202. The Ones That Got Away

It ain’t over till the fat lady sings. In mijn geval betekent het: als de fiets klaar staat voor de terugvlucht. Fietsdozen zoals in Nederland zijn hier niet te vinden, dus kris kras met de metro door Singapore op zoek naar karton, bubbeltjesfolie en plakband fiets-verpakt-changi-img_10260 en met die hele mikmak naar Changi Airport. Daar dan een halve middag fröbelen om het kreng ingepakt te krijgen. Lijkt gemakkelijk, maar ik geef het je te doen, in je eentje, dan is zo’n fiets opeens héél groot en onhandelbaar.
Maar uiteindelijk is het moment dan daar, alles gereed, de laatste dag aangebroken, nog een laatste bezoek aan de botanische tuin (waar, oh horror, eergisteren een 270 jaar oude en 45 meter hoge boom omviel en een nietsvermoedende vrouw verpletterde) en vooruit, nog één keer door Bookstore Kinokuniya, zó groot en uitgebreid dat na een kwartier euforie omslaat in wanhoop, zoveel boeken, zoveel.

Over de stad Singapore zal ik dit keer niet uitwijden. Dat deed ik negen jaar geleden al, toen ik hier ook op de fiets aankwam, en het stuk herlezend zou het nu geschreven kunnen zijn. Hetzelfde gevoel over de puissant luxe stad, dezelfde verbazing, genoegens en dezelfde observaties. De modellen op de metershoge lichtreclames kijken nog even nors en verveeld, het aanbod aan restaurants en food courts is nog even overweldigend en de spastische mondharmonicaspeler die op de stoep in zijn rolstoel tegenover het sjieke Takashimaya warenhuis muziek maakte kan zijn instrument niet meer vasthouden en verkoopt nu pakjes papieren zakdoeken.

Vanavond pakken, laat vannacht naar Changi Airport en dinsdagochtend op Schiphol. Maar voor ik vertrek wil ik nog wat beeld van de afgelopen weken laten zien. Je fotografeert altijd meer dan er ruimte is in je weblog, en omdat ik nog altijd de illusie heb door mijn verhalen anderen enthousiast te maken óók op reis te gaan (en, zoals het cliché wil, een foto soms meer vertelt dan duizend woorden, wat ik overigens betwijfel), een handvol foto’s van onderweg.

(En zoals altijd: klik op de foto voor groot beeld. Echt, de moeite waard.)

Thailand. Tien uur 's avonds, de kapper nog steeds aan het werk. Zijn klant: een jochie. Nog lang geen bedtijd.

Thailand. Tien uur ’s avonds, de kapper nog steeds aan het werk. Zijn klant: een jochie. Ook voor hem nog lang geen bedtijd.

28 januari 2017, de eerste dag van het Chinese Nieuwjaar. Hier wordt symbolisch geld verbrand voor de gestorven voorouders, zodat overledenen ook in het hiernamaals toch een goed tweede leven zullen leiden.

Op 28 januari 2017, de eerste dag van het Chinese nieuwjaar, wordt symbolisch geld verbrand voor de gestorven voorouders, zodat zij ook in het hiernamaals goed verzorgd zijn.

Malakka's beroemdste zoon is een voormalig bodybuilder, nu, op z'n 80e, vooraanstaand politicus. De vier standbeelden van hem die Malakka sieren zijn voor Maleise toeristen minstens zo populair als de koloniale gebouwen waardoor Malakka sinds 2008 op de Werelderfgoedlijst staat. Er wordt gefluisterd dat de atleet, wiens ego net zo groot is als zijn spierbundels, de beelden uit eigen zak betaald heeft.

Malakka’s beroemdste zoon is een voormalig bodybuilder. De vier standbeelden van hem die de stad sieren zijn voor Maleise toeristen populairder dan de koloniale gebouwen waardoor Malakka sinds 2008 op de Werelderfgoedlijst staat. Er wordt gefluisterd dat de atleet, wiens ego net zo groot is als zijn spierbundels, de beelden uit eigen zak betaald heeft.

Maleisië, op het eiland Langkawi. Brievenbusvrouwtjes, noemen Mirjam en ik de in zwart gehulde moslimas die de wereld door een spleetje zien. Wat zou ze doen, hier aan het strand? Een duik nemen kan niet met al die kleren. Een sms'je dan maar? Niet aan haar man, die dobbert lekker in de golven, in z'n zwembroek.

