187. Onder de Wielen

Niet bedoeld als parafrase van Unterm Rad van Herman Hesse, wat in dit geval ‘Tussen de raderen’ betekent, maar Rad betekent ook fiets, dus ja, je kunt er nogal wat kanten mee op. Ik in elk geval bedoel letterlijk: wat zit er onder je wielen? Je rijdt en rijdt, kilometers rijgen zich aaneen, maar steeds onder andere omstandigheden. En elk wegdek heeft een andere uitwerking op je fiets, het contact van je banden met het wegoppervlak en dus het tempo waarmee je kunt rijden.

Een kleine inventarisatie, gemaakt tijdens de afgelopen drie weken in Thailand, Laos en Cambodja. (Als altijd: op de foto klikken voor grotere weergave.)

Dit is natuurlijk het prettigste: glad asfalt, waar je banden zoemend op rollen en zo goed als geen enkele weerstand voelen.

Dit is natuurlijk het prettigste: glad asfalt, waar je banden zoemend op rollen en zo goed als geen enkele weerstand voelen.

Dit wordt als wat minder. Grof asfalt met stukjes steen. Het klinkt oneffen, en zo voelt het ook: je rolweerstand is minder, dus moet je iets harder trappen.

Dit wordt als wat minder. Grof asfalt met stukjes steen. Het klinkt oneffen, en zo voelt het ook: je rolweerstand is minder, dus moet je iets harder trappen.

Nu wordt het ernstig. 'n Soort grof bitumen met uitpuilende brokjes steenslag, het grijpt je banden vast, het kost je zomaar 30% meer inspanning om je wielen te laten draaien. Oppassen ook bij de randen: doorgaans slecht afgewerkt, groot niveauverschil, voor je het weet schiet je in de berm.

Nu wordt het ernstig. ‘n Soort grof bitumen met uitpuilende brokjes steenslag, het grijpt je banden vast, het kost je zomaar 30% meer inspanning om je wielen te laten draaien. Oppassen ook bij de randen: doorgaans slecht afgewerkt, groot niveauverschil, voor je het weet schiet je in de berm.

Dit kwam ik in Thailand vaak tegen: betonplaten, kilometers achtereen. Ter plekke gegoten, met voegen om uitzetten en krimpen op te vangen. In die voegen een teerachtige massa die uitstulpt, soms een paar centimeter hoog. Boenkeboenk. Op 't laatst ga je op je trappers staan, om je zitvlak te ontzien.

Dit kwam ik in Thailand vaak tegen: betonplaten, kilometers achtereen. Ter plekke gegoten, met voegen om uitzetten en krimpen op te vangen. In die voegen een teerachtige massa die uitstulpt, soms een paar centimeter hoog. Boenkeboenk. Op ‘t laatst ga je op je trappers staan, om je zitvlak te ontzien.

Deze wegen kwam ik in Thailand én Laos tegen. Harde leem met rood stof, of zand. Je moet gewoon rechtuit rijden, niet proberen oneffenheden te ontwijken, dat lukt niet. Erg vermoeiend, maar gelukkig valt het stof nog mee.

Deze wegen kwam ik in Thailand én Laos tegen. Harde leem met rood stof, of zand. Je moet gewoon rechtuit rijden, niet proberen oneffenheden te ontwijken, dat lukt niet. Erg vermoeiend, maar gelukkig valt het stof nog mee.

Dit is glibberen en slippen: los zand, soms twee, drie centimeter dik waarin je voorwiel wegglijdt als je niet oppast. Vijf kilometer van dit spul en je bent aan een pauze toe.

Dit is glibberen en slippen: los zand, soms twee, drie centimeter dik waarin je voorwiel wegglijdt als je niet oppast. Vijf kilometer van dit spul en je bent aan een pauze toe.

Gaten en oranjerood stof. Dit is een kwestie van goed kijken en je koers tussen de gaten bepalen. Slingeren dus, tussen de gaten, opschieten doet het niet.

