174. Goed Nieuws

Soms overvalt me de behoefte om een verhaal te vertellen rond één woord. Sinds enkele dagen is dat crapaud. Het klinkt goed, bekt lekker en heeft meerdere betekenissen: het Franse woord voor pad, en ook leunstoel, zo’n ding waarin je behaaglijk wegzakt. En waarom zou een verhaal niet met een enkel woord kunnen beginnen? Want hoe beginnen dingen? Van Hitchcock wordt verteld dat hij zijn films soms rond één enkele scène bouwde. Dan had hij een idee, een beeld, en dat moest en zou een film worden. De douche-scène uit Psycho. Het glas melk in Suspicion, waarin hij een lampje verstopte zodat het dreigend oplicht in het donkere trapgat als Cary Grant het naar zijn zieke vrouw brengt. En natuurlijk de achtervolging met het vliegtuigje uit North by Northwest. Eén enkel beeld en er wordt een complete film omheen geboetseerd.

Crapaud dus. Hoe het precies vorm moet krijgen weet ik nog niet, en eigenlijk staat m’n hoofd er niet naar, want het zit vol ellende. We worden overspoeld met zóveel nieuws dat ik nogal bezet ben geraakt. Er is geen ontkomen aan, de wereld bloedt. Een greep uit de kranten van de afgelopen dagen: de oorlog in Oekraïne, de slag om Debaltseve. Wanhopige burgers, waarheen kunnen ze, nergens heen. In de Syrische stad Aleppo, omsingeld door regeringstroepen, worden tienduizenden burgers bedreigd door uithongering. Een interview met de Amerikaan Theo Padnos, twee jaar lang gevangene van de islamitische strijdgroep Al Nusra. Zijn bewakers waren dol op onthoofdingsvideo’s, de meesten hadden de executie van James Foley op hun telefoon. ‘Hé Amerikaan, zou je het leuk vinden als jou dit ook gebeurt’? Padnos had geluk, hij overleefde, werd vrijgelaten. Minder geluk hadden de 21 koptische christenen uit Egypte. Onthoofd op een strand in Libië, de zee kleurde rood. De wrede barbarij van dolgedraaide schorem dat een bloedige apocalyps aankondigt: we staan aan de poorten van Rome. Is angst gerechtvaardigd? Natuurlijk. Denk aan Parijs, aan Kopenhagen.

Wat moeten we met zo’n wereld? Soms heb ik er moeite mee al dat nieuws een plek te geven. Het dendert over je heen en morgen is er weer een dag, begint het van voren af aan. Natuurlijk, je hebt de keuze er geen kennis van te nemen. Geen kranten lezen, geen journaal meer om acht uur. Voorlopig wil ik de wereld alleen nog van haar zonnige kant zien. Geen ellende meer, geen narigheid waar je toch niets aan kunt veranderen behalve dat je je geloof in de mensheid verliest. Goed nieuws wil ik! En zie, ik word op mijn wenken bediend, en onder eigen dak ook nog. Mirjam heeft opnieuw een prijs gekregen voor haar laatste boek Street Food Kosovo. We hadden afgelopen november al in de Kookboek van het Jaar competitie de eerste prijs in de categorie Goede Doelen, nu heeft ze de Gourmand World Cookbook Award Best Charity – Fundraising Cookbook Europe category gekregen, en is daarmee gekwalificeerd voor de ‘Gourmand Best in the World’ competitie. Petje af? Nou, reken maar, en vlag uit. Drie boeken schreef ze en gaven we uit in eigen beheer, en drie prijzen sleepte ze binnen. Ik bedoel maar. Trots? Ja, trots.

10557368_793852910683719_9144552029110362734_n

Ook goed nieuws, en het beeld spreekt voor zichzelf: een van Mirjams meest sprekende foto’s van haar langjarige Rajasthani vriendin Papu Bhopa, die ze al sinds eind vorige eeuw volgt en die al op menig boekomslag heeft gestaan (inclusief onze eigen Rajasthan reisgids uit 2004), siert nu een hele wand in Gypsy Kitchen, een restaurant in Atlanta, Georgia. Moeten we nodig eens zelf naartoe, kijken hoe het er in het echt uit ziet. Voorlopig doen we het met de foto die het architectenbureau die de foto kocht ons toestuurde. Mooi? Ja. Goed nieuws? Ja! En die crapaud, die komt nog wel.

Mirjam Gypsy Kitchen Atlanta Georgia

9 thoughts on “174. Goed Nieuws

  1. Gefeliciteerd met het goede nieuws!

    Wat het slechte nieuws betreft: maakt dat niet allemaal deel uit van hetzelfde media-landschap, dezelfde wereld waarin een Nederlandse fotografe een foto maakt van een Indiase vrouw die op een wand verschijnt van een restaurant in de V.S.? In de media bestaan geen grenzen. Je kunt je ertegen wapenen, ja. Je ervoor afsluiten. En jij weet toch beter dan anderen dat wat je via de media hoort een keuze is van wat er in de wereld gebeurt en dat ‘wat gebeurt’ bij voorkeur opzienbarend is. Dat het slechte nieuws er altijd al geweest is, maar dat het je vroeger niet bereikte, of tenminste niet zo makkelijk.

