186. Monnik aan het Zuurstof

Nooit te oud voor een leermoment. Bijvoorbeeld deze: kijk uit je doppen! Dat leer je als peuter, als ’t een beetje meezit als puber, en kennelijk ook als pensionado. Wat er letterlijk door me heen gaat als ik met m’n hoofd tegen de scherpe metalen rand van een golfplaten overkapping loop? Stomme zak! Kijk uit je doppen! Maar ja, even niet opgelet, moe van de hitte, of gewoon dom, wie zal het zeggen. De klap resoneert in de golfplaten en in mijn hoofd, het duizelt me, ik ga pardoes op de grond zitten, hoofd in handen, en dan het besef van bloed dat over m’n gezicht en in m’n handen druipt. De jonge eigenaren van het winkeltje waar ik even gestopt was om drinken te kopen, komen meteen aanzetten met een fles water en een zak wattenbolletjes, maar wat kunnen ze verder doen? Na een kwartiertje, als het bloeden gestelpt is, klim ik weer op de fiets en rij de laatste vijftien kilometer naar de eerstvolgende stad waar een ziekenhuis is.

Daar aangekomen gaat het voorbeeldig. Na veel administratieve rompslomp met ogenschijnlijk volstrekt overbodige vragen die aan Indiase bureaucratie doen denken (naam van je vader? 1. Monnik aan zuurstof IMG_6777 moeder? vrouw? opleiding? beroep?) word ik kundig en prompt geholpen op de ER door een jonge vrouwelijke arts die aan het eind van haar latijn lijkt, zó druk, overal moet ze opdraven, een krijsend baby, een man met iets scherps in zijn oog dat er staande de vergadering uitgepeuterd wordt en mijn buurman, een monnik die aan het zuurstof ligt en onverwacht convulsies krijgt. Het gordijn rond de hevig schokkende patiënt moet dicht, ik word naar een ander bed verwezen, waar een andere verpleegster mijn hoofdwond verzorgt. Haar wegknippen, schoonmaken met alcohol, 2. Ziekenhuis Bueng Kan IMG_6778 het lijkt puur, brandt als een gek, de prullenmand naast mij vult zich met bebloede watten en verbandmiddelen. Tot slot plakt ze een reusachtig verband boven op m’n hoofdhaar, als een potsierlijk hoofddeksel, en ik ben klaar. Ik krijg een strip paracetamol mee en mag naar de kassa, waar ik voor de complete behandeling 130 Baht moet betalen: € 3,20.

Dit alles alweer een week geleden, ben intussen in talloze dorpjes afgestapt voor drinken of voedsel zónder met m’n hoofd tegen zo’n laag afdak te knallen, dus dat vertrouwen in mijzelf lijkt hersteld. Grappig, die dorpjes. Héél even maak je deel uit van de samenleving daar, als je met knarsende remmen tot stilstand komt bij de lokale winkel. Al gauw komen nieuwsgierige buren aanzetten, en altijd maakt iemand wel het geijkte ‘kijk ens hoe groot hij is’ grapje door naast me te gaan staan, hoofd ter hoogte van mijn oksel. Mijn fiets krijgt ook altijd de nodige aandacht, maar deze vrolijke snuiter wist van geen ophouden, was niet bij mijn inmiddels elf jaar oude Santos Travelmaster weg te slaan, alles werd geaaid en beklopt, versnelling, banden, spaken, stuur en zadel, alles was even mooi.

3. Admiring the bike IMG_6771

Het idee was om zoveel mogelijk langs de Mekong te fietsen, een tikje naïeve romantische notie, want in de praktijk blijkt dat onmogelijk, er gaan nauwelijks wegen vlak langs de rivier. De grotere doorgaande provinciale weg houdt afstand, ligt meer in het binnenland, en af en toe zijn 4. Water truckIMG_6878 er wel afstekers die eventjes de rivier schampen, maar verder vooral stoffig zijn en een wegdek hebben als een gatenkaas. Dan wordt er gesproeid om het stof te bedwingen, volop, in die zin wordt nadrukkelijk rekening gehouden met de bevolking, maar het lijkt ook een doekje voor het bloeden. Goedkoper een leger waterauto’s op de been te houden dan overal het beroerde wegdek aan te pakken. En voor fietsers een crime: eerst zit je vol stof, daarna met modder, als je achter zo’n sproeier terecht komt.

