171. Selfie met Boeddha

Alweer enige tijd thuis, maar toch nog even terugkijken op die laatste dagen na Vietnam toen we, min of meer op het moment dat we van Hanoi naar Bangkok zouden vliegen, van de KLM pardoes te horen kregen dat onze vlucht Bangkok-Amsterdam geannuleerd was. Rare verwikkelingen, je planning loopt in de soep, je krijgt vervangende vluchten aangeboden via Frankfurt of Stockholm die anderhalf keer zo lang duren en waar we niet de gereserveerde extra beenruimte krijgen waar we fors voor betaald hebben. Ja, maar u krijgt een refund! zeggen ze onbekommerd aan de andere kant van de chat, alsof daarmee het probleem opgelost is. KLM is berucht om z’n benarde zitcomfort, dus zeggen we: we wíllen geen refund, we willen de beenruimte waar we voor betaald hebben! Uiteindelijk lukt het, achtenveertig uur later.

Wat was er eigenlijk met dat vliegtuig? We hebben contact met KLM via verschillende kanalen en die zijn het nadrukkelijk met elkaar oneens. Technisch mankement! zegt de een. Slecht weer op Schiphol, volgens de ander. Alsof we mogen kiezen aan welk ongemak we de voorkeur geven.

Maar eerst Bangkok. Aanvankelijk hadden we één dag ingepland, maar dat werden er door het malheur met de KLM drie, waarvan ik twee met ziedende koorts onder de dekens. Bizar, zoals je dat plots kan beetpakken. Maar die eerste dag, toen er nog geen koorts was en niets dan zin in weerzien met Bangkok, was goed raak. De uit de kluiten gewassen metropool met veertien miljoen inwoners, te beginnen met het openbaar vervoer – bijna anderhalf uur ben je onderweg van het vliegveld, waar we ons hotel hadden, naar de binnenstad. Eerst de trein, die langs eindeloze flatgebouwen scheert met overal piepkleine balkons, nét groot genoeg om een airconditioner op kwijt te kunnen, dan de metro naar het centrum, efficient en snel. Trouwens leuk raadselplaatje in de trein. Wie mag hier zitten?

Priority seat _HDC0465

Talloze dingen zijn er te doen in Bangkok, waarbij je je om te beginnen moet beperken tot het oude centrum Rattanakosin. Niet vanwege de paleizen, als je die eenmaal gezien hebt weet je het wel, hoeveel overdadig goud en frills kan een mens verdragen. Nee, het belangrijkste is de rivier, Mae nam Chao Phraya. In het dagelijks gebruik heet hij Menam, een Nederlandse benaming, ontstaan in de tijd dat de VOC in Thailand een handelspost had. Het Thaise woord voor rivier is Mae Nam. De Nederlanders echter dachten dat het de naam van de rivier was…

Heerlijk, een uurtje op het water. En dan niet, zoals veel toeristen gebeurt, je door slimme bootboeven een kaartje laten aansmeren voor 1.400 Baht, zo’n 35 euro, waarbij je dan zogenaamd privé in een ‘longtail’ motorboot een uurtje op de rivier wordt rondgevaren. Nee, gewoon de riviertaxi, een grote platte schuit met stoelen en een afdak tegen de zon, die net als een stadsbus op gezette tijden langskomt. Voor 15 Baht, nog geen vier dubbeltjes, kan je zo ver je wilt meevaren. Heerlijk, die brede rivier, woest golvend, het geruststellende geplof van een zware diesel en koele wind om je kop.

Bangkok rivier_HDC0475

Op- en afstappen doe je bij genummerde aanlegplaatsen. Wij verlaten de riviertaxi bij nummer acht, Tha Thien pier. Niet alleen omdat hier twee markten zijn die we willen bezoeken (de een gespecialiseerd in gedroogde vis, en iets verderop de grootste overdekte kruiden- en bloemenmarkt van Bangkok), maar ook om een kijkje te nemen bij de Reclining Buddha in Wat Pho. Jaren geleden waren we hier al eens, en nu we toch in de buurt zijn wippen we weer even binnen. Ik herinnerde het mij als relatief rustig, maar die tijden zijn voorbij. Het krioelt er van de toeristen die zich bij de tempel moeizaam van hun schoeisel ontdoen en, als ze te korte broeken of rokken dragen, de verplichte heupdoek of lange broek aantrekken die de te blote lichaamsdelen bedekken. En dan mogen ze naar binnen, waar iedereen als een gek aan het fotograferen slaat. Maar hoe doe je dat, een beeld van 46 meter lang en 15 hoog? Zie ze worstelen, met hun iPhones en Androids om een goed kader te vinden. Het allermooist is natuurlijk als je samen met die Boeddha in beeld komt, zoals deze dame probeert. Want hoe krijg je het passend? Ach, als je er maar vrolijk op staat. Klik. Selfie met Boeddha.

