ‘n paar tientjes ben je klaar. Dus: kies altijd een hotel dat naar het land vernoemd is. Of provincie. Hotel Friesland in Groningen voldoet aan dezelfde eisen. Simpel, kraakhelder, douche en wc op de gang, 35 euro inclusief ontbijt. Dat doet deugd als je gebudgetteerd reist. Kamer 23 heeft een puik uitzicht. Links de witte gevel van het Heilige Geestgasthuis. Gebouwd rond 1267 bood het voedsel en onderdak aan passerende pelgrims en zwervers, armen en zwakken werden er verpleegd. Nog steeds doet het dienst als bejaardenhuis. Zou er ook nog ruimte zijn voor nooddruftige eenzame zielen? Nee, niet ik, maar die arme drommel die ik het vannacht in diepe nood hoorde uitschreeuwen toen de kroeg aan de overkant sloot. Eerst een kijvende vrouw, daarna een fiets die kletterend omviel en toen die wanhopige man: ‘en ik heb godverdomme ook al elf jaar niet meer geneukt!’

___________________________________________________________________________

58 ) Frankrijk, Chartres
vrijdag 24 mei 2013 – 07:49

Waakzicht vrij 240513 0749 Chartres Hotel Meridian K328_IND7738

Kamer 328 van Hotel Mercure. Volgens de website Ideally located opposite Chartres cathedral. Leuk wel, die ronkende tekst, maar voor de zekerheid gaf Mirjam bij de reservering nog door dat we uitzicht wilden op de kathedraal. Nou, dat kregen we. Une vue superbe, zei de dame van de receptie toen ze ons het magneetkaartje voor de kamer gaf. (Vroeger zei je sleutel, maar dat is verleden tijd.) In werkelijkheid moeten we op een stoel klimmen om het uitzicht te zien en dan nog is het een zoekplaatje. Want nee, het is níet dat gebouw links, dat is het voormalige postkantoor, de Notre-Dame des Postes. En het is ook niet dat kleine torentje met dat schuine dak, dat is de Ancienne Église Sainte-Foy. Kijk, daar achter, die twee torens. Zie je? Dat is ‘m!

___________________________________________________________________________

57 ) vlucht CI 65 van Taipeh naar Amsterdam
donderdag 9 mei 2013 – 09:07

Waakzicht 090513 0907 vlucht CI 65

We zitten al boven Nederland, volgens plan landen we over acht minuten. Ongelofelijk, wat een lange vlucht. Zeventien uur non-stop. Mijn vorige record stond op dertien, vorig jaar juni naar Buenos Aires. Zo langzamerhand moet ik toch van die vliegangst afkomen, zou je zeggen. Gaat wel lukken.

Vlak nadat ik deze foto maakte zette de piloot de landing in en doken we onder de wolken. Heerlijk, dat Nederlandse landschap. Strakke rechthoekige percelen, afgebakend door sloten. En die tulpenvelden! Het land leek op een schilderij van Mondriaan, met al die kleurvlakken. Hoe zouden onze Vietnamese vrienden dit vinden, als ze uit het raam kijken en die kleurenpracht zien? Soms begrijp ik ze wel, die buitenlanders die zo graag naar de Keukenhof willen.

___________________________________________________________________________

56 ) Noord-Vietnam, Hanoi
maandag 6 mei 2013 – 15:35

Waakzicht 060513 1535 Sunshine Hanoi K406_IND7640

Kamer 406 van onze thuisbasis in Hanoi, Sunshine Hotel. Teruggekomen van een lange, zweterige fietstocht even een uiltje knappen en dan wakker schieten als er een stormachtige wind over de stad raast en de hemel betrekt. Op het rommelplatje bij de buurman rollen rieten manden en oude verfblikken als dolgeworden speelgoed heen en weer, het groen-wit gestreepte zeiltje, waaronder een soort rond kippenhok schuilgaat, klappert als het zeil van een schoener in nood. Dan harde donderklappen en bliksemflitsen schichten over de stad, in één klap trekt de hemel loodgrijs dicht en de regen stort zich uit. Op het balkonnetje linksboven haalt de bovenbuurman voor de zekerheid de was binnen en beneden op straat verdwijnen de straathandelaren schielijk naar veiliger oorden. Wij draaien ons nog maar eens om. Dat uiltje was bij lange na nog niet geknapt.

___________________________________________________________________________

55 ) Noord-Vietnam, Hanoi
donderdag 2 mei 2013 – 09:40

Waakzicht 55 020513 0940 K201 Sunshine Suites Hanoi

In Hanoi wordt de aanduiding Khàch San niet meer gebruikt, hier heet het gewoon hotel. In de afgelopen jaren hebben we de stad drastisch zien veranderen, het hotelaanbod is verzoveelvoudigd, overal zien we Palace dit en Towers dat, en met het grotere aanbod dalen de prijzen. Misschien moeten we eens verkassen, maar voorlopig zijn we tevreden met ons vaste stekje in Sunshine Hotel. Normaal hebben we een ruime kamer aan de relatief stille achterkant, maar toen we gisteren terugkwamen was alleen kamer 201 beschikbaar. Aan de voorkant, met zicht op (en de herrie van) Ma May, een van de vele straatjes van de oude stad.

Als je niet beter wist zou je denken dat deze foto in India gemaakt is, met die trossen elektriciteitsdraden pal voor je raam. Ik herinner me rare ongelukken met apen die tijdens de regentijd pal voor je raam in de draden verstrikt raakten en geëlektrocuteerd werden. Dan zag je ze verschroeid naar beneden tuimelen, pats op straat. Maar dit is geen Varanasi, dit is Hanoi, en hier zijn geen apen. Wel brommers, scooters en kleine motorfietsen. Ze hebben de fiets van vroeger vervangen. Goede ontwikkeling, het geeft de mensen meer bewegingsvrijheid. Lastig is wel dat die dingen overal geparkeerd staan, bij voorkeur op de stoep, waardoor je op straat moet lopen waar je dan weer moet oppassen dat je niet wordt aangereden door zo’n knetterende tweewieler. Stel je voor dat ze allemaal een klein autootje hadden. Dan kon je helemaal geen kant meer op.

___________________________________________________________________________

54) Noord-Vietnam, Bac Ha
dinsdag 30 april 2013 – 07:07

Waakzicht 54 300413 0707 K204 Ngha Nga hotel Bac Ha

Pal achter kamer 402 van Khàch San Ngha Nga gaat een steile, met bamboe en junglegroen begroeide rotswand omhoog. Het is er doodstil, afgezien van enkele krekels die het op onregelmatige tijden op een tjirpen zetten. In de rotsen is een pad uitgehakt, het is bedekt met dood bamboeblad. Dat wordt glibberen als je naar het boeddhistische tempeltje gaat daar in het midden. Het ontwerp is universeel, in Thailand zie je ze ook, het zijn beschermhuisjes die je eigen woning voorstellen. Je roept de goede wil van de geesten af met kleine gaven, meestal staan er lege borrelglaasjes in en een heleboel wierook. Soms ook flesjes Fanta. Geesten houden van zoet, kennelijk.

Had ik het over krekels? Laatst heb ik er een paar gegeten, tijdens een etentje met leden van het Volkscomittee. De raarste dingen krijg je in Zuidoost-Azië op tafel, en zo’n bord met geroosterde krekels ziet er bizar uit. Maar insecten zijn de toekomst als eiwitbron, en een beetje wereldreiziger moet zich niet te snel laten afschrikken. Dus hup, en kauwen maar. Wat blijkt? Krokant, beetje nootachtig. Bijna lekker. Maar het mondgevoel blijft lastig, met die pootjes.

___________________________________________________________________________

53) Noord-Vietnam, Lao Cai
maandag 29 april 2013 – 06:14

Waakzicht 53 290413 0614 Lao Cai Son Ho hotel K406

Kamer 406 van het wat morsige Khàch San Son Ho kijkt uit op een wonderlijk allegaartje van golfplaten en watertanks. En een met bamboestokken afgescheiden ruimte bij de buren waar we gisteren wat varkens zagen scharrelen en van waarachter in het ochtendgloren een ijselijk krijsen hoorbaar was. Huisslacht? Goed mogelijk. Vietnam is het land van ijver en efficiëntie, van vroeg tot laat wordt gewerkt, en bij huis doe je bij voorkeur alles zelf. Dus ook slachten.

