137. Grote Schoonmaak

Geestig land, Vietnam. Bijvoorbeeld: dat je moet betalen voor een kamerjas die je uit een hotel meeneemt, akkoord, dat is overal zo. Maar hier, of in elk geval in het hotel waar we in Lai Chau verbleven, hebben ze daar een wel heel originele draai aan gegeven. Daar vonden we een lijvig handboek met een opsomming van artikelen in je kamer die je niets kosten. List of the free of charge items staat er bloedserieus boven, gevolgd door een overzicht van de complete inboedel. Bed, kast, televisie, beddengoed, airconditioner, asbak en klerenhangers: gratis en voor niets te gebruiken als je in ons hotel bent!

Welaan. De screenings zijn afgesloten. Het team beoordeelde 627 kinderen, waarvan uiteindelijk 153 een indicatie hebben gekregen. Die zullen straks door onze chirurgen opnieuw beoordeeld worden en misschien al in juli zullen ze worden geopereerd. Circa honderdtwintig patientjes voor rekening van Duniya, 85 euro per kind (hint! donaties op rekening 44.16.24.383 ovv Operaties Vietnam, of hier rechtstreeks met één handeling via Paypal). De rest, allemaal patientjes met een hazenlip en/of open verhemelte, zullen worden geopereerd door een Belgische chirurg die zich bereid heeft verklaard op eigen kosten naar Vietnam te reizen, de operaties uit te voeren en en passant de doktoren van de streekziekenhuizen een beetje bijscholing te geven.

Intussen zijn we alweer terug in Hanoi, maar voor ons vertrek zijn we een paar dagen stevig bezig geweest in ons centrum in Lai Chau. Ons team is uitgebreid met Noëlla Straakenbroek (de grafisch vormgeefster die Mirjams Streetfood India gestalte gaf) en Mirjam en Noëlla zijn niet alleen bezig met het opdoen van de nodige inspiratie voor de volgende uitgave in de serie, Streetfood Vietnam, maar ook staken ze, letterlijk, de handen uit de mouwen: grote schoonmaak!
Toen we na de medische screening in het centrum kwamen merkten we dat de zaak wat aan het versloffen was. Slaapkamers van de kinderen niet onderhouden, de kinderen zélf ook niet bepaald proper, we ontdekten dat veel van hen hoofdluis hadden, en of het nu aan de leraressen lag, dat die te weinig toezicht hielden of begeleiding gaven, er moest hoog nodig groot onderhoud gepleegd worden. Dus werd een elektriciën aan het werk gezet om kapotte ventilatoren en lichtpunten te repareren, een onderhoudsploeg kreeg opdracht de septic tanks te legen, en toen was het tijd voor een grote schoonmaak. Alle bedden en kledingkisten werden naar buiten gesjouwd, en de kamers kregen een grondige schoonmaakbeurt. Tot groot genoegen van de kinderen werd het af en toe een waterballet. Stof en vuil spoelde naar buiten, en in de middagwarmte droogde alles snel op. Kapotte bedden werden gerepareerd, er kwamen nieuwe rietmatrassen, en na afloop werd alles in oude luister hersteld.

(foto’s aanklikken voor grote weergave!)

Niet iedereen heeft zin om te helpen. Altijd weer de kans om nieuwe spelletjes te bedenken...

Niet iedereen heeft zin om te helpen. Altijd weer de kans om nieuwe spelletjes te bedenken…

Boenen2_IND7389

Flinke putsen water door de kamers! Bijzonder: hier zijn twee blinde meisjes aan het werk...

Flinke putsen water door de kamers! Bijzonder: hier zijn twee blinde meisjes aan het werk…

Tussendoor even tijd voor afleiding en een pretje...

Tussendoor even tijd voor afleiding en een pretje…

... en een kleine vreugdedans.

… en een kleine vreugdedans.

Ook Pang probeert te helpen, maar ze doorziet niet helemaal hoe een bezem werkt...

Ook Pang probeert te helpen, maar ze doorziet niet helemaal hoe een bezem werkt…

En na afloop worden de bedden naar binnen gesjouwd. Klus geklaard!

En na afloop worden de bedden naar binnen gesjouwd. Klus geklaard!