Gaten en oranjerood stof. Dit is een kwestie van goed kijken en je koers tussen de gaten bepalen. Slingeren dus, tussen de gaten, opschieten doet het niet.

Dit is leuk, en ik kwam het alleen in Laos tegen: houten bruggetjes in de dorpjes op de eilanden in de Mekong. Voorzichtig rijden, dan blijven de planken keurig op hun plaats.

Dit is leuk, en ik kwam het alleen in Laos tegen: houten bruggetjes in de dorpjes op de eilanden in de Mekong. Voorzichtig rijden, dan blijven de planken keurig op hun plaats.

Dit is Cambodja. Alsof magma zich vanuit het binnenste van de aarde een weg naar buiten heeft gebaand. Goed opletten, er kunnen enorme kuilen tussen zitten.

Dit is Cambodja. Alsof magma zich vanuit het binnenste van de aarde een weg naar buiten heeft gebaand. Goed opletten, er kunnen enorme kuilen tussen zitten.

En ook dit is Cambodja. Als de wind gunstig staat, zoals nu, heb je niet veel last van het stof. Komt de wind van de andere kant, of is het windstil, zit je in no time stof te happen. Je kunt geen kant uit, dus laat maar over je heen komen.

En ook dit is Cambodja. Als de wind gunstig staat, zoals nu, heb je niet veel last van het stof. Komt de wind van de andere kant, of is het windstil, zit je in no time stof te happen. Je kunt geen kant uit, dus laat maar over je heen komen.

Intussen: de hitte dendert voort. Of beter, ligt venijnig op de loer. De eerste uren in de vroege ochtend zijn het beste, graad of 28°C (serieus, dat voelt koel), maar naarmate de zon hoger klimt en de eerste vermoeidheid zich aandient komt dat met de hoge temperatuur dubbel zo hard aan. Het gaat erom dat je regelmatig beschutting zoekt in de schaduw en héél veel drinkt. In Thailand was het schuilen makkelijk, daar hebben ze om de zoveel kilometer schuilhuisjes langs de weg, koddige gebouwtjes met vier open kanten, rondom zitbanken en een puntdak, als een uit de kluiten gewassen kabouterhuisje. In Laos staan ze ook, maar minder frequent, en geen zitbanken maar een verhoogd plateau, waar je niet zelden mensen uitgestrekt ziet slapen, midden op de dag. Ik heb het zelf meermaals gedaan, gewoon ‘n kwartiertje liggen, ogen dicht, benen gestrekt, en voelen hoe je adem langzaam weer tot rust komt en het zweten stopt.

Slapen in schuilhuisje,Laos IMG_7124

Maar eenmaal in Cambodja werd het anders. Zelden zag ik zo’n armetierig landschap, zo gortdroog en hopeloos, met hier en daar huisjes op palen, zodat ze iets van wind kunnen vangen, stenen kruiken voor de deur want geen waterleiding, maar waarschijnlijk af en toe een waterwagen, of zelf uit een put takelen? Scharminkelkindjes die langs de weg staan te zwaaien naar de falang, de vreemdeling, die heel even langs hun leven fietst en naar elk kind zwaait, wat moet je anders, maar je wilt vooral verder, dóór, niet teveel narigheid zien, je grenzen kennen. Maar nauwelijks dorpjes, met winkeltjes om iets te drinken te kopen en de bermen afgebrand en zwartgeblakerd, geen boom in wiens schaduw je beschutting kunt zoeken. En die hitte, bijna 40°C rond het middaguur, en eergisteren begonnen m’n benen rood uit te slaan, hitte-uitslag. Soms opeens toch een boom, langs een zijpad, even schuilen, maar het helpt niet, ook in de schaduw adem je gloeiende lucht.

