78. Een Touw Vastknopen

Ik weet dat onder mijn vaste lezers enkele wijnkenners zijn. Of zij hier wijs uit kunnen worden? Ik denk namelijk dat ik iets ontdekt heb waarvan ik niet weet of het een ontdekking is. Maar eigenaardig is het wel.

Het gaat om onderstaande wijnen. De rechter, Les Remparts de la Tour, kenden we. Die kochten we al eerder, in Autun (in Nederland heb ik hem nog nooit gezien). Een Saint-Emilion Grand Cru 2006, die kennelijk in 2008 een gouden medaille heeft gewonnen tijdens een internationale wijnproeverij. Geen geweldenaar, ’n stevige middenmoter. Ik heb op internet geprobeerd te achterhalen wat dat voor propriété is, maar er is niets over te vinden. Nergens. Ook in de wijnatlas van Hugh Johnson en Jancis Robinson ontbreekt het.

Eigenaardig werd het, toen Mirjam eergisteren terugkwam uit Frankrijk met een andere Saint-Emilion Grand Cru, Château la Blanque 2007. Ze had twee doosjes gekocht, en toen ik ze uit de auto haalde dacht ik hé, dat etiket komt me bekend voor. Naar de kelder, en ja hoor, daar lagen nog een paar flessen van die andere Saint-Emilion Grand Cru. Vrijwel exact hetzelfde etiket! Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Hoe kan dat? De ene zegt Mis en Bouteille au Château, de andere Mis en Bouteille à la Propriété. Komt op hetzelfde neer. Een derde variant is Mis en Bouteille au Domaine. Doorgaans een aanbeveling. Betekent dat de wijn niet in tankwagens naar een verzamelstation zijn gebracht om te worden gebotteld, maar thuis, waar de wijn gemaakt is. Maar wat moet je nou met die twee identieke etiketten? Opnieuw zoeken dus, op internet, dit keer naar Château la Blanque. Niets te vinden. Geen enkele referentie. En ook dit chateau ontbreekt in de wijnatlas van Johnson en Robinson.

Het ‘lezen’ van wijnetiketten is een weg geplaveid met valkuilen. Een leek zal al gauw onder de indruk zijn van de kwalificatie Grand Vin de Bordeaux, maar het betekent helemaal niets. Het is een onbeschermde aanduiding, elke producent uit de Bordeaux mag het op z’n etiket zetten. Ook de term Grand Cru is bedrieglijk. Letterlijk betekent het ‘groot gewas’, en met een Bourgogne uit deze categorie, dan heb je ook iets. Maar een Saint-Emilion? Johnson en Robinson schrijven letterlijk: “Grand Cru betekent in de Bourgogne de beste wijngaarden, in Saint-Emilion niets bijzonders.” Ook wijnschrijver Hubrecht Duijker spreekt klare taal: “In Saint-Emilion zijn zoveel wijnbezittingen geclassificeerd, dat dat het doet denken aan het leger van een Midden-Amerikaanse republiek, het heeft meer generaals dan soldaten. Er zijn honderden wijnen die de wereld ingaan als Grand Cru.” Dat heeft dus weinig om het lijf.

Maar het raadsel van mijn twee wijnflessen werd nog groter, toen ik, zoekend naar Château la Blanque, op internet nóg een wijn tegenkwam met die naam, ook een Saint-Emilion Grand Cru… en ook deze ontbreekt in de wijnatlas. Ook Duijker noemt hem nergens. En nog wonderlijker werd het, toen ik een La Tour des Remparts tegenkwam. Geen Saint-Emilion, maar een Graves, dus ook Bordeaux. Maar die verhaspelde naam…

Kan zijn dat ik spoken zie en dat alles een logische verklaring heeft, maar voorlopig kan ik er geen touw aan vastknopen. Zeker dat gedoe met die identieke etiketten. Niet dat ik nu een omvangrijke wijnfraude op het spoor ben, maar geef toe, het lijkt een beetje fishy.