Daar waar het asfalt wél goed is, maakt de agrarische bevolking dankbaar gebruik van de openbare weg om de oogst te drogen. Een fenomeen dat je overal in Zuidoost-Azië ziet. 5. Drying harvest IMG_6746 Rijst, mais, alles wat gedroogd moet worden ligt op straat, en het verkeer slalomt er respectvol omheen. Bij dit product heb ik lang gekeken of ik begreep wat het was, maar het bleef een raadsel. Rare lange strengen, als bonenstaken, maar dan zonder boon. Vragen heeft geen zin, er wordt hier zelfs in de hotels en guesthouses nauwelijks Engels gesproken, laat staan door de rurale bevolking. Zoals die man bij de fiets: duim opsteken en grijnzen, dan snap je wat er bedoeld wordt. Maar goed, áls je dan bij de rivier bent, ja, dan is het ook wel heel erg mooi…

Boten Mekong IMG_6839_FB

Nu het overdag zo schroeiend heet is (rond 14:00 uur is de temperatuur op z’n hoogst, dan zit het tegen de 36°C met een gevoelstemperatuur van de 40°C) verplaatsen veel activiteiten zich naar de vroege ochtend. Zelf probeer ik ook rond zessen in het zadel te zitten, om tegen het middaguur mijn plaats van bestemming bereikt te hebben. In die zin heb ik het niet goed aangepakt deze rit, het is het verkeerde seizoen. Tegelijkertijd een test: kan ik het? Kan ik de hitte aan, de fysieke inspanning? De lokale bevolking begint de dagen dus ook vroeg, zoals deze markt, kwart over zeven, en een drukte van belang. Vers geslacht ligt het varken op de tafel, terwijl de groentehandelaren voorzichtig proberen een randje schaduw van de vleestafel mee te pikken.

Market IMG_6920

Al tamelijk in het begin van mijn rit kwam ik wonderlijke foto’s van het koninklijk huis tegen. Nu is dat in Thailand geen kunst, de enige foto’s die je ziet zijn altijd weer dezelfde foto’s van vooral koning Bhumibol, ofwel Rama IX, 9e koning van de Chakri-dynastie. De man zit in een rolstoel, is inmiddels 89 jaar oud en het gaat naar verluidt slecht met hem. Dat zie je dus niet op foto’s die overal door het hele land langs de wegen hangen. Daar zie je al tientallen jaren dezelfde plaatjes, die opmerkelijk onflatteus zijn. Koning met flaporen, met zweetdruppel aan z’n neus, het zal ze blijkbaar een zorg zijn hoe ze er uit zien, hij is de koning, klaar uit.

Maar nu zag ik iets wel heel eigenaardigs: grote banieren langs de weg met de koning ergens op werkbezoek, dacht ik eerst. In een sociale werkplaats, waar een dankbare licht gehandicapte bewoner, die overdag wasknijpers maakt, zich aan de koning vastklampt. Maar toen herkende ik de knielende man: Bhumibols zoon, de kroonprins! En ook zag ik het logo rechtsboven: Bike For Dad, met Dad guitig verwerkt tot fiets.

9. Bike For Dad IMG_6679

Google bood uitkomst: vorig jaar is er landelijk een actie geweest om dankbaarheid aan de koning te bewijzen, een ode van het volk aan zijn opperheerser, en ze moeten gedacht hebben: hoe doe je dat? Waarop iemand suggereerde: door met z’n allen te gaan fietsen! Aldus geschiedde. In het hele land werd op uur nul gefietst, en in Bangkok werd de rit aangevoerd door de kroonprins zelf. En hoe lang was de rit? Hoeveel kilometers reden kroonprins en onderdanen om hun liefde voor vader en koning te bewijzen? Zesentwintig kilometer! Ja! En de banieren staan nog steeds in de straten en de koning knuffelt zijn zoon en iedereen vindt het doodnormaal dat zo’n malle plaat door het hele land hangt, want de koning is god, en dan maakt het niet uit hoe je er uitziet. Nee, in Thailand hebben ze geen Lucky TV nodig, daar doen ze het zelf wel.

Nog drie, vier dagen en ik ben aan de grens met Laos. Dagafstanden worden noodgedwongen kleiner door de hitte, maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken. Eerst maar een Phnom Penh halen. Dan zien we weer verder.

_________________________________________________________________________
duniya-website Ik fiets momenteel door Zuidoost-Azië een sponsorrit onder de noemer Miles 4 Meals. Ik wil geld inzamelen om onze voedselprojecten in India en Vietnam te financieren.
Wil je dit initiatief sponsoren? Graag! De instructies vind je op de sponsorpagina van Stichting Duniya. Dank!
_________________________________________________________________________

3 thoughts on “186. Monnik aan het Zuurstof

  1. Hilarisch, die vlag van Phumipon (zo spreek je ’t uit) en zoon!🙂
    Sterkte met die hitte en ik kijk weer uit naar het vervolg van je reis. Xxx

  2. Haha, die vergelijking met Lucky TV… zal ik kijken of ik erachter kan komen wat die gedroogde bonenstaken-zonder-bonen zijn? Leen Marple in actie:-)

  3. Mooi verhaal weer Hans. Gelukkig viel je aanvaring met de golfplaten nog enigsinds mee en kan je weer verder. Die strengen die ze te drogen leggen zijn volgens mij bamboe scheuten. Goede reis verder zonder vervelende ongelukjes! Ik kijk ook uit naar je volgende verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s