Noord-Vietnam is het land van bamboe. Zouden Vietnamezen weten dat bamboestokken bij ons vroeger tonkinstokken genoemd werden? inmiddels een verouderd begrip. Ik heb het altijd een prachtwoord gevonden. Hanoi heette ooit Tonkin, het zou Oostelijke Hoofdstad betekend hebben. De Golf van Tonkin, de zee ten oosten van Hanoi bij de Rode Rivierdelta, was het toneel van het Tonkin-incident: vijf patrouilleboten van Noord-Vietnam beschoten op 4 augustus 1964 de Amerikaanse torpedobootjager USS Maddox omdat deze te dicht bij de territoriale grens was gekomen. Twee dagen later zou een tweede aanval hebben plaatsgevonden. Als vergelding gaf president Johnson de Amerikaanse luchtmacht opdracht doelen in Noord-Vietnam te bombarderen. De Vietnamoorlog was begonnen. In 2005 werd duidelijk dat de 2e aanval op de Maddox een verzinsel was.

___________________________________________________________________________

52) Noord-Vietnam, Lai Chau
woensdag 24 april 2013 – 09:27

Waakzicht 240413 0927 Lai Chau Khàch San Muòng Thanh K405

Kamer 405 van Khàch San Muòng Thanh, een tien verdiepingen tellende kolos aan de rand van de districtshoofdstad Lai Chau. Tot een paar jaar geleden was dit een nietszeggend dorpje temidden van theeplantages, maar omdat het oorspronkelijke Lai Chau door de bouw van een hydro-electrische dam onder water zal verdwijnen werd dit slaperige dorp tot nieuw Lai Chau gebombardeerd. Tot een paar jaar geleden mocht je dit gebied niet zonder speciale vergunningen bezoeken, en nog steeds is het nabije grensgebied met China out of bounds. Wij mogen er alleen komen vanwege het werk dat we doen, en de nodige papieren hebben. Vanuit ons raam zien we nog wat restanten van de theecultuur, maar veel is het niet meer. De buurman houdt duiven. Dat mag je tenminste aannemen, met die hokken die je daar ziet. Voor de liefhebberij of om op te eten? Ook een soort liefhebberij natuurlijk, maar dan anders.

___________________________________________________________________________

51) Noord-Vietnam, Nam Nhun
maandag 22 april 2013 – 06:41

Waakzicht 22042013 0641 Nam Nhun Nha Ngai K203

Kamer 203 in een pension dat geen naam heeft maar alleen Nhà Ngài heet, pension. En waarom ook niet? Concurrentie is er niet. Nog niet. Dit is het wilde westen van Noord-Vietnam, het dorp Nam Nhun komt nog op geen enkele kaart voor, het ontstaat bij de hydro-elektrische dam die hier in de Zwarte Rivier gebouwd wordt. Vijftienduizend arbeiders zijn ondergebracht in speciaal gebouwde woonwijken, maar zoals in het kielzog van de Californische goudkoorts dorpen uit de stoffige grond werden gestampt en winkels, saloons en bordelen ontstonden, gebeurt hier iets vergelijkbaars. Waar niets was, is nu een hoofdstraat met aan weerszijden eenvoudige, vaak houten bouwsels met golfplaten dakbedekking. We zien woningen, een werkplaats annex garage (gara oto), een groentehandelaar, een winkel met van alles, achter een wrakke tafel zit een slager met roze hompen vlees, we tellen twee eetgelegenheden en een pension zonder naam.

Kamer 203 heeft een piepkleine wc met aan de muur een handdouche, als we ons afspoelen staat de boel meteen blank. Het bed is hard als steen, het laken grauw. Goddank hebben we onze katoenen binnenslaapzakken mee.

___________________________________________________________________________

50) Noord-Vietnam, Muòng Tè
zondag 21 april 2013 – 07:06

Waakzicht 21042013 0706 Muòng Tè Khách San Ngoc Thanh K403

Soms is de natuur rechtvaardig. Slaap je de ene nacht in een soort rattenhol, een etmaal later kom je tot rust in kamer 403 van Khách San Ngoc Thanh. Een mirakel, deze plek, want we zijn bijna aan het eind van deze wereld, als de weg zou doorlopen ben je in China. Maar hij loopt niet door, na negen uur lang over 140 (!) kilometer goeddeels onverharde weg bonken en schudden langs griezelig steile hellingen met diep beneden een kolkende rivier eindigt het geschonden wegdek in Muòng Tè. En dan opeens dit hotel, als een zinsbegoocheling in de woestijn. Zachte bedden die de vermoeide reiziger welkom heten, en pal achter de kamer een met jungle begroeide berghelling waar in de vallende schemering de krekels jubelen. ‘s Ochtends vinden we in de badkamer een waterkoker, en dankzij onze reisvoorraad Nescafé Espresso drinken we koffie in bed. The good life is one inspired by love and guided by knowledge, zei Bertrand Russell. Klopt. Maar ook een kop koffie ‘s ochtends om tien over zeven in Muòng Tè.

___________________________________________________________________________

49) Noord-Vietnam, Tam Duong
donderdag 18 april 2013 – 07:12

Waakzicht 180413 0712 Vietnam Tam Duong K202 Khách San Xuán Quynh

Kamer 202 van Khách San Xuán Quynh, een onbegrijpelijk lelijke kamer in een morsig hotel aan de hoofdstraat van een rumoerig stadje. Of is het een groot dorp? Ja, dat dan maar. Dit hotel maakt moedeloos. Herrie, vuil, en boven de bedden klamboes die er uit zien als uit de hand gelopen bruidsjurken.

Rond het dorp ligt een vierbaansweg met een aaneenschakeling grootheidswaanzinnige overheidsgebouwen die, als je ze van nabij bekijkt, allemaal tekenen van verval vertonen, al zijn ze nauwelijks twee jaar oud. Cees Nooteboom zei me ooit in een interview dat wat hij zo leuk vond aan de Derde Wereld hotels waren die probeerden het rijke westen te imiteren maar dat het dan allemaal nét niet klopte. Een lichtknopje op de verkeerde plek, een raam dat niet sluit, een badkamer zonder deur, en een lift die niet werkt. Beste Cees, wil je een keer naar Vietnam komen? Je zult het heerlijk vinden. Hier vallen de deuren uit de sponning, wastafels zijn met spijkers tegen de betonnen muur genageld en hangen op half zeven en na drie weken zijn de wc’s verstopt maar niemand die de smeerboel opruimt.

___________________________________________________________________________

48) Noord-Vietnam, Tan Uyèn
woensdag 17 april 2013 – 07:23 

Waakzicht 170413 0723 Vietnam Tan Huyen Nha Ngai Tinh Vanh K104

Kamer 104 van Nhà Ngài (pension) Tinh Vanh. De vierde etage met maar één kamer: de onze. Een slaapplek om in je handen te knijpen, zo’n mooi uitzicht. Ramen naar twee kanten, als we ze tegen elkaar openzetten grijpt de wind z’n kans en staan de gordijnen horizontaal. Beneden ons een groentetuin waar gisteren een oude vrouw, het lichaam in een hoek van negentig graden over de aarde gebogen, geduldig de onwillige grond bewerkte met een ouderwetse veldhak.

In de verte de bergen waar we aanstonds overheen moeten naar Muòng Tè, onze volgende bestemming. Maar voorlopig zijn we hier, in Tan Uyèn. En nee, oplettende lezer, géén tikfout. Districtshoofdstad Than Uyèn (met een h) waar we gisteren waren werd te groot, waarop het Volkscomitee in haar almacht besloot de helft van de inwoners vijftig kilometer noordelijker te herhuisvesten. Om de hartepijn na de gedwongen verhuizing wat te verzachten noemden ze de nieuwe stad naar de oude, maar om het administratief duidelijk te houden lieten ze de h weg. Probleem opgelost. Zo doe je dat, in een land dat z’n eigen groei nauwelijks kan bijbenen.