Shadow IMG_7242

Eergisteren kwam ik halverwege de middag in het stadje Stung Treng aan. Kamer met airconditioning, koude douche, daarna een uur tomeloos diepe slaap en wakker worden met het besef: dit is niet goed. Sponsorrit of niet, het is te gevaarlijk, die zinderende hitte en de komende drie, vier dagen blijft het precies zoals het nu is qua omgeving, troosteloze leegte en nauwelijks schaduw. Kortom: ik moet een lift regelen, dan maar minder kilometers op de teller. Binnen een uur had ik het rond en gisterenochtend om zeven uur ging mijn fiets achterin een publiek busje, een mini-van waarmee de bevolking zich verplaatst. Mijn fiets nam vier zitplaatsen in beslag, ik moest dus vijf kaartjes kopen, en 247 kilometer zuidwaarts stond ik in de bewoonde wereld met m’n fiets bij een tankstation op de stoep, en begon vol goede moed nog een traject van veertig rijden tot de eerstvolgende grotere stad.

Vandaag reed ik nog een stevig stuk, en morgenochtend vertrek ik in alle vroegte voor de laatste 90 kilometer naar Phnom Penh. En daar eerst maar eens een paar dagen rust, voordat ik aan het volgende traject naar Saigon begin.

Tot slot, een schets waar ik nu ben: het stadje Skun, waar ik de komende nacht doorbreng, voelt als een soort wildwestdorp. Een merkwaardig woeste, ongetemde sfeer. De hitte zindert, veel haveloze gebouwen, op de rotonde waar twee grote doorgaande wegen samenkomen scheuren motoren en scooters lawaaierig rondjes en in de berm staan verkopers van gefrituurde vogelspinnen, die elke auto die stopt om versnaperingen in te slaan met hun koopwaar bestormen. De ramen van de auto’s gaan een beetje open (stel je voor dat de koelte ontsnapt, buiten is het 40°C) en als ze geproefd en gekeurd hebben kopen ze een zakje gefrituurde spin, krekel of knapperig geroosterde vogeltjes.

Spinnen Cambodja 2 IMG_7346

_________________________________________________________________________
duniya-website Ik fiets door Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam een sponsorrit onder de noemer Miles 4 Meals. Ik wil geld inzamelen om onze voedselprojecten in India en Vietnam te financieren.
Wil je dit initiatief sponsoren? Graag! De instructies vind je op de sponsorpagina van Stichting Duniya. Dank!
_________________________________________________________________________

186. Monnik aan het Zuurstof

Nooit te oud voor een leermoment. Bijvoorbeeld deze: kijk uit je doppen! Dat leer je als peuter, als ‘t een beetje meezit als puber, en kennelijk ook als pensionado. Wat er letterlijk door me heen gaat als ik met m’n hoofd tegen de scherpe metalen rand van een golfplaten overkapping loop? Stomme zak! Kijk uit je doppen! Maar ja, even niet opgelet, moe van de hitte, of gewoon dom, wie zal het zeggen. De klap resoneert in de golfplaten en in mijn hoofd, het duizelt me, ik ga pardoes op de grond zitten, hoofd in handen, en dan het besef van bloed dat over m’n gezicht en in m’n handen druipt. De jonge eigenaren van het winkeltje waar ik even gestopt was om drinken te kopen, komen meteen aanzetten met een fles water en een zak wattenbolletjes, maar wat kunnen ze verder doen? Na een kwartiertje, als het bloeden gestelpt is, klim ik weer op de fiets en rij de laatste vijftien kilometer naar de eerstvolgende stad waar een ziekenhuis is.

Daar aangekomen gaat het voorbeeldig. Na veel administratieve rompslomp met ogenschijnlijk volstrekt overbodige vragen die aan Indiase bureaucratie doen denken (naam van je vader? 1. Monnik aan zuurstof IMG_6777 moeder? vrouw? opleiding? beroep?) word ik kundig en prompt geholpen op de ER door een jonge vrouwelijke arts die aan het eind van haar latijn lijkt, zó druk, overal moet ze opdraven, een krijsend baby, een man met iets scherps in zijn oog dat er staande de vergadering uitgepeuterd wordt en mijn buurman, een monnik die aan het zuurstof ligt en onverwacht convulsies krijgt. Het gordijn rond de hevig schokkende patiënt moet dicht, ik word naar een ander bed verwezen, waar een andere verpleegster mijn hoofdwond verzorgt. Haar wegknippen, schoonmaken met alcohol, 2. Ziekenhuis Bueng Kan IMG_6778 het lijkt puur, brandt als een gek, de prullenmand naast mij vult zich met bebloede watten en verbandmiddelen. Tot slot plakt ze een reusachtig verband boven op m’n hoofdhaar, als een potsierlijk hoofddeksel, en ik ben klaar. Ik krijg een strip paracetamol mee en mag naar de kassa, waar ik voor de complete behandeling 130 Baht moet betalen: € 3,20.