Maleisië, op het eiland Langkawi. Brievenbusvrouwtjes, noemen Mirjam en ik de in zwart gehulde moslimas die de wereld door een spleetje zien. Wat zou ze doen, hier aan het strand? Een duik nemen kan niet met al die kleren. Een sms’je dan maar? Niet aan haar man, die dobbert lekker in de golven, in z’n zwembroek. Hij wel, ja.

Singapore. Klein rotjoch verkoopt de duiven een schop als ze in de buurt komen. Zusje kijkt bedenkelijk, maar laat het ettertje z'n gang gaan.

Singapore. Klein rotjoch verkoopt de duiven een schop als ze in de buurt komen. Zusje kijkt bedenkelijk, maar laat het ettertje z’n gang gaan.

In Thailand worden de geesten te vriend gehouden met dagelijkse offerandes: bloemenslingers, voedsel en veel zoete frisdrank. Wat zouden ze na een tijdje met die flesjes doen als het er teveel worden? Leeggieten? En riskeren dat de geesten boos worden? Oei, dilemma.

In Thailand worden de geesten te vriend gehouden met dagelijkse offerandes: bloemenslingers, voedsel en veel zoete frisdrank. Wat zouden ze na een tijdje met die flesjes doen als het er teveel worden? Leeggieten? En riskeren dat de geesten boos worden? Oei, dilemma.

Maleisië. Linke soep, een aap voeren. Je weet nooit of hij niet opeens in je benen springt en vastbijt. In dit geval ging het goed, hij verdween met volle mond langs een regenpijp uit zicht.

Maleisië. Linke soep, een aap voeren. Je weet nooit of hij niet opeens in je benen springt en vastbijt. In dit geval ging het goed, hij verdween met volle mond langs een regenpijp uit zicht.

In Bangkok probeert een vrouw passanten te verleiden tot karaoke, maar niemand heeft er zin in. Uit arren moede zingt ze zelf maar een deuntje.

In Bangkok probeert een vrouw passanten te verleiden tot karaoke, maar niemand heeft er zin in. Uit arren moede zingt ze zelf maar een deuntje.

Maleisië. Op het eiland Penang doet de riksjafietser een schietgebedje. Voor klandizie? Zou er een riksjagod zijn? In India is dat Ganesh, beschermheilige van reizigers. Maar hier?

Maleisië. Op het eiland Penang doet de riksjafietser een schietgebedje. Voor klandizie? Zou er een riksjagod zijn? In India is dat Ganesh, beschermheilige van reizigers. Maar hier?

Als er één geluid is dat ik deze reis veelvuldig hoorde, is het kletterende regen. Watersnood in midden-Thailand, en dagelijkse stortbuien in Maleisië, het hield niet op. Toch heeft het iets huiselijks, dat gutsende water en jij en je fiets lekker droog.

Als er één geluid is dat ik deze reis veelvuldig hoorde, is het kletterende regen. Watersnood in midden-Thailand, en dagelijkse stortbuien in Maleisië, het hield niet op. Toch heeft het iets huiselijks, dat gutsende water en jij en je fiets lekker droog.

Thailand. Dit is een van de redenen waarom ik van de tropen hou: de kokospalmen. Slank, hoog, sierlijk. Bij dit dorpje wordt vuil verbrand, de rook accentueert de bomen. Prachtig.

Thailand. Dit is een van de redenen waarom ik van de tropen hou: de kokospalmbomen. Slank, hoog, sierlijk. Bij dit dorpje wordt vuil verbrand, de rook accentueert de bomen. Prachtig.

Maleisië, op het eiland Penang. De oude binnenstad van George Town met z'n 18e eeuwse arcades, slimme bouwstijl, altijd schaduw. Jammer dat alles nu wordt volgeplempt met rommel en handelswaar.

Maleisië, op het eiland Penang. De oude binnenstad van George Town met z’n 18e eeuwse arcades, slimme bouwstijl, altijd schaduw. Jammer dat alles nu wordt volgeplempt met rommel en handelswaar.

Vlak na de tsunami van 2004 werden overal langs de Thaise kust blauw-witte waarschuwingsborden geplaatst wat te doen en waarheen te vluchten bij een volgende tsunami. Na ruim tien jaar zijn de borden verbleekt en zo goed als onleesbaar.