___________________________________________________________________________

47) Noord-Vietnam, Than Uyèn

dinsdag 16 april 2013 – 07:13

Waakzicht 160413 0713 Vietnam Than Uyen K306 Khách San Fuong Nhung

Kamer 306 van Khách San Fuong Nhung. Een paar jaar geleden heette een hotel nog officieel Khách San du lịch, toeristenhotel, en stond onder strikte staatscontrole. Je moest je paspoort afgeven en je naam werd doorgegeven aan de politie, zodat ze wisten hoeveel vreemdelingen er in de stad waren. Nu er steeds meer (gecontroleerde) ruimte komt voor particulier initiatief heten staatshotels simpelweg Khách San, een fotokopie van je paspoort is voldoende en we zien steeds vaker Nhà Ngài in het straatbeeld verschijnen, pension. Dit hotel is een oude bekende, we logeerden er al vaker en bijna altijd krijgen we dezelfde kamer die uitkijkt op straat en een daarachter liggend kunstmatig meertje. Straks zal onder de bomen aan de overkant een openluchtrestaurantje worden ingericht met tafels, plastic stoeltjes en een draagbaar fornuis. Inventieve lui, die Vietnamezen. Vannacht spookte het flink, knallend onweer gevolgd door een enorme hoosbui. Nu begint de ochtend met een vriendelijk zonnetje. Waarom eigenlijk die tralies? Dit is de derde etage, inbrekers kunnen zo hoog niet komen, en waarheen als er brand uitbreekt?

___________________________________________________________________________

46) Taiwan, Taipei

zondag 14 april 2013 – 07:07

Waakzicht Novotel Taipei Taoyuan K809 140413 0707 Kamer 809 van Novotel Taipei Taoyuan, vlakbij het vliegveld van Taipei. Hoe zat het ook weer met Taiwan? Op de lagere school leerden wij nog dat het Formosa was, maar dat mag niet meer. Jammer, want het klinkt een stuk exotischer dan Taiwan. Wat is er van die lagere school in het geheugen blijven hangen? Kwomintang, Chiang Kai-shek. Toch nog maar eens nalezen. Of niet, sommige dingen kan je ook zonder. Deze tussenstop bijvoorbeeld, rare omweg van Amsterdam naar Hanoi, maar rond deze datum kon het niet anders. Dus een paar uur de stad in met een supersnelle trein, maar we zijn gejetlagged, de drukte van Taipei is ons teveel. Herrie alom, alles dichtgetimmerd met reclame, de wereld een consumentenparadijs. ‘s Nachts dendert onweer en regen, bij het opstaan zijn de straten nog nat. Wat staat er op die gevel? Eva Air. Maar dat weten we omdat het buiten beeld leesbaar is. De tekst op straat is gissen. Zal wel pas op zijn, verkeer van rechts. Als ze daar beneden op elkaar knallen, kan je dat dan hierboven op de achtste etage horen?

___________________________________________________________________________

45) Curaçao, Westpunt

woensdag 23 januari 2013 – 10:32

_DSC6820

Kamer 109 van Lodge Kura Hulanda, op het uiterste noordwestelijke puntje van het eiland. Veertig jaar geleden was hier niets dan cunucu, ofwel ‘knoek’, Antilliaans voor platteland: dorre grond met ontelbare cactussen waartussen verwilderde geiten hun kostje bij elkaar scharrelden en reusachtige leguanen verschrikt een goed heenkomen zochten. Hier ging ik op mijn vrije zondagen snorkelen. Parkeerde mijn auto tussen de cactussen en klauterde langs de rotsen omlaag naar zee. Geen mens te zien. Terugkijkend niet ongevaarlijk, als er iets gebeurd was, wat dan? In mijn herinnering was er geen bebouwing, de plek heette in de volksmond Westpunt omdat dat was wat het was. Nu is er een dorpje met die naam, een verzameling huizen door het barre land gestrooid, Curaçaose knoekbouw, kleurrijke bungalowtjes met gemoedelijke veranda’s en pal langs de rotsige kust een aantal woningen met een verrukkelijk uitzicht. En dit hotel dus.

___________________________________________________________________________

44) Nederland, Schiphol

maandag 21 januari 2013 – 09:19

Waakzicht 210113 1019 Schiphol Citizen M k 403

Kamer 403 van het voortreffelijke Hotel Citizen M. Gisteren stevige sneeuwbuien, voor de zekerheid de dag voor vertrek al naar Schiphol. De rit van Friesland naar Schiphol duurt ruim vier uur, de Ketelbrug op de A6 is defect, omleiding door onbekend poldergebied, in sneeuwbuien gaan boerderijen verloren. Het verkeer gaat stapvoets, geen ongelukken. Op veel Europese luchthavens worden vluchten geannuleerd, ook op Schiphol zitten reizigers vast, tevergeefs zoeken ze bij Citizen M onderdak maar alles is volgeboekt. En daar gaan ze weer, de kou in. Een bijbels tafereel op Hollandse bodem. Het eerste wat je na ontwaken doet is naar buiten kijken. Is er nog meer sneeuw gevallen? Komt mijn vlucht in gevaar? De lamellen kunnen niet omhoog, maar het is duidelijk dat er niet veel sneeuw bij is gekomen. Het vriest zes graden. Over ruim twee uur vertrekt mijn vlucht naar de warmte.

___________________________________________________________________________

43) Engeland, Londen

maandag 14 januari 2013 – 08:27

iPhone

iPhone

Kamer 201 van The Langorf Hotel in het stadsdeel Camden. De straat heet Frognal. Wonderlijke naam. Op Google vind ik: The name is Old English, meaning “the frog’s corner” or “frog’s nook.” Maar dan ben je er nog niet. Waarom zaten hier kikkers? Was er een moeras? Nee, het is hier heuvelachtig, als je met de fiets bent moet je afstappen en duwen. Een paar huizen verder woonde trouwens Kathleen Ferrier, de fameuze altzangeres. Maar wat heb je aan zo’n weetje? Niets. Net als die kikkers. Merkwaardige gewassen staan hier in de tuin. Het lijken tropische planten, een soort agave, maar dan anders. Kunnen die tegen het soms barre Europese klimaat? Kennelijk. Vanochtend opeens een beetje sneeuw, overtrekkend van west naar oost. Richting Nederland dus. Volgens het weerbericht zal de sneeuw boven Het Kanaal aanzienlijk in omvang toenemen. Dat zal wat worden daar, straks.

___________________________________________________________________________

42) Letland, Riga

donderdag 10 januari 2013 – 10:25

iPhone

iPhone

Kamer 514 van Garden Palace Hotel. ‘De eerste sneeuw van het jaar’, zei de taxichauffeur eergisterenavond op weg van de luchthaven naar de stad, en intussen is er een flink pak bijgekomen. Vannacht vroor het zes graden, volgens het weerbericht duikt het na morgen omlaag naar min elf. Rechts de markante toren van de St Petruskerk. Oorspronkelijk van hout, 15e eeuw, maar meermaals na blikseminslag afgebrand. De herbouwde toren is van metaal. Links zijn nog nét de torentjes zichtbaar van de Bruderschaft der Schwarzhäupter, gebouwd als gildenhuis van ongehuwde Duitse handelslieden. In 1941, oh ironie van de geschiedenis, door de Duitsers (!) aan flarden gebombardeerd. Het huidige gebouw, een exacte kopie van het 14e eeuwse origineel, is het toeristische handelsmerk van Riga. Gisterenavond, toen ik na het douchen mijn haren wilde drogen omdat ik niet met een natte kop naar bed wilde, ontplofte de föhn. Met een harde knal schoot een blauwe steekvlam uit het handvat. Páf! Alles meteen pikdonker. Op de tast aangekleed en de gang op. Hele verdieping in het donker, alle stoppen eruit. Eenmaal beneden ontdekte de receptioniste een zwarte roetvlek op de muis van mijn hand. Ontsteltenis, en duizend excuses. De schrik zat er bij iedereen stevig in.

