199. Regen en Zadelbreuk

Langs Thaise kustwegen zuidwaarts. Overal wordt aan de weg gewerkt, tweebaans wordt vierbaans, bulldozers graven zich grommend door tropisch regenwoud. Waarom eigenlijk, die grote wegen? Omdat de sancties tegen Myanmar zijn opgeheven en handelsbetrekkingen versoepeld, hoor ik in een restaurant, en nu heeft Thailand wegen nodig om al die goederen te vervoeren. Elders hoor ik gesputter over corrupte politici, handjeklap met ondernemers die ze grote opdrachten toespelen, die vierbaanswegen zijn nergens goed voor. Wie het weet mag het zeggen.

Het kustgebied, waar twaalf jaar geleden die verwoestende vloedgolf overheen sloeg, is vrijwel helemaal hersteld. Ik rij door Khao Lak, naar verluidt een van de zwaarst getroffen gebieden in Zuid-Thailand. De kust is hier betrekkelijk vlak, de aanstormende watermassa, tien meter hoog, kon ongehinderd doordenderen. Ruim vierduizend mensen kwamen om, bomen ontworteld, gebouwen verwoest. Veel zie je er niet meer van, nijvere handen hebben alles opgeruimd en herbouwd (goedkope arbeidskrachten uit naburig Birma, wordt er gefluisterd, zodat veel geld in Thaise zakken kon verdwijnen) en als je niet beter weet zou je denken dat alles is zoals het ook vroeger was. Maar wat is het verhaal achter deze merkwaardige bedrijfsnaam? Alles verloren en opnieuw begonnen? De dans ontsprongen maar wel een graantje meepikken van de ellende? Verhalen liggen voor het oprapen.

tsunami-taylor-khao-lak-jan-2017-mg_9669

Een van de toeristische trekpleisters in Khao Lak is Memorial Park 813, vernoemd naar de politieboot die hier terechtkwam. Het gevaarte, 25 meter lang en 45 duizend kilo zwaar, lag honderd meter uit de kust voor anker politieboot-khao-lak-feb-2008 toen de vloedgolf hem optilde en ruim twee kilometer landinwaarts meesleepte.
Toen ik hier de eerste keer kwam, krap drie jaar na de tsunami, lag de boot exact zoals het water hem had achtergelaten. Scheef, slordig, als speelgoed dat door een verwend kind is weggegooid. Juist door de schijnbare achteloosheid waarmee het ding daar lag kon je een beetje bedenken wat de tomeloze kracht van het water geweest moet zijn. Maar zoals altijd moeten de dingen verfraaid, mooier gemaakt, plooien gladgestreken. De boot is netjes recht gezet en op sokkels geplaatst, heeft een verfje gekregen en eromheen is de wereld in beton gegoten. Wég de emotie, de mogelijkheid te fantaseren. Een zielloos object in een aangeharkte wereld.

politieboot-khao-lak-jan-2017-img_9683

Enkele dagen later, voorbij het schiereiland Phuket vanwaar ik met de veerboot oversteek naar het kustplaatsje Ao Nang om verder zuidwaarts te rijden, scheurt de hemel open en stopt het twee dagen en nachten niet meer met regenen. Achter Ao Nang gaat de weg omhoog het binnenland in, en het asfalt is veranderd in een kleine rivier, water spoelt de straten schoon en gorgelt naar zee. regen-thailand-08-01-17 De bergen rond het dorp gaan gehuld in nevel, ’s nachts word ik wakker van het razend gekletter op het zinken dak naast mijn kamer. Hoe nu verder? Dit is geen weer om te fietsen, te nat, en bovenal: te gevaarlijk. Het Thais meteorologisch instituut waarschuwt voor stormachtige rukwinden en hoge golven, er hangt een reusachtig lagedrukgebied boven Zuid-Thailand dat nauwelijks van z’n plaats komt, tergend langzaam kruipt het noordwaarts richting Birma. Ik bestudeer de kaart. De zuidkant van het front ligt ter hoogte van de stad Satun, bijna driehonderd kilometer zuidelijker. Wat te doen? Hier nog dagenlang wachten tot het optrekt? Geen sprake van. krant-staand-img_9765 Ik huur een pick-up, de fiets wordt vastgesnoerd in de laadbak en off we go. En het blijkt de enig juiste beslissing. Onderweg, de ruitenwissers op volle snelheid, zien we de betekenis van noodweer. Rivieren kunnen het water niet aan, wegen stromen over, in de laaggelegen gebieden naast de weg staan huizen tot aan de dakrand onder water, een jongen zwemt met een waterbuffel tussen de palmbomen. Veilig achter de voorruit van de pick-up zie ik hoe het water wervelt achter vrachtwagens, iemand op een motor probeert in een plotselinge rukwind overeind te blijven, de flinterdunne poncho wappert als een losgeslagen zeil. Als fietser was ik hier reddeloos verloren. De volgende dag zie ik foto’s in de krant, de plotselinge weeromslag heeft iedereen verrast, kniediep waden dorpelingen door de straat, een oude vrouw wordt door hulpverleners in zwemvest geëvacueerd. Later blijkt dat 12 mensen om het leven zijn gekomen door de ‘unseasonable downpour’, zoals het Thaise nieuws het noemt.

Het weerbericht had gelijk: het lagedrukgebied eindigt bij Satun, vlakbij de grens met Maleisië. In stromende regen kom ik aan en neem een kamer in het eerste hotel dat ik zie. De volgende ochtend kijk ik uit het raam: de zon schijnt, de wereld dampt. Maar dan gaat iets anders mis. ‘Zelden komen rampen eenzaam als verspieders’ schreef Shakespeare, en misschien is het wat zwaar op de hand om in dit geval over rampen te spreken, toch is het schrikken als ik op m’n fiets stap en het zadel pardoes onder me wegbreekt: de zadelbrug, de metalen beugel waarop een zadel rust, finaal doormidden. Ben je van de regen verlost, krijg je dit. Verder rijden onmogelijk, het zadel hangt scheef alsof je in een stoel gaat zitten en door de zitting zakt. Wat nu? Ik heb altijd beweerd dat je in Azië op elke straathoek een werkplaats kunt vinden, een alleskunner met twee linkerhanden. Welnu, die woont dan ergens anders, maar niet hier. Met de fiets aan de hand straat in straat uit, overal vragen, op het malheur wijzen, maar niemand die iets weet, als ze je vraag al begrijpen.

Maar als altijd is redding nabij, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar, het dient zich zomaar aan. Een jongedame rijdt met haar scooter pardoes de stoep op en vraagt of ze kan helpen. Dat doen mensen soms, ze zien iets, een vreemdeling op de stoep, en denken: die wil iets, misschien kan ik helpen. Koester die momenten, ze zijn dun gezaaid. En ze blijkt de reddende engel. Vijf minuten later sta ik in een rommelige werkplaats waar de eigenaar (zonder lasbril!) de zaak repareert. Tien minuten later is de klus geklaard. Grote glimlach als hij water over de verse las giet en het metaal sissend afkoelt. IJzersterk heeft na vandaag een nieuwe betekenis.

lassen-fietszadel-1-img_9766

Erg veel ben ik intussen, qua kilometers althans, niet opgeschoten. Hoeft ook niet, het is geen M4M sponsorrit voor Stichting Duniya, kilometers zijn nu niet belangrijk. Ik ben in Maleisië op het eiland Langkawi (zie kaart), paar dagen zon. Overmorgen gaat het verder, dan neem ik de veerboot naar Georgetown op Penang. En daarna verder zuidwaarts: voorlopig richt ik mijn vizier op Malakka en Kuala Lumpur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s