185. Teveel Allerlei Dingen

Zondagavond. Duisternis valt over de Mekong, kleine bootjes pruttelen schuin tegen de stroom in naar de overkant, naar Laos, en terug. Smokkel? Toeristen zullen het niet zijn, die zie je hier nauwelijks, in elk geval niet in die mate dat de Engelse taal gemeengoed is. Vanmiddag kwam ik hier aan, in het stadje Pak Khat, en vond na enig zoeken een hotelletje. Room? Het leverde geen reactie op, terwijl er sleutels aan een bord hingen en een Thaise jongeman zojuist met een kamersleutel in de hand naar buiten was gekomen. Nog een keer proberen. Do you have room for me? Ik wees op het rek met sleutels en maakte een slaapgebaar, hoofd schuin tegen de platte hand. Verbaasd staarde ze me aan. Riep naar de keuken, een andere vrouw kwam, maar ook zij bleef me glazig aankijken bij het woord room. Na een tijdje dook een jongeman op die het wél snapte.

Sinds woensdag in Thailand. Een twee-sprongen reis: eerst Bangkok, daarna een binnenlandse vlucht naar Udon Thani. Verliep niet helemaal zonder slag of stoot, het meeslepen van een in karton verpakte fiets is lastig, geen deur is groot genoeg, laat staan een röntgenapparaat, het is laveren en sleuren, maar uiteindelijk lukt het, zoals uiteindelijk altijd alles lukt, ook met mijn check-in bagage, die op Bangkok airport verdwenen bleek maar, nadat een hulpvaardige employee met een portofoon aan het zoeken sloeg, ook weer opdook. Zoals Geoffrey Rush zegt in ‘Shakespeare in Love’: Strangely enough, in the end it all turns out well. Why? I don’t know. It’s a mystery.

Uitstappen op het vliegveldje van Udon Thani was old school: de trap af en lopen, in de blikkerende zon, 38 graden Celsius, het asfalt kleefde bijkans aan je zolen. Onderaan de trap een dame met een emmer vol parasols, konden de passagiers die tweehonderd meter naar het hoofdgebouw het hoofd koel houden. Als je goed kijkt (klik op de foto voor grote weergave) zie je linksachter hoe de blauwe doos met mijn fiets van de transportband komt. Later bleek de fiets lichtelijk beschadigd, de doos zat vol butsen en hier en daar een ferme scheur, ergens in de onderwereld van Bangkok of misschien zelfs al Schiphol hadden ze hem van katoen gegeven.
Airport Udon Thani IMG_6636

Het was wennen, in het zadel met die temperaturen. Vorig jaar Indonesië was ook niet mis, maar het lichaam vergeet snel, moet wennen aan de hitte die, zeker vergeleken met Bantega, overweldigend is. Man en meisje IMG_6667 Eerst maar eens een paar blokjes om, fiets aan de hand, even langs de fietsenmaker, daarna voorzichtig de eerste rondjes en wennen aan links rijden. Daarna een wandeling, op zoek naar een restaurantje. Voor me loopt een zwaarlijvige blanke man met naast hem een iel Thais meisje. Worden de cliché’s over Thais sekstoerisme bevestigd? Of zie ik spoken, is het gewoon een aardige ome Bob die het dochtertje van een goede vriend meeneemt naar de shopping mall? Even later slaan ze een zijstraat in, verdwijnen uit beeld, het raadsel blijft onopgelost.

Heerlijk, dat fietsen door onbekende streken. Werkers op het land kijken op, heffen een hand in groet, gezichten gaan verborgen achter bivakmutsen waarmee ze hun huid beschermen. Moet ondraaglijk warm zijn, net als hun rubberlaarzen, en dat terwijl de grond gortdroog is, bij elke stap stuift het, ook ik heb er last van, duurt niet lang of de ketting begint al te kraken. Rood stof, de grondkleur van Azië. Soms een kleine uitspanning waar het goed dorst lessen is en schuilen tegen de zon. Van alles verkopen ze hier, matrassen en pikhouwelen, gasflessen en zoute chips. Als er niemand is loop je gewoon naar binnen, opent de koelkast, je pakt wat je hebben wilt en gaat rustig op een stoel zitten drinken en uitpuffen. Als je klaar bent laat je de verpakking zien en betaalt, klaar.

