193. Een Minder Dagje

Misschien was het de hitte, of de vermoeidheid die zich langzaam in je lijf begint te nestelen. Of toch gewoon iets verkeerds gegeten? In India noemden we dat Delhi Belly. Hoe heet het in Vietnam? Hoe je het ook noemt, het effect is hetzelfde, en de oplossing ook. Je zoekt een kamer met wc en douche binnen handbereik en trekt je 48 uur terug om in alle rust beroerd te kunnen zijn.

En het ging toch zo lekker. Ruim twee maanden onderweg, eindeloos veel meer gezien en beleefd dan je in blogs of sociale media kunt vertellen, terwijl je je toch hebt voorgenomen het thuisfront zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Vaak stoppen, afstappen, notitieboekje pakken en ’n paar kernwoorden noteren zodat je ’s avonds nog weet wat het was dat je wilde vertellen. Maar vaak ben je ’s avonds te moe van de dag en de volgende ochtend gaat om 05:45 de wekker, je wilt vroeg op pad, gebruik maken van de relatief koelere ochtenduren. En je bent niet de enige. In de dorpen en steden gaan de mensen vroeg de straat op, zeker in deze extreem hete periode. Ze beginnen bij het eerste hanengekraai met handel, doen hun rek- en strekoefeningen, vegen het portiek en hangen de vogelkooien buiten. En ze kijken op van hun bezigheden en zien een grote blanke kerel op de fiets, steken een hand op in groet, een brede glimlach wordt je deel, en die ene fractie van een seconde zoemt nog lang na als je allang verder bent, weg uit hun leven.

Fietsen is de enige manier om dichterbij je omgeving te komen. Geur, beweging, geluid, niets ontgaat je. Ik herinner mij een van mijn eerste fietstochten door Frankrijk, toen ik op een dorpspleintje in gesprek was geraakt met een politieagent. Het ging over de kaas die daar in de buurt gemaakt werd, en toen ging het opeens over postduiven. Of ik wist hoelang zo’n dier er over deed om van Amsterdam naar dit dorp te vliegen? Met pretoogjes keek hij me aan. Ik had er inmiddels bijna duizend kilometer op zitten. Hoelang zou zo’n beestje daarover doen? Ik schatte vijftien uur. De man sloeg zich op de dijen van plezier. Vijftien uur? Mais non! wist ik dan niet dat een duif wel 130 km per uur kon vliegen? Binnen acht uur was hij thuis! Na dit lesje klom ik in het zadel en na een welgemeend bonne route vervolgde ik mijn weg. Mag je dit onder contact verstaan? En dan nog: wat is de waarde van zo’n ontmoeting? Daar kan ik lang over napuzzelen. Heb er geen eensluidend antwoord op, behalve dat ik die schijnbaar betekenisloze herinnering koester. Ships passing in the night, en dan zacht in begroeting naar elkaar toeteren, zoiets.

Hier in Vietnam, de talloze vluchtige ontmoetingen die ik had. Het echtpaar dat in een heupdiepe waterpoel onderaan het taluud met een visnet in de weer is. Hij op z’n blote voeten, zij in rubberlaarzen, helm en gezichtsmasker nog op. Langzaam slepen ze het net door het water, Slakkenvangers1 IMG_8615 en aan het eind gekomen trekken ze het omhoog. Niets, denk ik. Er zit helemaal niets in. Maar dan klauteren ze omhoog en plukken de vangst tussen de mazen vandaan: slakken. Tientallen dikke slakken, verstopt in hun huisje. Zij pakt een zware kunststof zak waar zo te zien varkensvoer in heeft gezeten, en stopt er de vangst in. Ook kleine spartelvisjes gaan mee naar huis, niet meer dan een paar centimeter groot. Alles is voedsel als je het niet breed hebt. We praten wat, over slakken en over mijn fiets, in talen die de ander niet verstaat. Dan een handdruk, een glimlach, en we gaan verder met ons leven.

Slakkenvangers 2 IMG_8621

Of de familie die dunne rijstcrackers maakt. Van verre al zie ik witte rook uit de openstaande ramen van hun huis komen, dat pal aan de weg ligt. De voorkant is open, naar de weg gekeerd. Er staat een koelkast met water en frisdrank. Ik stop, veeg het zweet van mijn gezicht en koop een fles water. Brood1 IMG_8207 Dochter bedient, de rest is te druk met de rijstcrackers. Vader zit achter de bakplaat, die door de zoon wordt gestookt met zaagsel. Flinterdun wordt het beslag uitgesmeerd, waarna er een conische deksel op wordt gezet. Terwijl de cracker stoomt, smeert vader een nieuwe laag. Het deksel wordt op de nieuwe beslaglaag gezet en moeder hevelt de flinterdunne, gestoomde koek over naar een rieten droogrek dat, eenmaal vol, buiten in ze zon gelegd wordt waar de crackers kunnen drogen. Ik zit ruim een kwartier bij ze. In die tijd maken ze zestig crackers. Dan is de puf er even uit, vader komt achter het fornuis vandaan en is er tijd voor een gebarentaalpraatje. Daarna een opgestoken hand in groet, en gaat ieder zijns weegs.