De volgende dag zien Mirjam en Noëlla kans voor de vijftig (!) kinderen die in ons centrum wonen nieuwe kleding te kopen. Het is hier volop zomer, overdag halen we met gemak de 35 graden. Tijd dus voor luchtige hemden en korte broeken. Een hele ochtend zijn ze in de weer op de lokale markt. Een van de leraressen heeft een lijst opgesteld met leeftijd en maten. Een schier eindeloze zoektocht naar wat het beste bij welk kind past. Halverwege de middag roepen we iedereen bij elkaar op het plein. Ze vormen een grote kring, met in het midden zakjes met voor elk kind een of twee, soms zelfs drie nieuwe outfits, afhankelijk hoe versleten hun oude kloffie is.

Eindeloos zoeken naar wat het beste bij welk kind past....

Eindeloos zoeken naar wat het beste bij welk kind past….

Alle kinderen in een grote kring. Vol spanning wachten ze af wat er komen gaat.

Alle kinderen in een grote kring. Vol spanning wachten ze af wat er komen gaat.

En dan begint het grote uitdelen. Hier krijg Long ('Draak') zijn nieuwe spullen.

En dan begint het grote uitdelen. Hier krijg Long (‘Draak’) zijn nieuwe spullen.

Oude kleren uit, nieuwe aan! Feest!

Oude kleren uit, nieuwe aan! Feest!

De chaos wordt compleet als de kinderen die hun nieuwe spul al hebben, trots hun aanwinst laten zien aan hen die nog wachten... hier en daar tranen, bang dat ze niets zullen krijgen.

De chaos wordt compleet als de kinderen die hun nieuwe spul al hebben, trots hun aanwinst laten zien aan hen die nog wachten… hier en daar tranen, bang dat ze niets zullen krijgen.

Maar uiteindelijk heeft iedereen zijn of haar deel gekregen. Blije gezichten alom. Feest!

Maar uiteindelijk heeft iedereen zijn of haar deel gekregen. Blije gezichten alom. Feest!

Over een paar dagen zijn we weer terug in Friesland. Maar eerst nog Hanoi, die opwindende, bruisende stad. Als ik ooit een lijst maak met ‘plekken die je gezien moet hebben’, zal Hanoi zeker niet ontbreken. Hier en daar een herinnering aan het Franse koloniale verleden, huizen met elegante houten Louvre luiken, verweerd zoals het geschiedenis betaamt. Smalle steegjes, Steeg Hanoi IMG_1333 volgepakt met scooters en brommers, maar altijd nog voldoende ruimte voor kleine eethuisjes, de klanten zitten op plastic krukjes en eten verrukkelijke noedelsoep. In Vietnam, zo lijkt het, en misschien ís het ook zo, wordt altijd gegeten en gesnackt. Overal vind je geïmproviseerde eetstalletjes, de een gespecialiseerd in loempia’s, een ander oliebol-achtige lekkernijen en elders wordt op bewonderenswaardige wijze eten IMG_1330 een complete maaltijd bereid op een piepklein, draagbaar komfoor. Veilig eten? Natuurlijk. Gewoon zitten en iets bestellen. Dan pas leer je het land kennen, niet in de op westerse leest geschoeide restaurants waar je te eten krijgt wat je thuis ook krijgt. Hoewel, eerlijk is eerlijk, soms is het een verrukking om in een Italiaans restaurant een goed glas wijn en een krokante pizzapunt te bestellen, even weg van drukte en herrie, maar meestentijds schuiven we toch aan bij de mensen in wiens land we te gast zijn en wiens eten we zo hebben leren waarderen: de Vietnamezen.

