32. Oud Nieuws

Wat een onrust overal.  Het dagelijkse nieuws baggert in alle hevigheid over je heen en dan opeens is het afgelopen en komt er iets anders belangrijks. Let maar op. Valt er gisteren bij Schiphol een Turks vliegtuig uit de lucht pardoes in een geploegde akker, prompt staat heel het land op z’n kop. Radio en tv schuiven alles aan de kant om plaats te maken voor dit breaking news en de verschillende netwerken proberen het antwoord te vinden op prangende vragen als wie was er Het Eerste Bij en wie heeft de Mooiste Beelden en wie de Beste Ooggetuige? Waarheen je ook zapte, overal dat gebroken vliegtuig, tot aan CNN, BBC  World en Al Jazeera toe. En straks is het weer weg. Is er nieuw nieuws. Natuurlijk, het kan niet anders, maar het blijft wonderlijk. Ook al is het met zo’n vliegtuig wel logisch. De doden zijn geteld, de gewonden verzorgd, en als straks het wrak is weggetakeld is het verhaal klaar. Oud nieuws.

Maar andere onderwerpen die Groot en Nieuw Nieuws waren, waarom stopt dat zo abrupt? Weet je nog, twee of drie weken geleden, wat toen het nieuws domineerde? Met een aantal thematische variaties kwam het steeds weer op hetzelfde neer: de dictatuur van de katholieke kerk. De vader van comapatiënte Eluana Englaro ziet zijn dochter eindelijk sterven, nadat hij jarenlang gestreden heeft tegen kerk en staat die stopzetting van haar kunstmatige voeding verboden. “Moord!”, riep het Vaticaan, en “moord! ” riepen ook de senatoren, die op het moment van haar dood bijeen waren om een noodwetje in elkaar te timmeren dat haar leven nog langer zou rekken. En dat wetsvoorstel werd van harte gesteund door de grootste boef van Italië, minister-president Berlusconi, die vond dat Eluana in leven moest blijven “want ze was nog vruchtbaar”. Een ongehoord smakeloze en schofterige opmerking van de man die in de politieke arena de katholieke mores vertegenwoordigt, waarmee niet alleen de scheiding tussen kerk en staat verdwijnt, maar ook de scheiding tussen de uitvoerende en de wetgevende macht. Het recht op zelfbeschikking wordt de burger ontzegd, de katholieke geloofsleer wordt boven wet en grondwet gesteld, en ik ben het volledig eens met NRC columniste Elsbeth Etty die dit rooms-katholieke sharia noemde.

“Je mag de samenleving niet inrichten volgens de richtlijnen van je geloof”, schrijft theoloog Harry Kuitert. “Ik  vind dat er hoogmoed schuilt in het bedrijven van christelijke politiek.” Hij doelt op de rol van godsdienst binnen de besluitvorming in het parlement, maar het is veel omvattender dat dat, want het echte probleem is de zelfgenoegzame, superieure rol van het christendom in het publieke domein.  Vond ook Joop den Uyl, die zich in het voorjaar van 1986 hardop afvroeg hoe het toch kwam, dat superioriteitsgevoel onder christenen. ‘Stuitend’, zo noemde hij ‘het gedrag van christenen als toch de betere helft van de mensheid’.

Waarom memoreer ik dit? Nog even terug naar het nieuws van enkele weken geleden. Vergeet niet dat intussen ook die zaak rond die bisschop Williamson speelde, de holocaust-ontkenner wiens excommunicatie kort daarvoor door de paus was opgeheven. Wat zei Williamson ook alweer? Dat er “overweldigend historisch bewijsmateriaal bestaat dat er geen 6 miljoen Joden zijn vermoord maar misschien twee- tot driehonderdduizend, en die werden niet vergast want er bestonden geen gaskamers”. Er ging een storm van verontwaardiging rond de wereld, maar hoe reageerde het Vaticaan? Die reageerde helemaal niet. Veertien dagen duurde het, veertien dagen, tot de Heilige Stoel een afkeurend geluid liet horen. Maar let op. Toen Obama aantrad als president van de USA was het eerste wat hij deed het abortusbeleid van Bush omgooien. Hij schrapte het verbod op overheidssteun aan internationale hulporganisaties die abortus uitvoeren of er informatie over geven. En hoelang duurde het tot het Vaticaan daar een reactie op had geformuleerd? Twaalf uur!

Wat ik node gemist heb in de discussies rond deze onderwerpen, was de vraag waarom we onze ambassadeur niet hebben teruggetrokken uit Vaticaanstad. Want die hebben we, jazeker.  En een ambassadeur is volgens de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken  “oren, ogen en mond van Nederland in het buitenland”.  Welnu, als Nederland altijd maar hamert op het belang van scheiding van kerk en staat, waarom erkennen we dan Vaticaanstad? Waarom heeft minister Verhagen dan niet zijn ambassadeur teruggeroepen uit protest tegen de laksheid van het Vaticaan toen de nieuwsberichten over Eluana Englaro en Williamson over elkaar heen buitelden? Maar het hoeft niet meer. We zijn een paar weken verder en het is allemaal oud nieuws.

Maar bij mij blijft het doorzeuren in m’n kop, ik kan het moeilijk loslaten. Want die protesten hebben natuurlijk niets te maken met mensenrechten, met oprecht respect voor het menselijk leven. Want waarom horen we het Vaticaan niet in een vlammend protest als Thaise militairen bootjes met vluchtelingen uit Birma naar open zee slepen, daar de touwen doorsnijden en ze aan hun lot overlaten? Het zijn bootvluchtelingen van de islamitische Rohinghya-minderheid, haast niemand had ooit van ze gehoord en niemand interesseert zich voor ze. Omdat hun verhaal lang niet zo sexy is als dat van Eluana Englaro, van Williamson of  dat van een Turks vliegtuig in een Nederlandse akker.

Soms is nieuws al oud als het nieuws wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s