128. When I’m Sixty-Four

Ik heb hem nog, de langspeelplaat Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Achttien was ik, toen hij in de zomer van 1967 uitkwam. Ik was geen uitgesproken fan van de Beatles. Gaf mij maar de Stones. Zo was dat in die dagen, een merkwaardige waterscheiding, het was óf de een of de ander. Maar deze LP ontsteeg die benauwdheid, hij was té mooi. Niet alleen de plaat zelf, de prachtige songs, maar ook de hoes. Een zoekplaatje was het, zoiets hadden we niet eerder gezien. De vier Beatles en pal achter hen een hele menigte beroemdheden. Albert Einstein, Jane Mansfield, Karl Marx, W.C. Fields, Tony Curtis, Dylan Thomas en als je goed keek zag je uiterst links ook nog drummer Pete Best, die uit de band werd gegooid vlak voordat ze beroemd werden, waarop de arme drommel zelfmoord pleegde. Of de fotocollage een diepere betekenis had wisten we niet, maar zo’n plaat móest je hebben. Op de achterkant ook nog ‘This is a mono recording. A splendid time is guaranteed for all.’ Een grap? Je wist het maar nooit, met die drommelse jongens uit Engeland.

Een paar weken nadat ik de plaat gekocht had vertrok ik voor studie naar Duitsland. Turbulente jaren, vooral 1968 was bizar. De Amerikaanse oorlog in Vietnam escaleerde, in januari werd de wereld opgeschrikt door het Tet-offensief. In mei de studentenrevolte in Parijs, in juni werd Bobby Kennedy vermoord en in augustus maakten Russische tanks een einde aan de Praagse Lente van Alexander Dubček. De wereld stond in brand, maar in mijn studentenkamer was het vredig, daar wachtte mijn oude Garrard grammofoon, zo’n draagbaar ding met de luidspreker in het deksel, en draaide ik ’s avonds mijn langspeelplaten. Waaronder Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Het opwindendste nummer was natuurlijk het avantgardistische A Day in the Life, met dat denderende slotakkoord. En het lieflijkste nummer? Dat moet When I’m Sixty-Four geweest zijn.

Paul McCartney schreef het tijdens de Hamburgse jaren, toen hij 16 jaar was. Voor wie het niet kent: het is een vrolijk, up-tempo liefdesliedje, waarin een jongeman zijn geliefde vraagt of ze nog van hem zal houden als hij 64 is. Want oei, dát is oud! Hij schetst een afschrikwekkende oude dag waarin algehele aftakeling onafwendbaar is. Voor wie het niet kent, het eerste couplet gaat zo:

When I get older losing my hair,
many years from now,
Will you still be sending me a valentine,
birthday greetings bottle of wine?

en iets verder:

You can knit a sweater by the fireside,
Sunday mornings go for a ride.
Doing the garden, digging the weeds,
who could ask for more?
Will you still need me, will you still feed me,
when I’m sixty-four?

Zo zag volgens een 16-jarige het leven er dus uit als je 64 bent: ’n kale kop, beetje onkruid wieden, een trui breien bij de kachel en op zondagen een ritje door de buurt. Nee, het is geen florissant plaatje dat we voorgeschoteld krijgen. Vierenzestig, dames en heren, het einde van de rit.

Vandaag ben ik zelf aan de beurt. Jawel. Nog één jaartje doorbijten en dan AOW. En ik zal het weten ook, van alle kanten wordt het me ingepeperd. De Sociale Verzekeringsbank heeft me het afgelopen jaar bestookt met brieven, ik weet nu al precies hoeveel ik vanaf volgend jaar november aan staatssteun krijg. Ook de gemeente is bezorgd om mijn welzijn, de brochures over ouderengymnastiek en praatgroepen ‘om de eenzaamheid te verdrijven’ druppelen binnen. Dat doen ze overigens al sinds enkele jaren, naar gemeentelijke maatstaven ben je al vanaf 55 een zorgenkindje. Ronduit deprimerend was een enquête van de GGD Friesland. Of ik die wilde invullen en zodoende de ouderenzorg in onze provincie helpen te verbeteren. Natuurlijk, waarom niet. Daar ging ik. Of ik nog licht huishoudelijk werk aankan, welke kalmeringsmiddelen ik slik, of ik gebruik maak van een rollator en of ik nog zelfstandig naar de winkels kan. Aanvankelijk werd ik er een beetje lacherig van, maar na de vraag of ik wel eens zelfmoord overwoog en zo ja met welke frequentie, heb ik de enquête in de prullenmand gemieterd. Kom op zeg. Wat moet je nou met zo’n doorgeschoten zorgstaat, waar ze je het verval aanpraten?

Paul McCartney had het mis. Kale kop? In de tuin klungelen en zondagse ritjes? Doe me een lol. ’n Beetje strammer dan toen ik een veertiger was, maar nog steeds volop energie en meer plannen dan ik zal kunnen waarmaken. Onzin dus. Ik vermoed dat de jonge McCartney dat Sixty-Four vooral gekozen heeft omdat het qua ritme goed uitkwam. Seventy-Four had een lettergreep teveel, en Eighty-Four? Laten we niet te ver vooruitlopen. Eerst dit. ’t Is mooi genoeg zoals het is.

Aan het werk dus, aan het werk! Mirjam! Grmmmpf. Waar is ze? Die dekselse meid, vandaag is ze op het vliegtuig naar Vietnam gestapt. Ben ik mooi klaar mee. Heeft ze m’n rollator weer verstopt.

9 thoughts on “128. When I’m Sixty-Four

  1. Hiep hiep hoera, lieve Hans. Ik hoop dat ik op mijn 64ste nog net zo op de wereld rond stap zoals jij nu doet. Liefs!

  2. Heerlijk nummer van de Beatles! En je weet 64 is het nieuwe 44, dus je bent nog niet eens op de helft man. Hele fijne verjaardag nog (in je eentje? – wat flauw van Mirjam ;-). We zullen een glaasje op je drinken hoor, proost! Liefs, Elise

  3. Leuke timing, pap. Deze stuurde ik je gisteren (mijn tijd) op je Facebook. Great minds think alike.

    Zou er trouwens zo’n Street Food boek te strikken zijn, als een soort omgekeerd verjaardagscadeau? Kan ook betaald voor worden – het is tenslotte een goed doel. 🙂

    • Reken maar! Dit is een geëmancipeerd huishouden, hier doet iedereen alles.
      De GGD kende drie categorieën: licht, gemiddeld en zwaar. Het ontkurken van wijnflessen behoort tot de lichte categorie, waar ik mij op z’n tijd met verve en toewijding aan wijd.

  4. Van harte Hans. Was even in het buitenland, kon je niet op de dag zelf feliciteren. Beter laat dan nooit. Wat een toestand in Friesland! Ik heb geen van al die zaken op mijn pad gevonden. Noord-Holland doet er kennelijk niet aan.

  5. Lieve Hans, ik kijk bij jou de kunst af…. je loopt ruim tien jaar voor op mij!! Maar troost je; toen ik dit voorjaar mijn pols brak bij een val in de tuin, kreeg ik vanuit het ziekenhuis ook een enorme enquete en een uitnodiging voor de “val-poli” . Daarmee werd mijn leeftijd ook al even lekker ingewreven…. Haha, kom maar op, wel eens naar de Benidorm Bastards gekeken! Wij gaan de wereld nog versteld laten staan hoor!! Met of zonder rollator! Go, Hans, go for it!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s