Hoe heerlijk is het door de oude stad te dwalen, vooral ’s ochtends als het koel is en de atmosfeer bruist van energie. Wij logeren als altijd in de oude stad met haar 36 gildestraten. In de dertiende eeuw eisten alle beroepsgroepen hun eigen straat op en vestigden er hun werkplaatsen en winkeltjes. Acht eeuwen later vind je in Hang Bac (zilverstraat) nog steeds zilverwinkels, Hang Ga heeft merendeels zijdehandelaren, in Hang Vai koop je stof en textiel en vishandelaren zitten in Hang Ca. Het is noodgedwongen wat verwaterd, hotels en restaurants vind je tegenwoordig overal, die kennen geen begrenzing, en sommige beroepen zijn als gilde verdwenen. Maar de metaalbewerkers en touwslagers zitten als vanouds in hun eigen straat, ofschoon Hang Buom (Vlinderstraat) een raadsel is. IMG_1348_edited-1 Ze verkopen er drank, koffie, sportschoenen en gekooide vogels, maar vlinders? Eén ding echter hebben de 36 gildestraten gemeen: het is er stervensdruk. Het krioelt overal van de brommers, scooters en kleine motorfietsen die de fiets van vroeger hebben vervangen. Goede ontwikkeling, het geeft de mensen meer bewegingsvrijheid. Lastig is wel dat die krengen overal geparkeerd staan, bij voorkeur op de stoep, waar het toch al zo druk is met die eetstalletjes. Je hebt geen andere keus dan op straat te lopen, waar je dan weer moet oppassen dat je niet wordt aangereden door zo’n knetterende tweewieler…

iPhone

iPhone

En wat te denken van hét Zuid-Oost Aziatische amusement bij uitstek: karaoke? We hebben het gedaan, hoor. Mirjam al veel eerder, ze reisde toen alleen met het team en onderging haar inwijding in het openbaar zingen al veel eerder. Ik heb er inmiddels ook aan moeten geloven. Geholpen door een stevige slok om de eerste gêne te overwinnen, maar dan ook uit volle borst. Het duurt even tot je snapt hoe het werkt, de tekst wordt op een scherm geprojecteerd en je moet eerst de tweede regel zingen, daarna pas de eerste. Reuze verwarrend. Mijn eerste poging, de droeve ballade Tom Dooley, ging stevig de mist in, maar toen ik het doorhad ging Sounds of Silence al een stuk beter en de Vietnamese versie van de Internationale was een groot succes, vooral omdat iedereen, al dan niet beschonken, uit volle borst meedeed. En als het Vietnamees me te lastig werd, zong ik in het Duits, zoals het hoort. Völker, hört die Signale! Auf zum letzten Gefecht! Dat leek me wel gepast, hier, waar nog zoveel werk te verzetten is.

Karaoke_IND7567

8 thoughts on “137. Grote Schoonmaak

  1. FAN-TAS-TISCH wat jullie doen daar!
    Ik zie dat er audio en bewegend beeld is van je karaoke performance. Moet je wel even delen hoor Hans😉

    • Maarten, een groepje ons onbekenden was druk doende met karaoke en wij sloten ons aan. Gewoon meedoen is het Vietnamese devies. Maar die beeld- en geluidsopnames? Ergens bij iemand anders, geen idee wie of waar. Maar goed ook!

      • Zie de dame rechts op de foto. Voor je het weet ben je een hit op Youtube🙂

  2. Meer goed werk.

    Maarre… De Internationale in het Duits, “zoals het hoort”? Dat kan ik niet zo goed plaatsen. Heb je het dan over een persoonlijke voorkeur? Misschien een kader waarin je het lied hebt leren kennen?

    • Tja… Bertolt Brecht, Hanns Eisler, Ernst Busch. Terechte associatie? Geen idee. Hoe dan ook een onuitwisbare stempel. En Duitse halfbloed, nietwaar. Dat verloochent zich niet.

      Maar je hebt natuurlijk gelijk. ‘In het Frans zoals het hoort’ zou correct geweest zijn. Maar zo leeft het niet voor me.

  3. Maarten, ik wist wel dát iemand met een iPad bezig was (raar gezicht, iemand met zo’n tablet voor z’n hoofd) maar niet wie het was. Youtube? Tja. Maar onder welke titel? ‘Drunk blond giant screws with Tom Dooley?’
    Overigens is karaoke het meest onschuldige groepsamusement denkbaar. Zó leuk!

  4. Door dit verhaal gelezen te hebben, kan ik mij een beeld vormen van de reis die jullie gemaakt hebben in Vietnam. Ook kon ik jullie verhalen beter plaatsen. Wat zijn jullie ondernemend en petje af voor alles wat jullie in Vietnam en India bereiken. Ik bewonder de mooie balans die jullie lijken te vinden tussen medemensen helpen en zelf kunnen genieten. En dan tussendoor nog kookboeken maken met al het werk wat daar weer aan vastzit. Ik vind ook het verslag heel helder en levendig. Dus heel veel complimenten voor jullie beiden !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s