40. De Zucht van de Koningin

Suzuki Swift. Dat merk vergeten we na gisteren zo snel niet meer.

Hoeveel mensen zaten voor de televisie toen dat zwarte autootje op de menigte inreed? De echt schokkende beelden kwamen pas later, op Youtube. Omvergekegelde mensen die als geknakte ledepoppen over het asfalt rollen tussen dranghekken en laddertjes van inderhaast wegspringende persfotografen. Dood en verderf op de dag waarop de onschuldige folklore  van het koningshuis hoogtij viert, en dat alles onder een schitterende voorjaarszon. Ik kwam enkele uren nadat het gebeurd was thuis van een lange fietstocht en las het op teletekst. Hoofdletters schreeuwend in machteloze verontwaardiging. Doden en gewonden, wanhoop en tranen, en de koningin heeft haar medeleven betuigd.

En dan zie je hoe geconditioneerd je kan zijn. Oh ja? Heeft ze via de RVD een verklaring doen uitgaan? Pas maar op, gromde mijn anti-monarchistische inborst. Pas maar op dat dit geen herhaling wordt van wat in Engeland gebeurde na de dood van Diana, toen Elizabeth zich de woede van haar onderdanen op de hals haalde door haar weigering datzelfde volk tegemoet te treden. Het zal toch niet dat onze vorstin nu hetzelfde doet?
     Niet veel later bleek dat ik het mis had, want Beatrix was kort na de aanslag al op de televisie verschenen en had het volk toegesproken. En ik zag haar en hoorde haar en boog diep in het stof, want nooit eerder zag ik iets van het koninklijk huis dat zo waarachtig was. Smartelijker dan dit kon een menselijk gezicht niet zijn. Een gegroefd hoofd vastgeklonken in ademloze shock, en alles kwam naar buiten in die peilloos diepe zucht waarmee ze begon.

Was het toneel? Was ze gecoached, had iemand het haar ingefluisterd, een paleisdienaar, toegewijd boeoefenaar van amateurtoneel die ooit het Lehrbuch der Schauspielkunst van Stanislawski gelezen had en nu zei: mevrouw, denk aan het effekt, alles moet beklonken zijn in die eerste sekonde en de enige manier waarop dat kan is volgens het credo van Konstantin Stanislawski: controle, beheersing en kunstmatigheid.
     Maar de vorstin kon dat niet. Als er al geacteerd moest worden, en dat kon niet anders, want alle leven is toneel en het koningshuis al helemaal, als er al toneel aan te pas komt dan liever volgens het beproefde method acting van Lee Strassberg, kijk maar naar James Dean en Robert De Niro en Jack Nicholson, die geloof je tenminste. Maar toen het moment daar was, zat ze muurvast. Overmand door emotie en ongeloof over het krankzinnige dat zich kort daarvoor had afgespeeld op die schuldeloze ochtend waarin de wereld veilig leek en al wat de mensen wilde was kijken en zwaaien naar een autobus vol prinsen en prinsessen en dan opeens de razernij van een zwarte Suzuki Swift en mensen dood op het asfalt en een huilend meisje in een blauw jack en oranje strik in het haar.
     En de koningin moest spreken, haar volk wilde troost en ze raapte zichzelf op en zei wat ze moest zeggen, en toen was daar die zucht, die ongelofelijke zucht waarin alles besloten lag wat iedereen in het land voelde. Ook ik.

En daarom mijn excuses en respect, mevrouw.

One thought on “40. De Zucht van de Koningin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s