Selfie met Boeddha

De bloemenhandelaren op de markt doen intussen goede zaken. Nog nooit zagen we zo’n grote bloemenmarkt, niet alleen in het overdekte deel maar ook uitdijend op straat, winkeltjes, stalletjes, overal bloemen en opvallend weinig toeristen. Denk ter vergelijk aan het Singel in Amsterdam. Wat een drukte om die paar bloemenboten, waar de toeristen zich verdringen voor peperdure bloembollen en rare snuisterijen. Nee, dan hier, in Bangkok. Losse bloemen in alle kleuren en geuren, bloemstukken en bloemslingers, alles is er te koop. En kijk hoe goedgemutst de handelaar is. Goeie zaken? Nou, reken maar.

Bloemen Bangkok_HDC0498 kopie

En dan blijkt dat er intussen bij ons thuis in Friesland wordt ingebroken. Vrijdagavond de 19e december, vlak voordat wij uit Hanoi naar Bangkok zouden vliegen en dat gezeur kregen met de KLM. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen (binnenverlichting met tijdklok, buitenverlichting, en elke dag iemand in huis want we lieten tijdens onze Vietnamreis de badkamer renoveren) toch inbrekers. Eerst geprobeerd met een breekijzer een raam te forceren en toen dat niet goed lukte smeten ze een stenen sculptuur die op het terras stond dwars door de serredeur.
De volgende ochtend vindt onze aannemer de ravage. Alles, maar dan ook álles over de vloer, zoals je in films ziet. Kussens uit de banken, alsof daar geld onder verstopt kon zitten. Bedden overhoop, kleding uit de kasten, zelfs opgerolde sokken uit elkaar geplukt op zoek naar waardevol spul. Met een breekijzer een boekenkast uit z’n voegen gerukt om te kijken of er wat achter zat, op een andere plek een gat in de muur geslagen. Lades leeggekiept, boeken over de vloer. Maar, behalve de aanzienlijke rotzooi en schade (gebroken glas in houten vloer getrapt en enorme butsen van de stenen sculptuur die naar binnen werd gekeild) ontbreekt er niet zo gek veel. Dure cameraspullen en een laptop, dat wel. Verder wat horloges die relatief weinig waarde vertegenwoordigen en sieraden van Mirjam, die beduidend meer emotionele dan geldelijke waarde hadden.

En dan zie je wie je vrienden zijn. Eric en Madeleine, Chris en Alie, Renske en haar moeder. Ze regelen het met de politie, ruimen de ergste rotzooi op en besluiten na rijp overleg ons niet te bellen, want wat moeten we met dat nieuws, ginds in Hanoi? Pas als Chris en Alie ons op Schiphol afhalen krijgen we het te horen. Dat is schrikken. We hebben een lange autorit om er over te praten. En eenmaal thuis branden er kaarsen en staat er een kleine kerstboom met warm gloeiende welkomstlichtjes. Zo bijzonder.

Intussen zijn we alweer wat verder in de tijd. Het leven gaat door, de sporen van de inbraak zijn zo goed het gaat weggepoetst, nieuw dubbel glas in bestelling, er is aangifte gedaan en de verzekering is ingelicht. We hebben nu zo’n beetje alle vormen van diefstal wel gehad: beroofd in St. Petersburg, gerold in Barcelona en nu ingebroken en bestolen. Dat gaat nog even duren tot we dat kwijt zijn, dat gevoel, vreemdelingen in je huis die met hun poten aan je spul hebben gezeten. Gadverdamme. Maar wat zijn we dankbaar voor de zorg die we kregen. Hoe gaat de uitdrukking ook weer? Beter een goede buur dan een verre vriend. Precies zo is het. Dank, jullie allen.

6 thoughts on “171. Selfie met Boeddha

  1. Tsjonge! Wat een narigheid! Sterkte voor jullie, fijn dat jullie zulke lieve buren hebben.
    Dienke

  2. Poeh, die inbraak was toch wel iets heftiger dan ik me eerst voorstelde. Een paar goede buren zijn dan inderdaad goud waard!
    Hoe is het afgelopen met de KLM? Krijgen jullie compensatie voor die dagen in Bangkok?
    Ik ben blij dat jullie zelf helemaal heel (en nu weer helemaal gezond?) thuis zijn! Liefs!

  3. Wat een ellende Hans. Ik het het gezien bij vrienden in de buurt. Een ongelovige chaos, maar wat erger is, is de emotionele schade die achterblijft.
    Ik hoop dat jullie er snel overheen geraken.

    Philippe

  4. Inderdaad wat een kater na zo’n bijzondere reis. Het geeft geeft zo’n machteloos gevoel. De tijd zal de wonden hopelijk helen.
    Kees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s