69. Kroketten

De CDA-fractie, bijeen in crisisberaad over of en hoe nu verder met de formatie en de gedoogsteun van die rare PVV, liet gisterenavond broodjes kroket aanrukken. Leverancier was Piet Patat aan de Grote Markt. Dat was zo’n beetje het belangrijkste nieuws dat gisterenavond uit Den Haag kwam. NOS coryfee Ferry Mingelen stond een beetje te ginnegappen voor een gesloten deur waarachter de fractie in beraad bijeen was. Af en toe ging die deur open en kwam een CDA’er naar buiten, misschien om een plas te doen, of even weg uit de benauwdheid van ruziënde Verhagen en Klink. Meteen microfoons onder z’n neus en snorrende camera’s die niets anders registeren dan nee, geen commentaar. Na een paar minuten hadden we genoeg dichte deur gezien en werd teruggeschakeld naar Hilversum. En jazeker, zogauw we iets weten dan komen we terug. Later zag je Ron Fresen op een donker Binnenhof, en nee, ook hij had niets nieuws, maar zogauw we iets weten, goed, dankjewel Ron Fresen in Den Haag.

Die Ron is betrekkelijk nieuw, dus die vindt het nog wel leuk allemaal, maar zo’n Ferry Mingelen, nestor onder de Haagse verslaggevers, krijgt die het niet benauwd van zulke gebeurtenissen waar niets gebeurt? Ik kreeg op slag ernstig last van déjà vu. We schrijven de vroege jaren negentig. Voor de VPRO werd ik regelmatig naar Den Haag gestuurd om daar verslag te doen van het politieke gekrakeel. Nooit voelde ik me sulliger dan wachtend bij de deur van Algemene Zaken tot een bewindsvoerder naar buiten kwam om deze vervolgens een microfoon onder de neus te duwen in de hoop op een quote aangaande deze of gene actualiteit, terwijl je van links en rechts de ellebogen in je nieren kreeg van opdringende fotografen en cameramannen die allemaal op hetzelfde niemendalletje aasden. Nooit had de bewindspersoon iets te zeggen en deed het af met geen commentaar. Dan baande hij zich minzaam glimlachend een weg door de horde en verdween in de gereedstaande dienstauto. Kon je de redactie bellen, sorry jongens, ik heb niks. Aan dit werk kleefde toch iets snotterigs, maar Mingelen en Fresen hebben daar kennelijk nog geen last van.

Maar dan die kroketten! Over déjà vu gesproken. In juli 1992 waren er nachtelijke onderhandelingen tussen de Nederlandse vliegtuigbouwer Fokker, het Duitse bedrijf Dasa, een dochteronderneming van Daimler Benz dat Fokker wilde overnemen, en toenmalig minister van financiën Andriessen die namens de overheid, voor 32% eigenaar van Fokker, de zaak moest begeleiden. Het werd een lange nacht. Waarom weet ik niet, maar de onderhandelingen werden gehouden in het gebouw van Buitenlandse Zaken aan de Bezuidenhoutseweg. De verslaggevers werden samengedreven in een ruimte met stoelen en tafels, een enkele bank. We kregen koffie en af en toe een broodje, en om het half uur kwam er een voorlichter vertellen dat het nog wel even zou duren. Rond vier uur ’s nachts sloeg de vermoeidheid toe. Opgerold in stoelen werd een uiltje geknapt, hier en daar ging men gestrekt op de grond. Ik stond met een collega voor het raam te praten, uitkijkend over een verlaten Bezuidenhoutseweg, toen we opeens iemand op een holletje uit het ministerie zagen komen en rechtsaf slaan. Raar, in het holst van de nacht, de straat doodstil en dan zo’n hollende man. Wij er achteraan. En waar ging hij heen? Naar De Vrijheid, een van de beroemdste snackbars van Den Haag, want bestierd door een ex-gevangene die onterecht veroordeeld bleek en na zijn vrijlating van het geld dat hij als compensatie kreeg die snackbar had gebouwd. Snackbar De Vrijheid, dag en nacht geopend. De man van het ministerie ging naar binnen, wij met hem mee. Wat kan ik voor u doen? Kroketten graag. Hoeveel? Vijftig. Zonder een spier te vertrekken gooide de uitbater het spul in het vet en even later hobbelde de employee terug naar het ministerie, in elke hand een volle plastic zak. De dunne hangreep sneed hem in zijn vingers. Een paar uur later was de zaak beklonken. Andriessen was akkoord, Fokker ging naar Daimler Benz, maar werd ondanks alle afspraken na een paar jaar weer afgestoten, ging failliet, iedereen op straat. De Fokker-Dasa onderhandelingen zouden in journalistiek Nederland de geschiedenis ingaan als De Nacht van De Kroketten.

Toegegeven, het is koffiedik kijken, maar ik zeg je, dat wordt niks met dat rare monsterkabinet. Als er ’s nachts kroketten gehaald worden, of ze nu van De Vrijheid komen of van Piet Patat, loopt het geheid spaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s