___________________________________________________________________________

41) Frankrijk, Niort (Poitou-Charentes, Deux-Sèvres)

dinsdag 4 september 2012 – 07:13

Kamer 83 van France Hotel in het hartje van Niort. Waarom nummer 83 als er maar 25 kamers zijn? De nieuwe eigenaren weten het niet. Drie maanden geleden kochten ze de plek en zijn nu druk bezig met verbouwen. Aan de straatkant is het hotel nauwelijks te zien, een glazen pui met in bedeesde letters France Hotel, maar daarachter gaat een stille binnenplaats verborgen die nachtrust garandeert. Komt goed uit, ik heb dik honderd kilometer achter de kiezen in nazomers hitte en ben zo moe dat ik bijna ondersteboven donderde toen ik bij een stoplicht moest afstappen. Als ik mijn fietstassen loshaak van de bagagedrager schieten ze bereidwillig te hulp en sjouwen m’n spul naar binnen. Waar stallen we de fiets? Binnenplaats over, klapdeuren, en dan staan we opeens in een soort balzaal. Behang krult van de muren, in een hoek een stapel Louis Seize stoelen. Ja, er is nog wat te doen, knikt de nieuwbakken hotelier. Als ik de volgend ochtend uit mijn raam kijk zie ik licht branden in de ontbijtruimte. Knappend warm stokbrood, dampende koffie. Boterhammen voor onderweg? Natuurlijk. En ze rukken een verse voorraad aan. Dat komt wel goed, met France Hotel. En die kamernummers? Die laten we zo. Anders brengt het ongeluk.

___________________________________________________________________________

40) vrijdag 31 augustus 2012 – 08:21

Frankrijk, Les Sables-d’Olonne (Pays de la Loire, Vendée)

Kamer 38 van Hotel Arc en Ciel. Hotel Regenboog dus. En kleuren heeft het, nondeju. Lobby, gangen, lift en eetzaal, alles gekleurd en gedecoreerd en volgens de folder heeft elke kamer een andere wandversiering. De mijne heeft een zeemeermin die haar borsten bedekt met St Jakobsschelpen en me olijk aankijkt met een blik van moet je wat? De eigenaresse heeft een piepkleine Yorkshire terriër die op de balie ligt en gromt als je te dicht bij komt. Het kreng heeft een halsband met protserige namaakedelstenen en op de balie staat ook nog een ingelijste foto van hetzelfde dier met een hoge hoed op. Maar het is hier puik, laat dat gezegd zijn. Les Sables-d’Olonne heeft een breed strand en het hotel ligt op honderd meter afstand van dat strand, een klein straatje schuin omlaag en ik ben er. Vanuit mijn kamer zie ik de pier met het kleine vuurtorentje aan de voet waarvan ik gisteren uitkeek over zee. Er voeren boten de haven in en uit. Zogauw ze uit de beschutting van de pier kwamen werden ze prooi van de woeste Atlantique, hoog ging de boeg en met een klap weer omlaag. Ik moet hard nadenken of er iets plezieriger is dan onder een vuurtoren zitten en naar zee kijken. Nee dus. Behalve met zo’n boot mee, natuurlijk.

___________________________________________________________________________

39) dinsdag 21 augustus 2012 – 09:07

Frankrijk, Nantes

Vanuit kamer 107 zijn de initialen van Hotel Des Trois Marchands niet te missen. Het hotel is weggestopt in de bescheiden Rue Brossard, ‘s avonds gaat het metalen traliehek rammelend op slot. Waarom die naam, vraag ik de bejaarde heer die hier al zestig jaar de scepter zwaait en er net zo krakerig uit ziet als zijn hotel. Hij vertelt dat de oorspronkelijke eigenaar die het hotel gebouwd had droomde dat er drie handelaren verschenen, een piepjonge, een kwieke veertiger en een heel oude, en hem lieten zien hoe het leven geweest was en hoe het zou worden. Aha, zeg ik, net zoals Dickens’ Ghosts of Christmas Past. Probeer dat maar eens in het Frans te zeggen, dat lukt dus niet. Ook kan hij me niet uitleggen waarom het hotel er uit ziet zoals het doet, met die binnenplaats en de gaanderij. Is de vroegere eigenaar ooit in India geweest? In Simla of Mussoorie misschien? De oude man heeft geen idee, maar ik weet het wel zeker. Dit is een overdonderend déjà vu, het is alsof we weer terug zijn in zo’n oud hotel in een hill station uit de Britse Raj, waar we zo vaak logeerden. Het enige dat ontbreekt is dat Mirjam opeens binnenkomt. Kijk, nou droom ik ook. Nee gekkie, zou ze zeggen, dit is niet Mussoorie of Darjeeling, je bent in Nantes! Wakker worden!

___________________________________________________________________________

38) vrijdag 17 augustus 2012 – 07:45

Frankrijk, Port de Dinan

Kamer 6 van Hôtel le Papillon. Soms heb je geluk, en dit plekje te vinden was zo’n moment. Een lange fietsdag, opeens trekt de hemel dicht, de eerste regendruppels, en dan suist de weg omlaag naar Port de Dinan. Je weet, als het niets is moet je de fiets weer naar boven zeulen en dan verder over dat hoge viaduct. Maar het hoeft niet, de herbergier heet me welkom, ja, er is plaats. En hij gaat me voor, stommelt twee trappen omhoog en dan is er een kamer waar je je jeugd had willen doorbrengen, met draagbalken en schuine wanden en uitzicht over de gekanaliseerde Rance. Vroeger was dit een rivierhaven met nijvere schippers en handel tot diep in Frankrijk, nu liggen er pleziervaartuigen. Op dit moment in de vroege ochtend is het hier doodstil, straks worden de terrasstoeltjes buiten gezet en komen de eerste toeristen voor stokbrood en dampende koffie. Een heerlijk oord. En de wetenschap dat Jean Rochefort hier geboren is, een van mijn favoriete acteurs met rollen in gedenkwaardige films als Chère inconnue en Le Mari de la coiffeuse maakt het allemaal nog mooier.

___________________________________________________________________________

37) donderdag 16 augustus 2012 – 07:13

Frankrijk, Saint-Malo

Kamer 2202 van Hôtel Bristol. Interessant adres: Place de la Poissonnerie. Kijk uit je raam en je ziet geschiedenis, of tenminste een echo daarvan. Dat prachtige overkapte gebouwtje, daar werd vroeger vis verkocht. Nu is het hier nog doodstil, maar over een paar uur krioelt het van de toeristen en worden op de vismarkt zelfgemaakte sieraden verkocht en zitten sneltekenaars klaar om een karikatuur van je te maken. Maar dat doe je toch zelf al, als je hier met busladingen tegelijk door de oude ommuurde stad paradeert? De eigenaresse van het hotel vindt dit geen prettig seizoen. Al die drukte, nee. Maar ja, het geld hè. Dat stroomt nu met bakken binnen. Niks mis mee, daar doe je het voor. Want ouder nog dan de vismarkt is de uitdrukking pecunia non olet. Juist ja.

___________________________________________________________________________

36) woensdag 15 augustus 2012 – 08:12

Frankrijk, haven van Saint-Malo, aan boord van veerboot Brittany

Nauwelijks was het schip gisterenavond uit Portsmouth vertrokken of ik kreeg een sms’je: Vodafone NL. Welkom in IJsland. Dat was nog eens een verrassing. Maar vanochtend toch gewoon over de speaker een opgewekte vrouwenstem, goedemorgen dames en heren, we naderen de haven van Saint-Malo, wilt u uw spullen pakken. De slaapcabine had geen raam, deze foto werd dus iets later genomen, op een van de bovendekken. De ramen zijn grauw van zout zeewater, de hemel is grijs van regendreiging. Het slaapt trouwens prima in zo’n veerboot. Diep in de buik zijn cabines zonder ramen, vier bedden model couchette, zelfs een douche met wc. Toch weet je: als er iets gebeurt, je komt er nooit uit. Het heeft een hoog Titanic-gevoel, al die gangen, linksaf rechtsaf, voor je ‘t weet ben je de weg kwijt. Bij het ontschepen was er flink gedrang, trappen raakten verstopt, mensen waren onrustig, groggy van de nacht, wilden aan land. Dat wordt dus niks, bij een noodgeval.