Vlak na de tsunami van 2004 werden overal langs de Thaise kust blauw-witte waarschuwingsborden geplaatst wat te doen en waarheen te vluchten bij een volgende tsunami. Maar statistisch is de kans op nóg zo’n ramp klein, de aandacht verslapt, na ruim tien jaar zijn de borden verbleekt en zo goed als onleesbaar.

Maleisië, Georgetown. Een tijdje naar haar staan kijken, maar geen beweging. Uitgeput van het inventariseren? Proberen orde te scheppen in chaos? Nauwelijks ruimte voor haar krukje, zo vol is de winkel.

Maleisië, Georgetown. Een tijdje naar haar staan kijken, maar geen beweging. Uitgeput van het inventariseren? Proberen orde te scheppen in chaos? Nauwelijks ruimte voor haar krukje, zo vol is de winkel.

Nog een doodvermoeid iemand. Dit was in Bangkok. Leek alsof hij boven z'n bord in slaap was gevallen, maar uiteindelijk werd er toch wat naar binnen gewerkt.

Nog een doodvermoeid iemand. Dit was in Bangkok. Leek alsof hij boven z’n bord in slaap was gevallen, maar uiteindelijk kwam er beweging in en werd er toch wat naar binnen gewerkt.

Intrigerend, dit waarschuwingsbord in Thailand, want het betekent dat het de gewoonste zaak van de wereld was, vuilnis en ander afval op straat te verbranden. En de gemeente dan steeds het gesmolten asfalt oplappen.

Intrigerend, dit waarschuwingsbord in Thailand, want het betekent dat het de gewoonste zaak van de wereld was, vuilnis en ander afval op straat te verbranden. En de gemeente dan steeds het gesmolten asfalt oplappen.

Rubberplantages. Die zag ik vooral in Thailand, in Maleisië is het oliepalmen wat de klok slaat. Mooi, die bomen in slagorde. En doodstil, nooit zag ik iemand, die bakjes worden niet vaak geleegd, het melken gaat langzaam.

Rubberplantages. Die zag ik vooral in Thailand, in Maleisië is het oliepalmen wat de klok slaat. Mooi, die bomen in slagorde. En doodstil, nooit zag ik iemand, die bakjes worden niet vaak geleegd, het melken gaat langzaam.

Dit is nu écht street food. Zomaar ergens langs de weg in Thailand, bij een spoorwegovergang, lijkt een strategische plek. Maar waarom zetten ze die parasol niet strategischer neer? Zodat ze in de schaduw kunnen staan? Nu staat er één krukje. Voor die klant die straks komt. Hopelijk.

Dit is nu écht street food. Zomaar ergens langs de weg in Thailand, bij een spoorwegovergang, lijkt een strategische plek. Maar waarom zetten ze die parasol niet strategischer neer? Zodat ze in de schaduw kunnen staan? Nu staat er één krukje. Voor die klant die straks komt. Hopelijk.

Je zou niets liever willen dan op de brug blijven staan en wachten tot het tij keert, tot het water komt en de boten bevrijdt. Kijk eens hoe hoog die trappen, nu in de modder, straks nét hoog genoeg om droge voeten te houden. Prachtig.

Je zou niets liever willen dan op de brug blijven staan en wachten tot het tij keert, tot het water komt en de boten bevrijdt. Kijk eens hoe hoog die trappen, nu in de modder, straks nét hoog genoeg om droge voeten te houden. Prachtig.

Tot slot. Dit waren de mooiste momenten, het fietsen in de ochtendkoelte langs plantages en kleine dorpen, de weg stil, af en toe een tegenligger die zwaait en een duim opsteekt. De wereld stil en vredig, zoals je 'm graag ziet. Mooi, ja.

Tot slot. Dit waren de mooiste momenten, het fietsen in de ochtendkoelte langs plantages en kleine dorpen, af en toe een tegenligger die zwaait en een duim opsteekt. De wereld stil en vredig, zoals je ‘m graag ziet. Mooi, ja.

3 thoughts on “202. The Ones That Got Away

    • Ik ben onderweg! Nu op Changi airport, fiets ingecheckt, middernacht bijna, over anderhalf uur vertrekt KL 0836 naar Schiphol. Kus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s