192. Het Zwaluwraadsel

Eerst even over het verkeer in Vietnam. Ooit was dit een land van fietsers, net als China. Tienduizenden tegelijkertijd op weg naar hun werk, een mierenhoop op wielen. Toen Mirjam en ik voor het eerst in Vietnam kwamen was de fiets al goed op weg uit het straatbeeld te verdwijnen, verdrongen door scooter en motorfiets. Nu, ruim tien jaar later, zie je ze haast niet meer. Schoolkinderen, ja, die fietsen soms nog, op oude barrels met krakende pedalen en piepketting, vervaarlijk zwieberend, want druk met draagbare telefoon of, zoals het hoort op die leeftijd, elkaar dollend. Het zijn vooral oude moekes die nog een fiets hebben, met op de bagagedrager zakken vers gesneden gras voor de konijnen of, zoals op de foto hieronder, trossen bananen.

Fiets, oude vrouw met bananen IMG_8163

De fietsers verdwenen, en nu worden de wegen onveilig gemaakt door scooters, motorfietsen, auto’s, bussen en vrachtwagens. Of beter: door de mensen achter het stuur. Net zoals overal elders, maar hier is het speciaal. Hier gelden andere wetten. Hier gelden snelheid en lawaai. Op duistere momenten heb ik wel eens gedacht dat in Vietnam, bij het rijexamen, twéé vragen gesteld worden en als die goed beantwoord worden, is de zaak beklonken. Wat is het belangrijkste instrument in de auto? Eh… de claxon? Goed! En welk van de drie pedalen is het belangrijkste? Eh, deze, de rechter. Ja! En nu nog de naam. Gaspedaal? Ja! Proficiat! Hier, je papiertje. En denk eraan: hand aan de claxon!

Het is dus oppassen geblazen, waar je ook bent. Opeens komt iemand van rechts op een scooter uit een zijstraat en voegt zonder te kijken in. Knal! Tegen je voorwiel, of je been, en als je pech hebt ga je languit. Gisteren gebeurde het me nog. Niet languit, wel tegen m’n voorwiel, scheelde niet veel, zo’n fiets met bepakking kan behoorlijk slagzij maken. Hou je dan maar eens in, je bent toch al zo gespannen door dat verkeer. Godverdomme! En dan kijkt hij je aan met die ondoorgrondelijke Aziatische blik (ja, die bestaat!) en is zich van geen kwaad bewust. Griezeliger natuurlijk zijn de vrachtwagens en bussen, dat dendert maar door, het komt niet in ze op om vaart te minderen, hand op de toeter en dan moeten ze maar opzij. Die toeters, bij ons zouden ze verboden worden. Reusachtige vuvuzela’s op luchtdruk, alsof de Titanic achter je zit, je schrikt je het apenzuur.

Er zit ordening in chaos, alleen moet je het kunnen lezen, je moet het weefsel van beweging doorzien. Neem onderstaande foto. Rechts voetgangers op de weg. Uitwijken naar links dus, en daar rijden auto’s. De personenauto maakt aanstalten in te halen, eventueel gevolgd door een auto die nu nog buiten beeld is. Ik moet dus, uitwijkend voor de voetgangers, oppassen niet teveel naar links te gaan. Maar dan die spookrijder. Met een kind voorop! Die heb je constant, doodgemoedereerd rijden ze tegen het verkeer in, niemand maalt erom. Dat is die orde in de chaos. Maar hij blijft aan de kant van het trottoir, ik zal moeten uitwijken naar links en in je spiegel zie je dat daar een auto komt die, net als de Toyota, zal gaan inhalen. Je bent dus continue aan het puzzelen en anticiperen. En op deze foto valt het mee, geen overdreven drukte. Nee, logisch, want dan heb ik handen aan het stuur en kan geen foto maken.

Verkeerssituatie 2 IMG_8340

Inhalen met het gaspedaal ingedrukt is een fact of life in Vietnam. Ooit zaten Mirjam en ik in een taxi en de chauffeur knipperde met groot licht naar tegenliggers bij wijze van waarschuwing: pas op, politiecontrole. Hij vertelde dat als je een bekeuring krijgt, er een gaatje in je rijbewijs wordt geponst. Bij drie gaatjes ben je je rijbevoegdheid voor maanden kwijt. Dus oppassen dat ze je niet snappen bij te hard rijden en tegenliggers waarschuwen met knipperlichten. Maar, opperde Mirjam, is het niet eenvoudiger om je gewoon aan de maximum snelheid te houden? Ben je van al het gedoe af. En daar had je ‘m weer, die blik. Hij begreep níet waar ze het over had.

