33. Ik zie ik zie

Kennelijk kijk ik niet meer zo vaak naar voetbal op de televisie, en als ik het al doe dan ben ik met m’n gedachten heel ergens anders, want de laatste jaren is een nieuwe ontwikkeling volledig langs me heengegaan: virtuele reclame. Wat dat is? Reclameborden tijdens de wedstrijden die je wél op de televisie ziet, maar die er in werkelijkheid niet staan.

Het is dat iemand die in die branche werkzaam is me er op wees, en dat was een echte eye opener, maar zou ik het uit mezelf ontdekt hebben? Nu ik het weet snap ik niet dat het aan me voorbij is gegaan, ik heb vreselijk zitten suffen. En hoe zit het met de oplettendheid van anderen? Hier en daar eens gevraagd, zeg, heb jij ze gezien, die borden? Maar blijkbaar zit iedereen bij het kijken naar Studio Sport een beetje te suffen, want ik kreeg vooral verbaasde reacties. Reclameborden naast het doel? Nee joh, echt waar?

Onlangs voor het eerst in lange tijd weer eens in het stadion geweest en een leuke pot gezien: Heerenveen pakte thuis Willem II in met 3-1. Zat in de hoek, goed zicht op het doel. En dan is het toch wel gek als je ’s avonds de samenvatting ziet en dan opeens die reusachtige reclameborden waar in werkelijkheid niets te zien was.

Beetje gegrasduind op internet, en dan blijkt dat het systeem al jaren bestaat. Ook in Nederland, hier werd het in 2004 ingevoerd. Moeilijk is het niet. Ergens in een regiewagen buiten het stadion zit een technicus die een videosignaal in het beeld projecteert. Reuze knap natuurlijk, maar is de kijker daarmee gediend? Het ziet er bespottelijk uit, en onbewust zit je te wachten op het surreële moment waarop een speler dwars door de geprojecteerde werkelijkheid loopt, net zoals je ‘m altijd zit te knijpen als de keeper een snoekduik maakt en je bent bang dat hij met z’n kop tegen de paal zal knallen en dan bloed en brancard. Maar dat is dan tenminste nog echt. Nu is het een geïmiteerde werkelijkheid, en of het aanzet tot kopen? Want dat is natuurlijk de achterliggende gedachte. Marketing. Product placement. En ergens op een kantoor een malle CEO met een stopwatch die fanatiek bijhoudt hoeveel sekonden zijn merk in beeld is geweest.

Onderstaand een paar foto’s van een samenvatting op de televisie. Zomaar een wedstrijd: PSV tegen ADO Den Haag. De stand is 1-0, en je ziet een PSV-er die zojuist het tweede doelpunt gescoord heeft naar de achterlijn rennen en dan dwars door het reclamebord. voetbal-2

voetbal-3 

 

 

 

 

 

 

 

Wat staat ons verder nog te wachten qua virtuele werkelijkheid? Is wat we te zien krijgen ook wat echt gebeurt? Een van de beroemdste schilderijen van de surrealist Magritte is La Trahison des Images uit 1928. Een pijp met daaronder de tekst: Dit hier is geen pijp. Klopt, want het is de afbeelding van een pijp. Magritte deed dit om de toeschouwer te dwingen na te denken over hoe we ergens naar kijken. Hoe we waarneming en werkelijkheid scheiden. Of juist het tegendeel.

magrittepipe

 

 

 

 

 

Straks dus bij Studio sport een tekst in beeld: Dit is geen voetbalwedstrijd. Het is immers televisie, een afbeelding van een voetbalwedstijd. En dan ook nog deels virtueel,  met spelers die vrolijk dwars door reclameborden rennen zonder dat er bloed en brancard aan te pas komen.

Benieuwd wat de volgende ontwikkeling zal zijn. Virtuele voetballers?

2 thoughts on “33. Ik zie ik zie

  1. Lol… Ze stoppen geen extra beelden in het verslag.
    Het is een doek die effectief op de grond ligt en in een perspectief is afgedrukt zodat die juist op het scherm komt te staan en waardoor het lijkt dat daar borden staan. In werkelijkheid ligt er gewoon een doek op de grond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s