6 thoughts on “78. Een Touw Vastknopen

  1. Hubrecht Duijker stuurde mij de volgende e-mail:

    Les Remparts de La Tour is geen château, maar een van de vele merken van de coöperatie in Saint-Emilion.

    Château La Blanque is de naam van een van zogeheten tweede wijnen van Château Tour des Combes, een domein van ongeveer 14 hectare.

    Dat de etiketten sterk op elkaar lijken heeft ongetwijfeld als oorzaak dat ze van dezelfde drukker afkomstig zijn. Een beetje slordig opererende drukker ook, want je kunt het natuurlijk niet maken om hetzelfde ontwerp aan twee verschillende producenten aan te bieden.

    Als referentie voor Bordeaux beveel ik overigens mijn Bordeaux wijnatlas & encyclopedie aan, met profielen van ruim 2000 châteaus en ook prachtige kaarten. Je moet er wel naar op zoek, want het boek is niet meer in druk.

    Met klinkende groet,

    Hubrecht Duijker

  2. proost… maar liever zeg ik chin chin.. a la lingua italiana!! Daar ligt mijn voorkeur namelijk. Na wijncursussen (gebruikt onder andere om mijn examen aardrijkskunde in 1976 goed te kunnen vervullen) en na het lezen van en proeven van talloze wijnen, is mijn enige leermoment dat wijn een emotie is. Ondanks alle etiketten… Ik ben diep onder de indruk van de kennis van een goede vriend van ons die werkelijk de wijn, na ruiken en proeven, kan duiden. Inclusief jaar, plaats, wijngoed… Maar dat levert mij niet genoeg op om te kunnen genieten van een wijn; wijn is voor mij emotie, afhankelijk van omstandigheden zoals voedsel, omgeving, gevoelens… Daarin wordt wijn voor mij nog belangrijker: je eigen staat van ervaren op dat moment.. Daar heeft nog niemand een etiket voor weten te ontwikkelen…..

  3. Deze “remparts …” wijn zie ik ook vaak aangeboden bij de Aldi in Carmaux (Tarn), als ik me niet vergis. Komt me zeer bekend voor.
    Belangrijk is of de wijn bevalt en geen kat in de zak is. Bevalt die, dan ga ik naar de Aldi in Carmaux zodra ik weer in de buurt ben.

  4. Zowel Les Remparts de La Tour als Château La Blanque komen van Aldi in Autun. Soms hebben ze daar, naast het goedkopere segment dat soms bar slecht is, heel aardige wijnen in de aanbieding. Want, als gezegd, ik vond Les Remparts etc een stevige middenmoter.

    Mij dunkt overigens dat Hubrecht Duijker het raadsel naar tevredenheid heeft opgelost. Behalve dan de onduidelijkheid rond de claim Mis en Bouteille à la Propriété Als de wijn, zoals Duijker zegt, een van de vele merken van de coöperatie in Saint-Emilion is, dan klopt die claim van Propriété niet. Zou ik tenminste denken.

  5. Bij het woord “propriete” denk je aan een eigen bedrijf, maar een cooperatie is natuurlijk ook een bedrijf dat je als “eigen” kunt zien. Het hele verhaal maakt wel duidelijk dat er alles aan gedaan is om deze relatief eenvoudige Bordeaux wijnen, binnen de lijnen van de Franse wetgeving, zo optimaal mogelijk status mee te geven. Jammer … want wijnwetgeving zou er op gericht moeten zijn om wijnen zo optimaal mogelijk duidelijk te presenteren. Want het is voor de consument al moeilijk genoeg om in het woud van wijnetiketten de weg te vinden. Van fraude is in dit geval geen sprake, maar van duidelijke consumenten voorlichting helaas ook niet.

  6. Pingback: Wijnetiketten & het wonderwoord ‘château’ | Le Vin Perdu

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s