___________________________________________________________________________

35) dinsdag 14 augustus 2012 – 09:14

Engeland, Portsmouth

Kamer 7 van B&B The Pier. Eigenlijk heet het geen Portsmouth hier, maar Southsea. Heeft iets met vroeger te maken, toen de buurt nog onveilig was door het ruwe havenvolk en hier de nette mensen vakantie vierden. Zoiets. De historische haven is nu omgebouwd tot scheepvaartmuseum en op de pier staan draaimolens en loopt getatoeëerd volk met dreinende kinderen. De wereld maakt soms een radslag van 180 graden. The Pier wordt gerund door een aardige dame op leeftijd en alles in het smalle Victoriaanse huis is even smaakvol. Dat ze aan de achterkant uitkijkt op zo’n architectonisch rommeltje kan ze ook niets aan doen. Wat is eigenlijk het verschil tussen hotel en B&B? De prijzen in elk geval niet, denk maar niet dat je goedkoper uit bent. Nee, het verschil zit ‘m in het ontbijt. Zelfgemaakte yoghurt, kom daar maar eens om in een hotel.

___________________________________________________________________________

34) zaterdag 11 augustus 2012 – 08:14

Frankrijk, Saint-Hilaire (Manche, Basse-Normandie)

Na een vermoeiende fietsdag ergens aankomen en waar je ook aanklopt, overal te horen krijgen dat de herberg vol is. Het gebeurt me in Carentan. Oei. Wat nu? Een jongedame bij het Office du Tourisme gaat aan de slag, belt wat rond en krijgt te horen dat in het naburige Saint-Hilaire nog een kamer beschikbaar is in een B&B. Ver? Welnee, ‘n paar kilometers terug. Vol goede moed daarheen gefietst. Brede oprijlaan omzoomd met bomen en weelderige hortensia’s. Mme Moreau heet me welkom in de deur van haar kleine kasteeltje. Of is het een ouderwets herenhuis? Krakende met tapijt belegde trappen, een kamer vol draperieën en uitzicht op een vijverpartij, gemanicuurd gazon, treurwilgen en de schuur waar mijn fiets mag uitrusten van het harde werken. Ja, soms valt alles op zijn plaats.

___________________________________________________________________________

33) donderdag 9 augustus 2012 – 08:32

Frankrijk, Bayeux (Calvados, Basse-Normandie)

Kamer 21 van Hotel Mogador, een klein achterafje in een drukke straat, maar eenmaal binnen merk je daar niets van. Doodstil is het hier, trek de voordeur dicht en de wereld verdwijnt. De muren van de kamer zijn zo dik dat mijn mobiele telefoon alleen werkt op het binnenplaatsje pal tegenover mijn kamer waar mijn fiets geparkeerd staat. Signor Mencaroni, de Italiaanse eigenaar, vindt het wel mooi, een lange-afstandsfietser te gast. Krijgt hij vaak fietsers? Nee, eigenlijk nooit. Wel landgenoten, de volgende ochtend bij het ontbijt wordt aan alle kanten Italiaans gepraat. Aan de buitenkant van het hotel is niet te zien dat het door Italianen gerund wordt. Hoe vinden ze elkaar? Een raadsel.

___________________________________________________________________________

32) zondag 5 augustus 2012 – 08:07

Frankrijk, St. Valery-en-Caux (Seine-Maritime, Haute-Normandie)

Kamer 6 van Hotel Henri Quatre. Hoog bovenin een krakerig oud huis met uitzicht over de haven vol pleziervaartuigen. Vous trouverez : accueil, convivialité et bonne humeur! lees ik op het visitekaartje dat ik bij de receptie in handen gedrukt krijg door een grijsharige lachebek, en hij maakt zijn woorden meer dan waar, zelden zag ik een beter gehumeurde hoteleigenaar. Gisterenmiddag regende het hier zo hard dat de feesttent bij de haven, waar het jaarlijkse “fête des fruit de mer” werd gehouden, bijna in de haven spoelde. Vandaag leek het bij het opstaan ook mis te gaan, in het raam zie je de naderende donderwolken weerspiegeld, maar het trok goddank over.

___________________________________________________________________________

31) zaterdag 30 juni 2012 – 10:24

Argentinië, Buenos Aires

Appartement 3A, Peña 2268. Na ruim twee weken omzwervingen door het hoge noorden terug in the city that never sleeps . De samenwerking met de overheid is afgelopen, vanaf nu op eigen benen en voor eigen rekening. We vinden een puik apartementhotel in de wijk Recoleta. Eigenaardige naam voor een straat, Peña. Het betekent berg of rots, maar in het dagelijkse leven wordt er een kroeg mee bedoeld waar musici komen freewheelen en improviseren. Vannacht niets van gehoord, alleen het gebruikelijke stadsrumoer, sirenes en auto’s. Dat wordt wennen, na de rust van de bergdorpen. En waar beginnen we de dag mee? Met de krant: een double spread over Mirjams fotografie in India en Vietnam. Kopregel: Een Koninkrijk van Kleine Goden. We moeten het nog (laten) vertalen om het goed te begrijpen, maar het is een waardige afsluiting van haar expositie die tot 4 juli verlengd is.

___________________________________________________________________________

30) woensdag 21 juni 2012 – 08:59

Argentinië, Tilcara

Cabaña 1 van hotel Aguacanto is verrukkelijk in zijn smaakvolle eenvoud. Laagbouw, adobe, en van alle gemakken voorzien: keukentje, goed sanitair, enorme open haard, pruttelende cv om de nachtelijke winterkou te verdrijven en rieten rolgordijnen om overdag de felle winterzon buiten te houden. Buiten staan prachtige aardenwerken potten, een lokale specialiteit, in de omgeving zitten veel pottebakkerijen omdat het hoogland de juiste kleisoort levert. Vlak naast onze voordeur zijn de planten ingedeukt en vertrapt, blijkt dat een eenzame hond daar de koude nacht doorbrengt. Mirjam geeft hem ‘s ochtends brood dat ze van het ontbijt meeneemt. De goedlachse eigenaar Javier vindt alles best.

___________________________________________________________________________

30) maandag 19 juni 2012 – 08:50

Argentinië, Cafayate

Kamer 7 van Hotel Plaza, een eenvoudig achterafje met kamers die uitkomen op een binnenplaats, zodat ook het weinige straatgeluid dat slaperig Cafayate produceert niet tot ons doordringt. Daarentegen hebben we een buurman die in de vroege ochtend op barse toon tegen vrouw en kind oreert. Zijn stem dreunt en knarst, maar een weerwoord blijft uit. Aan de ballustrade rond de gaanderij hangen bloembakken met geraniums, beneden op de binnenplaats staan bakken met Viola tricolor, het driekleurig viooltje. Bij ons inheems en bijna onkruid, hier een gekoesterd potplantje. De Britten noemen het Heart’s Ease, en Shakespeare laat Oberon er in A Midsummer Night’s Dream een liefdesdrank van brouwen. De buurvrouw moest eens weten. Of maakt ze liever korte metten? Dan kan ze beter bij Hamlet terecht. The drink, the drink! I am poisoned!

___________________________________________________________________________

29) zondag 18 juni 2012 – 08:57

Argentinië, Cachi

Kamer 3 van Hotel La Merced del Alto (leterlijk ‘De Genade van de Hoogte’). Een verbouwd klooster uit de 19e eeuw, had de woordvoerder van het Ministerie van Toerisme gezegd. Prachtig gebouw hoog op een heuvel met klokketoren en lange gangen waar we dwaalden over eeuwenoude plavuizen, fantaserend over monniken en religieus afzien. Tot de receptioniste ons uit de droom hielp. 19e eeuw? Welnee, vijf jaar geleden gloednieuw gebouwd. Maar oud of niet, het uitzicht was verbluffend. Wakker worden met uitzicht op de eeuwige sneeuw van de 6380 meter hoge Nevado de Cachi, kom er maar eens om.