Dit alles alweer een week geleden, ben intussen in talloze dorpjes afgestapt voor drinken of voedsel zónder met m’n hoofd tegen zo’n laag afdak te knallen, dus dat vertrouwen in mijzelf lijkt hersteld. Grappig, die dorpjes. Héél even maak je deel uit van de samenleving daar, als je met knarsende remmen tot stilstand komt bij de lokale winkel. Al gauw komen nieuwsgierige buren aanzetten, en altijd maakt iemand wel het geijkte ‘kijk ens hoe groot hij is’ grapje door naast me te gaan staan, hoofd ter hoogte van mijn oksel. Mijn fiets krijgt ook altijd de nodige aandacht, maar deze vrolijke snuiter wist van geen ophouden, was niet bij mijn inmiddels elf jaar oude Santos Travelmaster weg te slaan, alles werd geaaid en beklopt, versnelling, banden, spaken, stuur en zadel, alles was even mooi.

3. Admiring the bike IMG_6771

Het idee was om zoveel mogelijk langs de Mekong te fietsen, een tikje naïeve romantische notie, want in de praktijk blijkt dat onmogelijk, er gaan nauwelijks wegen vlak langs de rivier. De grotere doorgaande provinciale weg houdt afstand, ligt meer in het binnenland, en af en toe zijn 4. Water truckIMG_6878 er wel afstekers die eventjes de rivier schampen, maar verder vooral stoffig zijn en een wegdek hebben als een gatenkaas. Dan wordt er gesproeid om het stof te bedwingen, volop, in die zin wordt nadrukkelijk rekening gehouden met de bevolking, maar het lijkt ook een doekje voor het bloeden. Goedkoper een leger waterauto’s op de been te houden dan overal het beroerde wegdek aan te pakken. En voor fietsers een crime: eerst zit je vol stof, daarna met modder, als je achter zo’n sproeier terecht komt.

Daar waar het asfalt wél goed is, maakt de agrarische bevolking dankbaar gebruik van de openbare weg om de oogst te drogen. Een fenomeen dat je overal in Zuidoost-Azië ziet. 5. Drying harvest IMG_6746 Rijst, mais, alles wat gedroogd moet worden ligt op straat, en het verkeer slalomt er respectvol omheen. Bij dit product heb ik lang gekeken of ik begreep wat het was, maar het bleef een raadsel. Rare lange strengen, als bonenstaken, maar dan zonder boon. Vragen heeft geen zin, er wordt hier zelfs in de hotels en guesthouses nauwelijks Engels gesproken, laat staan door de rurale bevolking. Zoals die man bij de fiets: duim opsteken en grijnzen, dan snap je wat er bedoeld wordt. Maar goed, áls je dan bij de rivier bent, ja, dan is het ook wel heel erg mooi…

Boten Mekong IMG_6839_FB

Nu het overdag zo schroeiend heet is (rond 14:00 uur is de temperatuur op z’n hoogst, dan zit het tegen de 36°C met een gevoelstemperatuur van de 40°C) verplaatsen veel activiteiten zich naar de vroege ochtend. Zelf probeer ik ook rond zessen in het zadel te zitten, om tegen het middaguur mijn plaats van bestemming bereikt te hebben. In die zin heb ik het niet goed aangepakt deze rit, het is het verkeerde seizoen. Tegelijkertijd een test: kan ik het? Kan ik de hitte aan, de fysieke inspanning? De lokale bevolking begint de dagen dus ook vroeg, zoals deze markt, kwart over zeven, en een drukte van belang. Vers geslacht ligt het varken op de tafel, terwijl de groentehandelaren voorzichtig proberen een randje schaduw van de vleestafel mee te pikken.