De hoofdweg langs de kust was tot vorig jaar erg gevaarlijk. Inhalen was het devies, soms met z’n tweeën tegelijk, waardoor ze op de andere weghelft kwamen en op het tegemoetkomende verkeer afdenderden die vervolgens een zwiep naar rechts moesten maken om een botsing te ontwijken. Als je daar dan op de vluchtstrook rijdt, op je fiets (!) ben je het haasje. Vorig jaar hebben ze een drastische maatregel genomen: in een mammoetoperatie werden de weghelften gescheiden. Over de volle lengte, van Saigon tot Hanoi, is een betonnen barrière gebouwd, zodat die gevaarlijke capriolen achterwege blijven. En bovenop die muur hebben ze hekken gemonteerd zodat de dorpelingen niet van de ene kant naar de andere kunnen, zoals ze heel hun leven gewend waren. Een Berlijnse muur in ’t klein. Maar die laten zich niet door een hek afschrikken. Kijk maar, rechts op de foto: gewoon de bouten losdraaien en opzij klappen. Klaar.

Scheidingshek Highway 1IMG_8175

Dan het zwaluwraadsel. Leuk verhaal. We begrepen maar niet wat er aan de hand was toen we het voor het eerst zagen, en hoorden: het elektronisch versterkte geluid van vogels. Waar kwam dat vandaan? Dat zagen we al gauw: van gebouwen, die meestal geïsoleerd in het landschap stonden. Om vogels te verjagen, dachten wij. Zwaluwen. Want we kenden het geluid maar al te goed, thuis hadden we volop zwaluwen in de schuur en onder het afdak, af en aan vlogen ze naar hun nesten en steeds dat geluid. birds nest drink VN En natuurlijk de vuiligheid: overal vogelstront.
Hier hadden ze er wat op gevonden, dachten we. Vogelgeluid om ze te verjagen. En ik ben dat altijd blijven denken. Tot nu. Want in een winkel vond ik dit blikje nước yến. Letterlijk: sap (nước) vogelnestjes (yến). Waar dan weer ngân nhĩ onder staat, paddestoel. Maar dat zou op de vorm van een zwaluwnest kunnen slaan, dat lijkt een beetje op zo’n zwam die tegen een boom groeit. En in éen klap was het duidelijk. Dat geluid was niet om te verjagen, maar om te lokken. Zwaluwen moesten die gebouwen binnen om daar hun nesten te bouwen, die vervolgens geoogst konden worden voor dat rare brouwsel.
’n Soort vogelnestsoep, maar dan als drankje.

Hieronder zo’n gebouw, gewoon een dichtgemetselde etage bovenop een woonhuis. De hele dag het gekwetter van zwaluwen op volle luidsterkte en de vogels gaan die toren binnen, die van binnenuit bereikbaar zal zijn zodat de nesten geoogst kunnen worden. Zwaluwraadsel opgelost.

Zwaluwhuis  IMG_8167

 

3 thoughts on “192. Het Zwaluwraadsel

  1. Tjee Hans, met ware doodsverachting fiets jij je sponsorweg…vriend van me reed daar eind vorig jaar op de motor 50km/u en is door tegenligger, ook 50 km/u, in het ziekenhuis beland en zijn beide voortanden kwijtgeraakt. Je draagt toch wel een helm?

    • Absoluut. Maar in redelijkheid, ik denk niet dat dat veel helpt als een auto je schept. Niet alleen hier, maar overal ter wereld. Mens vs machine, de uitkomst staat vast. Ik vind het trouwens wel meevallen, al met al, die 1A. De smalle tweebaanswegen in de bergen (Dalat e.o. waar ik ook reed) zijn trouwens een stuk benarder dan de 1A. Die nu overigens AH1 heet, en deel uitmaakt van de Asian Highway (https://en.wikipedia.org/wiki/AH1)

  2. Grappig te lezen over de zwaluwen. Hier in Kyoto horen we ook electronische vogel(zwaluw?)-geluiden op metro- en treinstations. Om blinden en slechtzienden de weg naar de roltrap te wijzen, dacht ik. Maar na jouw verhaal ga ik toch twijfelen… 😊
    Doe voorzichtig he, in dat verkeer! Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s