___________________________________________________________________________

28) zaterdag 16 juni 2012 – 08:47

Argentinië, Salta

Kamer 15 van Stelares Boutique Hotel. Na een vertraagde avondvlucht in Salta aangekomen en na een dolle taxirit in het donker ingecheckt. Het eerste woord dat je te binnen schiet is statig. Dan: klassiek. Mahoniehouten lambrizering, kroonluchters, deftige bibliotheek en overal gepolitoerde houten vloer zodat je je rijkoffer niet durft te rijden maar hijgend sjouwt. We zijn gast van de provinciale overheid en slapen in de suite. Derde woord: overdadige kitsch. Hemelbed op een verhoging waar je ‘s nachts vanaf dondert als je naar de wc moet. We worden gewekt door zingende meisjes van de achter het hotel gelegen kloosterschool. In het ommuurde achtertuintje van het hotel is een zwembad, maar het ligt er verlaten bij, het is winter. Toch bloeien er rozen. Leermoment? In Noord-Argentinië zijn de winters niet koud.

___________________________________________________________________________

27) donderdag 7 juni 2012 – 08:53

Argentinië, Buenos Aires

Kamer 905 van Dazzler Hotel. Gisterenavond aangekomen na 13 uur vliegen, als een blok in slaap gevallen maar steeds wakker door verkeerslawaai. The city that never sleeps las ik in een reisgids, en daar is geen woord Spaans bij. Op een steenworp afstand loopt de Avenida 9 de Julio, een tienbaans monstrum, volgens de Argentijnen de breedste avenue ter wereld. Of het klopt weet ik niet, maar het kreng produceert in elk geval constant geluid. Nerveuze sirenes van politie of brandweer, snerpende motorfietsen en het aanhoudende gedreun van auto’s. Mijn biologische klok staat op Nederlandse tijd 13:53. Als we naar buiten kijken zien we de bijna blinde muur van een naastgelegen hotel. Het herinnert aan de Duitse bunkers in de Zandvoortse duinen. Diep beneden ons Plaza Libertad, waar onder de bomen zwervers slapen.

___________________________________________________________________________

26) woensdag 30 mei 2012 – 07:34

Nederland, Den Oever

De Blauwe Kamer in B&B Het Huis van de Wadden. Zonder twijfel het kleurrijkste huis van heel het dorp. Uitbundig blauw en overal bloemen, als het geen huis was waande je je in een woonwagen. Uitbaatster Ina, die graag schildert en ooit naar de Finistère in de Bretagne hoopt te verhuizen, lijkt op Lutz Jacobi van de PvdA, maar dan met een normale stem. Verder is hier niets normaal, en dat maakt het zo aardig. Overal boeken over de Waddenzee (alleen lezen, niet meenemen, waarschuwt een papiertje aan de muur), een atelier met klieder en rommel waar de fiets mag staan en pak maar wat je hebben wilt uit de keuken, als je maar opschrijft. Ik krijg een kamer met drie bedden. Wat als er andere gasten komen? Ina lacht. Dan hebben ze pech, of we bedenken wat. Maar niemand komt, ik heb het rijk alleen. ‘s Avonds hoor ik twee kleine nozems met hun brommer flink doen in de straat, daarna daalt de rust weer over het dorp. Het enige nadeel is een steile trap naar beneden als je ‘s nachts moet plassen. Gelukkig heb ik een bidon.

___________________________________________________________________________

25) dinsdag 29 mei 2012 – 07:27

Nederland, Edam

Kamer 29 van Hotel La Fortuna, in een houten huisje achter het restaurant. Prachtig uitzicht over het water. Heeft het een naam, dat water? Geen kaart die antwoord geeft. Er is een witte ophaalbrug die gisterenavond toen ik incheckte omhoog werd getrokken toen de tjalk binnenvoer die nu ligt afgemeerd. De zon scheen, een reiger zat pal onder het raam tussen de bolvormige lantaarns, kinderen zwommen in het naamloze water en werden door een bezorgde ouder op de kant geroepen toen die boot kwam aantuffen, maar de schipper zwaaide het weg alsof hij wilde zeggen ik pas wel op. Nu vanochtend is het grauw en koud, twaalf graden, de reiger is weg. De kinderen trouwens ook. Maar dat zal met school te maken hebben.