Market IMG_6920

Al tamelijk in het begin van mijn rit kwam ik wonderlijke foto’s van het koninklijk huis tegen. Nu is dat in Thailand geen kunst, de enige foto’s die je ziet zijn altijd weer dezelfde foto’s van vooral koning Bhumibol, ofwel Rama IX, 9e koning van de Chakri-dynastie. De man zit in een rolstoel, is inmiddels 89 jaar oud en het gaat naar verluidt slecht met hem. Dat zie je dus niet op foto’s die overal door het hele land langs de wegen hangen. Daar zie je al tientallen jaren dezelfde plaatjes, die opmerkelijk onflatteus zijn. Koning met flaporen, met zweetdruppel aan z’n neus, het zal ze blijkbaar een zorg zijn hoe ze er uit zien, hij is de koning, klaar uit.

Maar nu zag ik iets wel heel eigenaardigs: grote banieren langs de weg met de koning ergens op werkbezoek, dacht ik eerst. In een sociale werkplaats, waar een dankbare licht gehandicapte bewoner, die overdag wasknijpers maakt, zich aan de koning vastklampt. Maar toen herkende ik de knielende man: Bhumibols zoon, de kroonprins! En ook zag ik het logo rechtsboven: Bike For Dad, met Dad guitig verwerkt tot fiets.

9. Bike For Dad IMG_6679

Google bood uitkomst: vorig jaar is er landelijk een actie geweest om dankbaarheid aan de koning te bewijzen, een ode van het volk aan zijn opperheerser, en ze moeten gedacht hebben: hoe doe je dat? Waarop iemand suggereerde: door met z’n allen te gaan fietsen! Aldus geschiedde. In het hele land werd op uur nul gefietst, en in Bangkok werd de rit aangevoerd door de kroonprins zelf. En hoe lang was de rit? Hoeveel kilometers reden kroonprins en onderdanen om hun liefde voor vader en koning te bewijzen? Zesentwintig kilometer! Ja! En de banieren staan nog steeds in de straten en de koning knuffelt zijn zoon en iedereen vindt het doodnormaal dat zo’n malle plaat door het hele land hangt, want de koning is god, en dan maakt het niet uit hoe je er uitziet. Nee, in Thailand hebben ze geen Lucky TV nodig, daar doen ze het zelf wel.

Nog drie, vier dagen en ik ben aan de grens met Laos. Dagafstanden worden noodgedwongen kleiner door de hitte, maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken. Eerst maar een Phnom Penh halen. Dan zien we weer verder.

_________________________________________________________________________
duniya-website Ik fiets momenteel door Zuidoost-Azië een sponsorrit onder de noemer Miles 4 Meals. Ik wil geld inzamelen om onze voedselprojecten in India en Vietnam te financieren.
Wil je dit initiatief sponsoren? Graag! De instructies vind je op de sponsorpagina van Stichting Duniya. Dank!
_________________________________________________________________________

185. Teveel Allerlei Dingen

Zondagavond. Duisternis valt over de Mekong, kleine bootjes pruttelen schuin tegen de stroom in naar de overkant, naar Laos, en terug. Smokkel? Toeristen zullen het niet zijn, die zie je hier nauwelijks, in elk geval niet in die mate dat de Engelse taal gemeengoed is. Vanmiddag kwam ik hier aan, in het stadje Pak Khat, en vond na enig zoeken een hotelletje. Room? Het leverde geen reactie op, terwijl er sleutels aan een bord hingen en een Thaise jongeman zojuist met een kamersleutel in de hand naar buiten was gekomen. Nog een keer proberen. Do you have room for me? Ik wees op het rek met sleutels en maakte een slaapgebaar, hoofd schuin tegen de platte hand. Verbaasd staarde ze me aan. Riep naar de keuken, een andere vrouw kwam, maar ook zij bleef me glazig aankijken bij het woord room. Na een tijdje dook een jongeman op die het wél snapte.