Brood2 IMG_8196

Het waait hard, de rode vlaggen die de brug decoreren wapperen en knallen. Als ik moeizaam tegen de zijwind in tegen de steile brug omhoog trap zie ik de oude man, een zak op de rug. De wind pakt hem, drukt hem tegen de railing. Hij vermant zich en gaat verder, stap voor kleine stap. Ik haal hem in en op het hoogste punt van de brug stap ik af. Langzaam komt hij nader. Een brede glimlach. En dan, in halfvergeten Frans, hoe het mij gaat, waarheen ik op weg ben. Dan over hem. Alles heeft hij meegemaakt, en overleefd heeft hij ze allemaal. De Fransen, de Jappen, de Amerikanen. Nu houdt hij zich in leven met het oprapen van lege plastic flessen en bierblikjes. Ten afscheid een handdruk en wat geld om zijn dag dragelijker te maken. Een tevreden grijns als dank.

Old Man crossing the bridge  IMG_8533

Dat vrouwtje die zich, zoals vrijwel al haar seksegenoten, als een mummie inpakt als ze naar buiten gaat. Lange mouwen en handschoenen alsof het vriest, maar het is 35°C. Een wikkelrok over een lange broek en een mondkap. Anderen dragen een gezichtsmasker waar alleen de ogen zichtbaar zijn, alsof ze een nikab dragen. Maar er zit geen religieus decreet achter. Dressed IMG_8432 2 FB Het is veel eenvoudiger: angst voor de zon. Het ideaalbeeld is een blanke huid, en de zon moet koste wat kost buiten de deur gehouden worden. Stel je toch voor dat je huid donker wordt: je ziet eruit als een landarbeidster! Zonder schroom krijg ik het te horen, als ik er naar vraag doet, na enig gegiechel, niemand geheimzinnig over het ideaal van de bleke huid. Het vergroot je kansen op de huwelijksmarkt, het verhoogt je sociale aanzien. Het klassebewustzijn in Azië is enorm, de angst om voor lager geschoold aangezien te worden is alomtegenwoordig. Weg dus, met die huid, veilig achter doeken en mombakkes. En ook al glimmen de oogjes van pret, je hebt geen idee hoe ze er uitzien, achter hun vermomming.

Covered face IMG_8597

Waarom beklim je die berg, was de vraag aan de bergbeklimmer. Waarop hij antwoordde: omdat hij er is. Waarom maak je zulke lange, soms tergend moeizame fietstochten? vraag ik mijn spiegelbeeld. Ik aarzel. Om mijzelf uit te dagen? Te bewijzen dat ik het op deze leeftijd nog aankan, zelfs in deze absurde hitte? Om de ontmoetingen, de verrassing, het avontuur? Ja, dat alles, en meer: om te confrontatie met mijzelf aan te gaan. Om Emerson te parafraseren: it calls into action the will, man measures man. Dat is mijn doel. Om alles uit het leven te halen en respectvoller met dat leven om te gaan, mijzelf beter te begrijpen, rustiger te worden, beschouwelijker, wijzer. No journey carries one far unless, as it extends into the world around us, it goes an equal distance into the world within , aldus de Amerikaanse schrijfster Lillian Smith, en zij schreef wat ik mijn spiegelbeeld had moeten antwoorden.

Ja, het ging lekker, ruim twee maanden zonder problemen. En dan is er opeens een mindere dag, je lijf protesteert, darmen zijn in de war, en je zoekt een kamer met wc en douche binnen handbereik en trekt je 48 uur terug om in alle rust beroerd te kunnen zijn. Je maakt met gebaren, onhandige tekeningetjes en Google Translate aan het meisje van de receptie duidelijk dat je een paar bananen wilt en wat yoghurt, en een half uur later klopt ze op de deur met een zak eten, genoeg om een familie te voeden. Dat realiseer je je ook, als je zo zwak bent: straks moet er weer iets in, het lichaam heeft brandstof nodig, anders werkt het niet.

Voedsel IMG_8696

En zo is het tot slot een mooi bruggetje naar Miles 4 Meals, dat andere, minder filosofische, maar zeker niet minder belangrijke waarom van deze fietstocht: om geld in te zamelen voor onze voedselprojecten in India en Vietnam. Een vast bedrag voor elke kilometer die ik afleg tot eindpunt Hanoi.
De teller is bijgewerkt: meer dan tienduizend euro hebben we toegezegd gekregen! Teller En wie wil kan nog meedoen: ik ben er nog niet helemaal. Nog één dag in Ninh Binh, waar ik sinds gisteren ben, en dan gaat het naar Hanoi. Dan is de race nog niet gelopen, ik heb wat afspraken daar, en dat ga ik heel consequent op de fiets doen. Over ’n dag of vijf, zes kom ik met de definitieve eindstand. Tot dan kan iedereen die het eigenlijk wel zou willen maar het nog niet heeft gedaan alsnog meedoen aan de M4M actie. Zie het kader hieronder. Dank aan allen die bijdroegen, en dank aan hen die het op de valreep alsnog zullen doen!

_________________________________________________________________________
duniya-websiteDe sponsortocht loopt op z’n eind, over enkele dagen bereik ik Hanoi.

Wil je nog meedoen? Kan! De (uiterst eenvoudige) spelregels vind je op de sponsorpagina van Stichting Duniya. Dank!

_________________________________________________________________________

4 thoughts on “193. Een Minder Dagje

  1. Het zijn gewoon vlinders, logisch na ruim 8 weken en leuk van dat niet bruin willen worden, dat was vroeger hier ook.

    Hou vol

    Eric

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s