    Voor een lichtere noot, over je crapaud: in de Franse politieserie Engrenages noemt een agent de jongelui van tegenwoordig ‘des crapauds’. Zijn collega’s vragen hem waarom, en hij zegt: omdat ze de hele tijd zeggen: quoi? Quoi? Tu veux quoi?

    • Ja Richard, natuurlijk, nieuws is nieuws, zo werkt het, daar helpt geen moedertjelief aan. Zie mijn stukje maar als kortstondige oprisping in reactie op de overdaad aan deprimerend nieuws – ik deed het al eerder (# 104 ‘Nieuws filteren’, september 2011), maar het blijft, linksom of rechtsom, een gerechtvaardigde, existentieel-filosofische kwestie. Immers. indachtig het ‘wat niet weet wat niet deert’ principe, als variant daarop: ‘wat ik weet maar waar ik niets aan kan veranderen’. En als je mensbeeld een stevige knauw krijgt door die overdaad aan religieus-waanzinnige bloeddorst, rechtvaardigt het de vraag óf we wel zoveel moeten (willen) weten. Enfin, ik ben hier nog lang niet op uitgekauwd.

      • Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. De vraag of we wel zoveel moeten weten wordt des te prangender als je bedenkt dat er lui zijn die gebruik maken van de wereldwijde aandacht die gruweldaden krijgen. Zelf schakel ik af en toe uit. Lukt nooit erg lang…

  2. Fantastisch! Dat geeft de burger moed! Dat prachtige initiatieven herkend, gewaardeerd, en geëerd worden. Gefeliciteerd!

    En, “óf we wel zoveel moeten (willen) weten…”

    Journalistiek gezien, (ik ben een amateur, jij niet:-)), is het zeker in kwesties als “die overdaad aan religieus-waanzinnige bloeddorst” en aanverwante zaken, ontzettend belangrijk om duidelijk verder te gaan dan slechts te registreren, maar grondig te duiden, en te zoeken naar het waarom en zeker ook het waardoor. Zonder dat is er als de “war porn” alleen maar sprake van altijd maar weer een soort ramptoerisme op de bank voor de buis.

    Las laatst een interessant verslag van een schrijfster ongeveer daar ter plekke. Ze stelde recht voor de raap, dat de harde kern van IS bestaat uit lui die geradicaliseerd zijn in de Amerikaans gevangenschap. Dat geeft te denken, en heel wat. Deze dingen komen echt niet zomaar uit de lucht vallen.

    De mainstream journalistiek is afschuwelijk eenzijdig en oppervlakkig.

    Er is voor mij een groot verschil tussen als een spons, passief, grote hoeveelheden afschuwelijk afschrikwekkende ellende in je opnemen, of er meer actief mee bezig zijn, dus meer proberen te zoeken naar achtergronden en oorzaken. Is een groot verschil.

    Ben benieuwd hoe jij hier tegenaan kijkt Hans.

    • Waarmee ik overigens niet bedoel te zeggen dat hier, in je blog, sprake is, van “war porn” ramptoerisme, passief consumeren van gruwel.

      En, de schrijfster die ik vermeld in de vierde alinea, zij was daar (Midden-Oosten) ter plekke, niet ik:-/

      Goed schrijven is ook een vak, zullewemaarzegge!🙂

      • Hm… Zo reageer je dus op jezelf. Sorry! Doe dit niet zo vaak:-/

      • Maarten,

        de media (ik beperk mij tot ‘mijn’ dagbladen, Volkskrant en NRC) proberen volop te duiden, vergis je niet. Het antwoord op ‘waarom’ ligt niet zo eenduidig, het is een complexe ratatouille, maar het ligt zeker niet zo eenvoudig als de door jou aangehaalde schrijfster ter plekke meent, dat de harde kern van IS bestaat uit lui die geradicaliseerd zijn in de Amerikaans gevangenschap. Natuurlijk zijn er IS strijders die in detentie geradicaliseerd zijn, maar dat zijn dan de Jihadgangers, zoals ze hier genoemd worden. Een jonge moslim uit pak ‘m beet Schiedam vertelt over zijn vriend, die een paar maanden in de nor had gezeten: ‘Toen hij uit de gevangenis kwam had hij zijn baard laten staan en praatte niet meer over meisjes en auto’s, maar uitsluitend over religie.’

        Moeten journalisten die de wereld beschrijven een recept voor redding hebben? Dat is niet hun taak. En met die ‘war porn’ valt het wel mee denk ik, ook al krijg ik lawaaikranten als Telegraaf niet onder ogen, dus ben niet tot oordelen bevoegd.

        Ik uitte mijn gevoel van machteloosheid in dit stukje, men de prangende vraag: als ik er geen weet van heb, ben ik dan beter af? In elk geval is het dan een stuk rustiger in m’n hoofd. Maar ik blijf toch het nieuws volgen en de kranten lezen, zo werkt het uiteindelijk wel.

  3. Hallo Hans,
    Hartelijk dank voor je reactie.
    Het praat wat ongemakkelijk zo, voor mij, al bloggend.
    Hoop dat we eens de gelegenheid hebben om er met een wijntje, in Friesland of in Zweden, wat dieper op in te gaan.🙂

    Alle goeds van hier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s