winkel van sinkel IMG_6717

Het liefst zou je steeds langs de rivier rijden, langs die brede Mekong. Mae Nam Khong, Moeder van het Water. Maar het kan niet, soms zijn de dorpswegen opgebroken of ze ontbreken geheel, is er alleen maar landbouw en ben je gedwongen langs de grote provinciale weg nr 212 te rijden die uitgerekend nu over grote lengtes wordt verbeterd. Een en al stof en gruis, dreunende caterpillars en enorme opleggers met zand en asfalt. Dan is het fietshelm op en geel waarschuwingsvestje aan en verbeten doortrappen, tien, twintig kilometer achtereen opgebroken wegdek en een smalle strook die je deelt met auto’s en brommers. Soms ook is de weg rustig, het wegdek glad en schoon, kan je beter op de omgeving letten en je afvragen waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Zoals de verkopers van bananen en bananenplanten. Opeens zijn ze er, aan weerszijden van de weg, ik telde er 27 over een lengte van driehonderd meter en allemaal verkopen ze hetzelfde. Moordende concurrentie, en dus bodemprijzen. Paar dubbeltjes voor een tros, is daar van te leven? En ’s avonds, alles weer inpakken en mee naar huis?

Bananenstraatverkoop IMG_6719

Intussen blijft wat Nederland bezighoudt niet voor me verborgen. Dat Cruijff dood is, bijvoorbeeld. Mirjam stuurde me een sms toen het bekend werd, en later zag ik hoe de webedities van Volkskrant en BangkokPost Cruijff IMG_6710 NRC zich meer en meer vulden met Johan. De rest van het wereldtoneel verdween naar de achtergrond, want god was dood. Ook in Thailand was hij geen onbekende: de Bangkok Post had zijn dood pontificaal op de voorpagina.

Nu, drie dagen later, komen er zoetjesaan ook wat kritischer geluiden in de vaderlandse pers. Dat Cruijf behoorlijk megalomaan was en met iedereen ruzie maakte. Gevleugelde uitingen van de ons ontvallen held: ‘Ben ik autoritair? Nee, dat niet. Maar ze moeten wel doen wat ik zeg.’ In die stortvloed van beschouwingen en herinneringen dezer dagen zag ik overigens een interview dat toenmalig Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Broertjes met hem had gehad, in 2010. En daarin stond deze verbluffende opmerking van Johan: ‘Die roem, je moet het gewoon vergeten. Er was laatst een telling en toen bleek dat vier miljard mensen weten wie ik ben. Als je zoiets hoort, moet je gewoon je ogen dichtdoen en tegen jezelf zeggen: ga maar lekker slapen. Het is zinloos daarover na te denken.’

Ik wist niet wat ik las. Zou dat kloppen, vier miljard? Misschien, ja. En dan, ja dan komt ales in een ander daglicht te staan. Wat gebeurt er in je hoofd als je weet dat vier miljard mensen je naam kennen? Dat ze weten wie je bent? Dat is meer dan de helft van de totale wereldbevolking. Dan schuur je toch gevaarlijk dicht tegen gek worden aan.

De orakeltaal die Johan bezigde was vaak lachwekkend. Maar er is één uitspraak van hem die me altijd is bijgebleven. Een spreuk die in al z’n eenvoud zó diepzinnig is, dat ik hem altijd zal koesteren. Omdat het exact de kern raakt van een probleem waar we allemaal op enig moment tegenaan lopen in ons leven: het is ons teveel, we zijn te druk, te versnipperd, we moeten keuzes maken. In de woorden van Johan Cruijff: ‘Er zijn te veel allerlei dingen, je moet specialiseren.’ Een wonderbaarlijke beeldspraak, en spijker op de kop. Dus: rust in je hoofd, en je bij voorkeur bezig houden met wat je kúnt, en waar je gelukkig van wordt. Teveel allerlei dingen. Pure Zen, zonder dat Johan het zo bedoelde. Denk ik. Maar met die malle gast weet je het maar nooit.


 

NL-M4MIk fiets momenteel door Zuidoost-Azië een sponsorrit onder de noemer Miles 4 Meals. Ik wil geld inzamelen om onze voedselprojecten in India en Vietnam te financieren.
Wil je dit Miles4Meals initiatief sponsoren? Graag! De instructies vind je op de pagina van Stichting Duniya. Dank! 

 

 

 

 


 

cropped-header-wordpress.png

2 thoughts on “185. Teveel Allerlei Dingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s