Sinds woensdag in Thailand. Een twee-sprongen reis: eerst Bangkok, daarna een binnenlandse vlucht naar Udon Thani. Verliep niet helemaal zonder slag of stoot, het meeslepen van een in karton verpakte fiets is lastig, geen deur is groot genoeg, laat staan een röntgenapparaat, het is laveren en sleuren, maar uiteindelijk lukt het, zoals uiteindelijk altijd alles lukt, ook met mijn check-in bagage, die op Bangkok airport verdwenen bleek maar, nadat een hulpvaardige employee met een portofoon aan het zoeken sloeg, ook weer opdook. Zoals Geoffrey Rush zegt in ‘Shakespeare in Love’: Strangely enough, in the end it all turns out well. Why? I don’t know. It’s a mystery.

Uitstappen op het vliegveldje van Udon Thani was old school: de trap af en lopen, in de blikkerende zon, 38 graden Celsius, het asfalt kleefde bijkans aan je zolen. Onderaan de trap een dame met een emmer vol parasols, konden de passagiers die tweehonderd meter naar het hoofdgebouw het hoofd koel houden. Als je goed kijkt (klik op de foto voor grote weergave) zie je linksachter hoe de blauwe doos met mijn fiets van de transportband komt. Later bleek de fiets lichtelijk beschadigd, de doos zat vol butsen en hier en daar een ferme scheur, ergens in de onderwereld van Bangkok of misschien zelfs al Schiphol hadden ze hem van katoen gegeven.
Airport Udon Thani IMG_6636

Het was wennen, in het zadel met die temperaturen. Vorig jaar Indonesië was ook niet mis, maar het lichaam vergeet snel, moet wennen aan de hitte die, zeker vergeleken met Bantega, overweldigend is. Man en meisje IMG_6667 Eerst maar eens een paar blokjes om, fiets aan de hand, even langs de fietsenmaker, daarna voorzichtig de eerste rondjes en wennen aan links rijden. Daarna een wandeling, op zoek naar een restaurantje. Voor me loopt een zwaarlijvige blanke man met naast hem een iel Thais meisje. Worden de cliché’s over Thais sekstoerisme bevestigd? Of zie ik spoken, is het gewoon een aardige ome Bob die het dochtertje van een goede vriend meeneemt naar de shopping mall? Even later slaan ze een zijstraat in, verdwijnen uit beeld, het raadsel blijft onopgelost.

Heerlijk, dat fietsen door onbekende streken. Werkers op het land kijken op, heffen een hand in groet, gezichten gaan verborgen achter bivakmutsen waarmee ze hun huid beschermen. Moet ondraaglijk warm zijn, net als hun rubberlaarzen, en dat terwijl de grond gortdroog is, bij elke stap stuift het, ook ik heb er last van, duurt niet lang of de ketting begint al te kraken. Rood stof, de grondkleur van Azië. Soms een kleine uitspanning waar het goed dorst lessen is en schuilen tegen de zon. Van alles verkopen ze hier, matrassen en pikhouwelen, gasflessen en zoute chips. Als er niemand is loop je gewoon naar binnen, opent de koelkast, je pakt wat je hebben wilt en gaat rustig op een stoel zitten drinken en uitpuffen. Als je klaar bent laat je de verpakking zien en betaalt, klaar.