___________________________________________________________________________ 24) zondag 13 mei 2012 – 08:17 Locatie: Nederland, Ameland Kamer 43 van Hotel Nobel in Ballum, met 370 inwoners het kleinste dorp van dit prachtige waddeneiland. Uitzicht op rode dakpannen, oude bomen die langzaam in blad komen en het parkeerplaatsje met als enige auto onze stoere Landrover. Wat een plek! Puike kamer, een voortreffelijk restaurant en een heerlijk rustig dorpje. Maar slaapkoppen zijn het, die Ballumers. Als we na het avondeten nog een ommetje lopen zien we dat bijna alle lichten in de huizen gedoofd zijn. ‘t Is pas tien uur, maar stilte alom, het geluid van Mirjams hakken echoot door de klinkerstraatjes. In Eetcafé De Boerderij, om de hoek bij Nobel, brandt licht maar alleen de waard zit aan de tap, de tafels zijn leeg. Straks, als het seizoen begint, breekt op Ameland de toeristenpest uit, maar het slaperige Ballum blijft buiten schot. Heerlijk vooruitzicht, want we kunnen niet wachten hier weer terug te komen. Als ze tenminste de kamerprijzen een beetje laten zakken, want goedkoop is het niet bepaald. Goed wel, maar zeker niet koop. ___________________________________________________________________________ 23) vrijdag 2 december 2011 – 09:25 Locatie: Vietnam, Hanoi Kamer 206 van Hotel Sunshine Suites, het grotere broertje van de naamgenoot waar we twee weken geleden overnachtten. Je kunt als je zou willen zo bij de buren naar binnen klimmen. Op het gevaar af een doodklap te maken op de binnenplaats, waar in alle vroegte een haan zich drie maal heeft schorgekraaid en de buurvrouw de was ophangt. De struik is kaal, pas waar licht komt groeit het blad. De reis zit er bijna op, zondag alweer terug. Nog twee dagen om door het heerlijke Hanoi te zwerven. Wat we het meeste zullen missen? Moeilijk te zeggen. De Vietnamezen natuurlijk. Zachtmoedig zijn ze, en vriendelijk. Het eten. De drukte, die soms bijna teveel wordt maar het leven hier zo bijzonder maakt. Het eindeloos zwerven door de stad, waar overal het verleden tegen het heden schurkt. Maar bovenal al die lieve nieuwe vrienden die we in het revalidatiecentrum in Lai Chau gemaakt hebben, En Vlinder natuurlijk, onze dochter in Vietnam. Daarover later meer. ___________________________________________________________________________ 22) woensdag 23 november 2011 – 09:20 Locatie: Vietnam, Lai Chau Kamer 307 van het Tay Bac Hotel in de hoofdstraat van Lai Chau. Merkwaardige plek, omdat deze provinciehoofdstad een paar jaar geleden nog niet bestond. Althans, niet in de huidige vorm. Het was een nietszeggend dorpje, maar omdat het oorspronkelijke Lai Chau door de bouw van een hydro-electrische dam onder water zal verdwijnen werd dit slaperige dorp tot nieuw Lai Chau gebombardeerd. Tot een paar jaar geleden mocht je dit gebied niet zonder speciale vergunningen bezoeken, en nog steeds is het nabije grensgebied met China out of bounds. Intussen heeft de stad zich ontwikkeld tot een soort grootheidswaanzinnige metropool naar Oost-Europees model met immens brede straten waar het goed paraderen is. Dit hotel is een khách sạn du lịch, een toeristenhotel van de oude stempel. Ongeïnteresseerd personeel, defecte wc, een douche waar nauwelijks water uit komt, de beddenlakens zijn bedenkelijk grauw en de muren staan krom van vocht en schimmel. Maar het uitzicht mag er wezen. ___________________________________________________________________________ 21) maandag 21 november 2011 – 11:03 Locatie: Vietnam, Hanoi Kamer 403 van Sunshine Plaza Hotel in Ma May Street. Op de kop af vier jaar geleden dat ik hier voor het laatst was. Lieve help, is het alweer zolang geleden? Kijk nou toch, dit uitzicht. Wat verzamelt de buurman daar links voor ouwe troep op zijn balkon? En aan de overkant, dat smalle huis, zeven steeds kleiner wordende verdiepingen telt het. Als je niet in de breedte kunt ga je omhoog. Vroeger werd belasting geheven op basis van de gevelbreedte, vandaar dat je nergens ter wereld zoveel pijpenlahuizen vindt als in Hanoi. Ook telde geen enkel huis meer dan twee etages, omdat geen enkel bouwwerk in de stad hoger mocht zijn dan het keizerlijk paleis. Wat moet de stad mooi geweest zijn. Is het nog, hoor. Heerlijke stad, Hanoi. ___________________________________________________________________________ 20) zondag 20 november 2011 – 06:43 Locatie: stoel 21B, vlucht KL0877 van Amsterdam naar Bangkok Mijn horloge wijst 06:43, maar beneden is het zes uur later. Waar zijn we? Ik zie land, dus zal ergens boven Noord-Thailand zijn. Over anderhalf uur uur landen we op Suvarnabhumi Airport. Spreek uit Soe-vanna-phoem. Prachtige luchthaven. Maar groot! Je loopt je een ongeluk. Zes uur lay-over, dan de aansluitende vlucht naar Hanoi. Wat doe je al die tijd? Beetje eten en drinken, rondslenteren, dutje doen, meegenomen stapel kranten uitlezen en een voetmassage. After all, it’s Thailand. ___________________________________________________________________________ 19) zondag 6 november 2011 – 08:46 Locatie: België, Trois-Ponts Kamer 6 van Hotel Le BeauSite, een familiehotel in de Ardennen met uitzicht op het dal van de Amblève. Geen idee wat familiehotel precies betekent. Dit is een ouderwetse, ietwat truttige plek waar je je meteen thuis voelt. Zou dat het zijn? Familie = thuis. Het dorp ligt onderaan de heuvel. Het ligt aan de route Luik-Bastenaken-Luik, in de zomer buffelen hier de renners voorbij. Je kunt er pizza eten. Beter is het boven te blijven in het hotel-restaurant. Prima keuken en een puike wijnkaart met uitsluitend Franse wijnen. Vanachter je bord kijk je uit over het dal. Dat zie je ook als je ‘s ochtends wakker wordt. Winternevel kruipt over de heuvels. Maar wat te doen als er brand uitbreekt? Het gaat hier loodrecht omlaag. Hopelijk breken de bomen je val. ___________________________________________________________________________ 18) zaterdag 15 oktober 2011 – 08:23 Locatie: Oostenrijk, Salzburg Kamer 756 van Hotel Turnerwirt. Twee kilometer buiten het centrum van Salzburg, weg van de toeristische heksenketel en de veel te dure hotels. Met het raam wijd open slapen we, weggedoken onder kraakheldere dekbedden, in koele berglucht met op de achtergrond het gorgelen van een beekje dat pal naast het hotel stroomt. In de verte ligt Duitsland. De bergen staan met hun voeten in de ochtendmist, en de maan doet ook nog een beetje mee. Ontbijten doen we aan een grote houten tafel met dampende koffie en Kaiserbrötchen met kaas. Het ruikt en voelt als wintersportvakantie. ___________________________________________________________________________ 17) woensdag 12 oktober 2011 – 09:47 Locatie: Hongarije, Boedapest Gisterenavond erg laat in Boedapest aangekomen en moeizaam naar de Dohány Utca gereden, de straat waar ons hotel ligt. Altijd lastig, een onbekende stad, vooral ‘s avonds. Omleidingen, ongeduldig toeterende taxichauffeurs en opeens een voetbalstadion en van alle kanten horden brullende supporters met bierblikjes. Later blijkt dat er de EK kwalificatiewedstrijd Hongarije-Finland gespeeld zal worden. Maar dan zijn wij allang in ons hotel, hebben op goed geluk om de hoek een hap gegeten, een paar glazen Egri Bikaver gedronken, die heerlijke Hongaarse rode wijn, en in diepe slaap getuimeld. En vanochtend het raam open en een onbekende straat. Prachtig. Niet weten wat gaat komen, en voorzichtig hardop die wonderlijke woorden zeggen: we zijn in Boedapest. ___________________________________________________________________________ 16) zondag 9 oktober 2011 – 08:32 Locatie: Roemenië, Gura Humorului Een complete bovenetage in Casa Cristian, waar eigenaar Constantin Rusu ons trots rondleidt. Aardige man, tikje opgewonden. Zijn stopwoordje is immediately. Verontschuldigt zich dat het er zo koud is en dat hij voor het eerst dit seizoen de cv heeft ingeschakeld. En inderdaad, als we enkele uren later terugkomen van het welkomsdiner waar de burgemeester ons persoonlijk welkom heet en ons dankt voor de deelname aan de internationale foto-expositie, zijn de kamers aangenaam warm. Als we voor het slapengaan een raam openen stroomt koele berglucht naar binnen. Het voelt alsof we op skivakantie zijn. De volgende ochtend is de hemel betrokken en valt de eerste regen, die de eerstkomende 24 uur niet zal stoppen. Gelukkig is er een huiskamerconcert met de Roemeense pianist Boldizsár Csíky, die Liszt, Chopin en Filtsch speelt (zie Eetzicht #71). ___________________________________________________________________________ 15) zaterdag 8 oktober 2011 – 08:26 Locatie: Oekraïne, L’viv Kamer 102 in het protserige Citadel Inn hotel in L’viv. Normaal kies je hier niet voor, maar via internet konden we een goede deal maken en zien zodoende een facet van het Oosteuropese proletenleven dat anders verborgen zou zijn gebleven. We hebben honger, maar het restaurant is gesloten: een rijke familie heeft het afgehuurd voor een exclusief huwelijksfeest. Kanjers van Mercedessen en BMW’s rijden voor, kerels met kale schedels in glimmende, roestvrijstalen kostuums, vergezeld door vrouwen in ongelofelijke baljurken, stappen uit met als huwelijksgeschenk vijf-liter flessen Chivas Regal of in cellofaan verpakte bloemstukken half zo groot als zijzelf. En ergens binnen vermoeden we de lokale godfather die minzaam zijn voetvolk ontvangt. Tot diep in de nacht horen we een zanger Frank Sinatra imiteren. De volgende ochtend is het stil. Als ik de foto maak begint het te druppelen. Tegen de tijd dat we vertrekken regent het pijpestelen en een aanzienlijk deel van de rit door