115. Stokbrood In Maart

Jaren geleden, ik dacht 1997, kregen we van een Amerikaans persbureau de opdracht om voor een financieel tijdschrift het Rijksmuseum te fotograferen. De klant was Philips, en de Amerikanen wilden speciale opnames van het gebouw als het beschenen werd door de schijnwerpers met door Philips geleverde gloeilampen. Nachtopnames dus. Er werd wat heen en weer gefaxt met de opdrachtgever (want nee, we hadden nog geen e-mail), wat ze precies wilden, en we wezen er voor de zekerheid nog even op dat het maart was, en koud. Maar nee, alles was duidelijk, geen probleem. Of we wel haast wilden maken, het beeld moest binnen enkele dagen in New York zijn. We sloegen een voorraad diafilm in (want nee, we hadden ook nog geen digitale camera’s) en togen naar nachtelijk Amsterdam. Koud was het, de straten vrijwel uitgestorven. Af en toe een auto die over de Stadhouderskade reed, dat leverde met een lange sluitertijd mooi beeld op, van die grillige rode achterlichtstrepen en dan dat prachtige museum in volle glorie badend in Philipslicht. De volgende dag lieten we de films met spoed ontwikkelen, raamden de dia’s netjes in en stuurden het hele spul met FedEx naar New York.

Drie weken stond de post aan de deur met aangetekende zending. Grote enveloppe, poststempel New York. Ha! dachten we, de bewijsexemplaren. Gretig maakten we het open, maar inplaats van een glossy magazine met onze foto’s vonden we het diamateriaal retour met een kortaf briefje dat het onbruikbaar was. Ook zouden we niet betaald krijgen, want we hadden ons niet aan de opdracht gehouden. Met de groeten, ondertekend door de baas van het persbureau. Wat? Hoezo, niet bruikbaar, en geen verdere uitleg? Een fax naar New York. Wat maken jullie ons nou? Daags erna rolde het antwoord binnen. De opdrachtgever had sfeervolle avondshots gewild, drentelende mensen in hemdsmouwen op parkbankjes, kijkend naar het Rijksmuseum terwijl ze een stokbrood peuzelden. Meteen de telefoon gepakt. Wat nou sfeer, hemdsmouwen en stokbrood. Wat dacht hij waar het Rijksmuseum stond, in Rome soms? Het was Amsterdam in maart, en dan sta je hier nog met een been in de winter! Even viel het stil aan de andere kant. Toen, schoorvoetend: yeah, you’re right. You told me so. Hoe nu met de betaling? Na opnieuw een korte stilte de vraag of we akkoord gingen met 50% van het afgesproken bedrag. Dat gingen we. Niet van harte, maar wat moesten we.

Aan dit voorval moest ik aan denken toen we een paar dagen geleden het verzoek kregen of we foto’s van tulpenvelden konden leveren. Nee, niet uit archief. Je kunt het zo gek niet bedenken of we kunnen uit voorraad leveren, Vietnam, India, Laos, Spanje, Friesland, you name it. Maar gek genoeg hebben we nog nooit tulpenvelden gefotografeerd. Terwijl ze zo’n beetje bij ons om de hoek liggen. Wie de opdrachtgever was? Een buitenlands agentschap. Zuid-Amerika dit keer. We keken naar buiten. Koud, en grijs. We bestudeerden het weerbericht. Maandag de 16e zou een fraaie dag worden, en meteen daarna weer regen. Goed, maandag dan. Zet maar in de agenda.

Het weerbericht klopte. Een wolkenhemel als in een sprookjesboek, flarden fel zonlicht, nauwelijks wind. We pakten de Landrover en trokken erop uit, een steenworp naar het zuidwesten, over de oude zeedijk de Noordoostpolder in. Ach, wat een middag. Kon het mooier dan dit? Nee, hoefde niet. Het was zo al mooi genoeg.

(klik op de foto’s voor groot beeld.)

Nog meer tulpen? Ga naar de website van Mirjam. Een hele serie, de een nog mooier dan de ander.

4 thoughts on “115. Stokbrood In Maart

  1. heerlijk verhaal… het wordt tijd dat je weer op mijn tafel komt; ik mis je verhalen!!!!

    Tje, die tijd dat je nog in spanning afwachtte als je de rolletjes kon ophalen bij de fotograaf…..goed, goed genoeg??? Toen moest je daartoe ook weleens incasseren….
    De foto’s van de tulpenvelden zijn prachtig… fantastisch getimed!!!! En oog voor die ene…
    Wij hebben ook wel eens dergelijke opnamen gemaakt om op een doek te laten drukken voor een mooie nieuwe bureau-kamer. En ze staan al weken op mijn tafel te pronk.. twee kilometer hier verderop staat ze ook…. weet je wel hoeveel werk en risico’s er aan het telen zit???
    Hug, Wilma

  2. Waarvoor wordt zoiets gebruikt, vraag ik me af. Misschien een een artikel over Nederland, waarbij de gegevens via het internet worden opgezocht en de plaatjes die de lezers verwachten worden besteld bij de fotograaf? Waarom niet? Maakt voor jullie niet uit natuurlijk, jullie hebben een dag in mooi licht tussen de bloemen gezeten. Mooi verhaal!

    • En krijg jij niet een tikje heimwee als je dit fantastische licht ziet? Hollandse lucht, zeggen we dan. Weergaloos.

  3. je verhalen blijven echt heerlijk en dus verslavend !
    afspraakpogingen heb ik echter opgegeven, jullie ook ?
    henk .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s