winkel van sinkel IMG_6717

Het liefst zou je steeds langs de rivier rijden, langs die brede Mekong. Mae Nam Khong, Moeder van het Water. Maar het kan niet, soms zijn de dorpswegen opgebroken of ze ontbreken geheel, is er alleen maar landbouw en ben je gedwongen langs de grote provinciale weg nr 212 te rijden die uitgerekend nu over grote lengtes wordt verbeterd. Een en al stof en gruis, dreunende caterpillars en enorme opleggers met zand en asfalt. Dan is het fietshelm op en geel waarschuwingsvestje aan en verbeten doortrappen, tien, twintig kilometer achtereen opgebroken wegdek en een smalle strook die je deelt met auto’s en brommers. Soms ook is de weg rustig, het wegdek glad en schoon, kan je beter op de omgeving letten en je afvragen waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Zoals de verkopers van bananen en bananenplanten. Opeens zijn ze er, aan weerszijden van de weg, ik telde er 27 over een lengte van driehonderd meter en allemaal verkopen ze hetzelfde. Moordende concurrentie, en dus bodemprijzen. Paar dubbeltjes voor een tros, is daar van te leven? En ‘s avonds, alles weer inpakken en mee naar huis?

Bananenstraatverkoop IMG_6719

Intussen blijft wat Nederland bezighoudt niet voor me verborgen. Dat Cruijff dood is, bijvoorbeeld. Mirjam stuurde me een sms toen het bekend werd, en later zag ik hoe de webedities van Volkskrant en BangkokPost Cruijff IMG_6710 NRC zich meer en meer vulden met Johan. De rest van het wereldtoneel verdween naar de achtergrond, want god was dood. Ook in Thailand was hij geen onbekende: de Bangkok Post had zijn dood pontificaal op de voorpagina.

Nu, drie dagen later, komen er zoetjesaan ook wat kritischer geluiden in de vaderlandse pers. Dat Cruijf behoorlijk megalomaan was en met iedereen ruzie maakte. Gevleugelde uitingen van de ons ontvallen held: ‘Ben ik autoritair? Nee, dat niet. Maar ze moeten wel doen wat ik zeg.’ In die stortvloed van beschouwingen en herinneringen dezer dagen zag ik overigens een interview dat toenmalig Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Broertjes met hem had gehad, in 2010. En daarin stond deze verbluffende opmerking van Johan: ‘Die roem, je moet het gewoon vergeten. Er was laatst een telling en toen bleek dat vier miljard mensen weten wie ik ben. Als je zoiets hoort, moet je gewoon je ogen dichtdoen en tegen jezelf zeggen: ga maar lekker slapen. Het is zinloos daarover na te denken.’

Ik wist niet wat ik las. Zou dat kloppen, vier miljard? Misschien, ja. En dan, ja dan komt ales in een ander daglicht te staan. Wat gebeurt er in je hoofd als je weet dat vier miljard mensen je naam kennen? Dat ze weten wie je bent? Dat is meer dan de helft van de totale wereldbevolking. Dan schuur je toch gevaarlijk dicht tegen gek worden aan.

De orakeltaal die Johan bezigde was vaak lachwekkend. Maar er is één uitspraak van hem die me altijd is bijgebleven. Een spreuk die in al z’n eenvoud zó diepzinnig is, dat ik hem altijd zal koesteren. Omdat het exact de kern raakt van een probleem waar we allemaal op enig moment tegenaan lopen in ons leven: het is ons teveel, we zijn te druk, te versnipperd, we moeten keuzes maken. In de woorden van Johan Cruijff: ‘Er zijn te veel allerlei dingen, je moet specialiseren.’ Een wonderbaarlijke beeldspraak, en spijker op de kop. Dus: rust in je hoofd, en je bij voorkeur bezig houden met wat je kúnt, en waar je gelukkig van wordt. Teveel allerlei dingen. Pure Zen, zonder dat Johan het zo bedoelde. Denk ik. Maar met die malle gast weet je het maar nooit.


 

NL-M4MIk fiets momenteel door Zuidoost-Azië een sponsorrit onder de noemer Miles 4 Meals. Ik wil geld inzamelen om onze voedselprojecten in India en Vietnam te financieren.
Wil je dit Miles4Meals initiatief sponsoren? Graag! De instructies vind je op de pagina van Stichting Duniya. Dank! 

 

 

 

 


 

cropped-header-wordpress.png