Oekraïne zal dat zo blijven. ___________________________________________________________________________ 14) maandag 3 oktober 2011 – 08:57 Locatie: Duitsland, Berlijn Kamer 211 in Hotel Luise aan de Luisenstrasse in voormalig Oost-Berlijn. Op een steenworp afstand ligt de rivier Spree, die hier de fysieke scheiding vormde tussen beide stadsdelen. Pal naast het hotel loopt de U-Bahn naar station Friedrichstrasse, destijds het enige station in Oost-Berlijn waar je vanuit het westen naartoe kon. Menig Oost-Duitser heeft geprobeerd naar het westen te vluchten door van het dak van dit gebouw op de rijdende trein te springen. Soms lukte het. Meestal lukte het niet. ___________________________________________________________________________ 13) zondag 7 augustus 2011 – 08:23 Locatie: Nederland, Amsterdam Uitzicht (met iPhone gefotografeerd) van kamer 4 op de 5e etage van het gastenverblijf van het VU medisch centrum, waar we sinds eergisteren bivakkeren nadat Mirjams moeder in kritieke toestand naar de intensive care is overgebracht. De artsen vreesden voor haar leven. Nu lijkt het alsof de vitale functies langzaam herstelllen en dat ze, dapper als ze is, uit dat beangstigende niemandsland terugkrabbelt. De hemel is dreigend, maar er gloort zon. Soms is de natuur een spiegel van het leven. ___________________________________________________________________________ 12) zondag 31 juli 2011 – 07:40 Locatie: Frankrijk, Dieppe (Seine-Maritime, Haute-Normandie) Kamer 407 van Hotel Aguado, waar de duurdere kamers uitzicht hebben op het gigantische kiezelstrand. Maar waarom zou je dat uitzicht willen? Veel dikke mensen die op de boulevard in de rij staan voor schepijs, hamburgers en crèpes. Ik betaal aanzienlijk minder voor mijn kamer en zie, als ik de ramen open, boven de nog slapende stad de torens van de prachtige Eglise St. Jacques, in vroeger tijden het eerste rustpunt in Frankrijk voor Engelse pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. Mooi strategisch punt ook om met een buks de meeuwen te lijf te gaan. Grote genade, wat maken die een pestherrie. ___________________________________________________________________________ 11) zaterdag 30 juli 2011 – 07:10 Locatie: Frankrijk, Saint-Valery-sur-Somme (Picardie, Haute-Normandie) Kamer 11 van het aangenaam ouderwetse Hotel Les Pilotes, waar de vloeren kraken en de waterleidingen suizeborrelen. De van oorsprong Italiaanse Ilaria Aquero en haar man kochten het hotel twee maanden geleden en willen het zaakje drastisch verbouwen, want ze willen wat hipper volk aantrekken, het hotel heeft nu toch een beetje een truttige uitstraling (zie Eetzicht #65). Wijzend op de rivier de Somme, die onderlangs het hotel stroomt en waar bij laag water de schapen door de schorren waden, zegt ze: wacht maar tot morgen, en vertel me dan of je ooit zo’n zonsopgang hebt gezien. De volgende ochtend, een beetje beduusd van het verbluffend mooie uitzicht, zeg ik naar waarheid nee, nog nooit. ___________________________________________________________________________ 10) vrijdag 29 juli 2011 – 07:17 Locatie: Frankrijk, Boulogne-sur-Mer (Pas de Calais) Kamer 401 van Hotel Hamiot, met uitzicht op haven en reuzenrad. Ze deden goede zaken met de Britten die Het Kanaal overstaken, maar de veerdienst Dover – Boulogne-sur-Mer bleek onrendabel en werd in 2010 stopgezet. In de badkamer hangt nog een waarschuwing voor de voormalige clientële: Guests will be held responsible for any damage done whilst you are resident in this hotel. Waarom hangt die tekst daar nog? vraag ik de eigenaar. Misschien wordt de veerdienst hervat, zegt hij hoopvol. Maar zijn ogen zeggen heel iets anders. ___________________________________________________________________________ 9) donderdag 28 juli 2011 – 07:02 Locatie: Frankrijk, Calais (Pas de Calais) Kamer 15, drie hoog in het rommelige Hotel La Sole Meunière. Aan de andere kant van het hotel ligt Het Nauw van Calais, met de tunnel en de ferrydiensten naar Groot-Brittannië. Aan deze kant schreeuwen de meeuwen en loeit de afzuiginstallatie van een restaurant waar fish and chips en andere culinaire hoogstandjes geserveerd worden. Je ziet de pijp over het gebouw kruipen en er tegenop klimmen. Was het restaurant de hele nacht geopend? Lijkt me onwaarschijnlijk. Franse restaurants sluiten op de gekste tijdstippen, dus ook ‘s nachts. Blijft de vraag waarom die afzuiger de hele nacht bleef aan staan. ___________________________________________________________________________ 8.) dinsdag 26 juli 2011 – 07:48 Locatie: België, Brugge Een doodstil steegje achter Hotel Boterhuis in middeleeuws Brugge. Het torentje, zo vertelt de hotelier, is van het Kasteel van de Heren van Gistel, die in de 14e eeuw tol hieven op inkomende goederen en een molen hadden waar de boeren elke tiende schep graan moesten afstaan. Met hun aldus vergaarde rijkdom bouwden de Heren van Gistel een naar henzelf vernoemde stad, twintig kilometer verderop. Maar in de winter zochten ze beschutting in hun kasteeltje binnen de Brugse stadsmuren. Zo zie je. Welstand kan alleen ontstaan door uitbuiting. En zes eeuwen later vergapen we ons aan de pracht die het opleverde. ___________________________________________________________________________ 7) zondag 24 juli 2011 – 08:21 Locatie: Nederland, Middelburg Dreigend hangen de regenwolken boven de Lange Jan, maar terwijl de rest van het land geteisterd wordt door aanhoudende regens, houden ze zich in Zeeland (nog?) gedeisd. Of de palmbomen, die de hoteleigenaar in de achtertuin gezet heeft, tegen het humeurige Nederlandse klimaat kunnen? Wat de Drommedaris is voor Enkhuizen en de Martinitoren voor Groningen, is de Lange Jan voor Middelburg. Waarom de 14e eeuwse kerktoren zo heet weet ik niet. Wel dat het een replica is: in mei 1940 bombardeerden de Duitsers de binnenstad en de toren sneuvelde. Vijftien jaar later was de zaak herbouwd. En zo gaat geschiedenis: nergens zoveel Duitse toeristen als in Zeeland. In de kamer naast mij slaapt een Duits stel, ik hoorde ze gisterenavond gierend van het lachen de trap op stommelen. Ze hebben hetzelfde uitzicht als ik. ___________________________________________________________________________ 6) woensdag 8 juni 2011 – 08:51 Locatie: Letland, Riga Kamer 412 van Hotel Garden Palace. We logeerden hier al eerder, in een bitterkoude november 2008. Naar oude Sovjettraditie stond de verwarming gloeiend hoog en ontbrak de regelaar, dus sliepen we met open raam. Uitzicht op straat, ‘s nachts schrokken we wakker van straalbezopen kerels die lallend met bierflessen smeten. Ook dit keer slapen we ook met open raam: overdag 31 graden, ‘s nachts ternauwernood onder de 25. Beneden ons de binnenplaats met een klaterende fontein en soms het ratelen van een sleepkoffer over de kinderkopjes. ___________________________________________________________________________ 5) vrijdag 18 februari 2011 – 07:37 Locatie: Nederland, luchthaven Schiphol Kamer 308 in Citizen M hotel op Schiphol, drie minuten lopen van de vertrekhal. Mirjam vertrok vandaag naar Delhi, en hoe aangenaam is het om rustig de vlucht te beginnen, in plaats van gestressed in ochtendfiles. Gisterenavond aten we bij Bird, de Thai op de Zeedijk, waarna we Biutiful zagen, de hartverscheurende film van Iñárritu met een onvergetelijke hoofdrol van Javier Bardem. Vermoeid en aangeslagen naar bed. ‘s Ochtends zie je vanuit je bed de vliegtuigen in slow motion paraderen en eet je een croissant in het ultramoderne en efficiënte ontbijtcafé tussen snelle dames en heren met opengeklapte Macbooks op schoot. ___________________________________________________________________________ 4) donderdag 2 december 2010 – 08:34 Locatie: Nederland, thuis Winter. Snijdende oostenwind, – 7,8 graden C. Niemand waagt zich naar buiten. De kippen, die normaal op dit tijdstip rond het huis scharrelen, zoeken hun heil in de stal bij de ezels en de geiten, op de foto achterin binnen de omheining. Verstandig, daar is het warm. Mijn ochtendplicht: nog voor de koffie het drinkwater van de dieren verversen. Dat betekent ijs uit emmers bikken. ___________________________________________________________________________ 3) zondag 21 november 2010 – 09:17 Locatie: Nederland, Maastricht Hetzelfde hotel als gisteren, maar nu twee etages omhoog. Doodstil, afgezien van een enkel vliegtuig dat aanzet voor de landing op Maastricht Airport. Op de gang opeens vrouwen die de aangrenzende kamer verlaten en gierend van het lachen hun koffers door de gang sleuren, waarbij ze tegen alle muren lijken op te botsen. ___________________________________________________________________________ 2) zaterdag 20 november 2010 – 07:59 Locatie: Nederland, Maastricht Voetstappen van hotelpersoneel dat via een achterommetje binnenkomt. Ik hoor fietsen, een enkele brommer en een poort die in het slot valt. Even later het dichtklappen van een vuilcontainer. Ze praten met elkaar, maken grapjes. Limburgs, of Maastrichts. Ik versta er geen woord van. ___________________________________________________________________________ 1) vrijdag 19 november 2010 – 06:21 Locatie: Nederland, Breda Benauwde nacht. ´t Lijkt wel Rusland, de verwarming laat zich niet temperen, dus raam wijd open. Ondanks het vroege uur al verkeer, banden suizen op vochtig asfalt. Zesde verdieping. Onder mijn raam enorme ventilatoren. Een restaurant dat nog open is, of nooit sluit. Half zeven ´s ochtends en het ruikt naar gebakken aardappelen en stoofvlees. ___________________________________________________________________________