82. Bedeesd Zwaardvechten

Kennissen fietsen momenteel door Thailand op weg naar Maleisië. Dertig graden, beetje rugwind, ideaal. Ze bezingen in hun weblog de heerlijkheden van de Thaise keuken, relaxte ontmoetingen met dorpelingen en op aanstekelijke foto’s zien we strand en luieren in een hangmat. Jaloers? Ja. Niet zonder weemoed denk ik terug aan 2008, toen ik in drie prachtige maanden van Noord-Thailand naar Singapore fietste. Een deel van die route zie ik weerspiegeld in wat Richard en Charlotte nu doen, en ik wou dat ik, ach, tja.

En tegelijkertijd ook niet jaloers, nee. Want deze vroege, fantastische winter, zou ik die hebben willen missen? Krakende vorst ’s nachts, bij het krieken van de ochtend draagt de wereld een bruidskleed en verdringen de kippen zich bij de keukendeur voor een hap eten. De ezels roepen van verre om hooi en dat hun drinkemmers bevroren zijn, terwijl in lange rijen ganzen snaterend over onze hoeve trekken op weg naar elders. Mooi, ja.

En dan die vorst. Dat betekent schaatsen, en wat zijn we dan gezegend om in dit heerlijke Friesland te wonen. De mooiste schaatsgebieden onder handbereik. Eerst wat trainingsrondjes dicht bij huis op het fraaie Nannewijd (Nannewiid in het Fries), een schitterende plas die ontstaan is door vervening en nu een schat aan biodiversiteit herbergt. Moerasviooltje, Veenpluis, en in het voorjaar broeden er wielewaal en nachtegaal. Maar nu niet, als we schaatsen, ronde na ronde met tranende ogen tegen de gemeen felle oostenwind. Een paar dagen later volgt de eerste tocht bij Blokzijl, en het lijkt alsof we de mooiste dag van de winter al te pakken hebben, je wordt bijna duizelig van zoveel schoonheid. Mirjam maakte onderstaande prachtfoto, op haar website staat een hele serie.

foto © mirjamletsch.com

Niet lang daarna doen we iets wat we niet voor mogelijk hadden gehouden, beducht als we zijn voor scheuren in het ijs en onverwacht languit gaan: we schaatsen een ‘sfeertocht’. Nijvere vrijwilligers hebben ten oosten van Sneek op het ijs op de Terhernster Polle met honderden olielampjes een traject uitgezet, en nadat we in het licht van een bouwlamp in het haventje van Terherne onze ijzers hebben ondergebonden, gaat het hup de donkerte in. Links en rechts af en toe een flikkerend lampje, heel in de verte het voortijlende licht van auto’s op de A32. Verder niets dan duister en het geluid van schaatsen op zwart ijs, als rinkelende sabels in een tweegevecht waarin bedeesde heren de degens kruisen. Een boer heeft pal achter zijn boerderij op het ijs een vuurkorf geplaatst om zijn geïmproviseerde koek en zopie bij te lichten. Warme chocomel? Hij lacht. Nee, hier wordt enkel Beerenburg geschonken. We slaan het af. Moeten nog door zoveel duister en willen de ijsgoden niet tarten.

Dankzij de door lokale ijsverenigingen uitgezette schaatstochten komen we op plaatsen waar we niet alleen nooit eerder waren, maar waarvan we nooit gehoord hadden. Kende iemand natuurgebied De Deelen bij Tynje? Precies. Wij ook niet. Maar nu wel. ’n Steenworp ten noord-oosten van Heerenveen. Niets dan rietlanden en petgaten, grote langwerpige waterplassen ontstaan door het afgegraven van veen. Wat moet het hier mooi zijn in de zomer, met overal vogels. In de oorlog werden hier door het verzet wapens gedropt, lees ik in Wikipedia. Nu niets dan het krassen van schaatsen en een vrolijke dissonant in de natuur als aan de rand van een petgat een rood-witte tent is opgezet als koek en zopie en stempelpost.

En gisterenmiddag, terwijl in het nabije Heerenveen de nationale kampioenschappen allround gereden werden met het koningsnummer tien kilometer, stonden wij op het ijs vlakbij huis, op dat prachtige Tjeukemeer. Voor het eerst sinds 1997 is het ijs sterk genoeg dat het hele meer kan worden rondgereden, een natuurfenomeen waar elke rechtgeaarde schaatsliefhebber zijn vingers bij aflikt. En een van die liefhebbers blijkt Sven Kramer te zijn. Terwijl verderop in Thialf iemand zijn titel inpikt, hobbelt hij op zijn schaatsen vanaf de smalle dijk het ijs op en ondergaat gewillig een paar fotosessies met enthousiaste fans alvorens hij zijn ronde begint. Schaatsen op natuurijs maakt iedereen gelijk.
En vandaag? Vandaag reden we waarschijnlijk de laatste rit van het jaar, en misschien ook wel de mooiste. In elk geval de koudste. Veertig kilometer bij min vijf en in potdichte mist.
We kennen de omgeving bij de Wieden en de Weerribben goed, maar door het beperkte zicht is het soms een puzzel waar we zijn. Dan opeens herkenningspunten. Het veerpontje van Jonen, waar we in de zomer met de fiets oversteken. De woonboten bij Dwarsgracht, waar het ijs doorregen is met voetsporen van reigers en eenden. Later, op de uitgestrekte vlakte van de Beulaker, niets dan ijs en opgestoven sneeuw, de rest van de wereld verzwolgen door stille mist. We wanen ons in Siberië.

Ja, voorlopig is het mooi, in winters Friesland. Thuis wacht de warmte en gemoedelijkheid van onze woonkeuken, door Mirjam met toewijding in kerstsfeer gebracht. Daar is het goed toeven. Hopelijk nog heel wat meer winter, en veel schaatsen. En dan? Ja, wie weet. Misschien toch fietsen, daar, in dat heerlijke Thailand?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s