17. Konijnen Schieten Op Zee

Nu toch echt volop aan de westkust van Thailand, aan de Andamanse Zee. Glorieuze zonneschijn, lange wandelingen langs het gouden strand, af en toe een duik in de golven en ’s middags met een boek de schaduw in want 35 graden. Kortom, het kon slechter.
Ik ben eerlijk gezegd al een paar dagen aan de kust, maar noodgedwongen loopt je berichtgeving niet synchroon met waar je feitelijk bent, dat kreupelt altijd een beetje onhandig achter de tijd aan. Daarom zijn er nog wat aardigheden die ik jullie thuisblijvers niet wil onthouden. En, ook al gaat het me als schrijver aan het hart, de fotograaf in mij weet dat één beeld meer zegt dan een mondvol woorden. (Het spreekwoord zegt duizend, maar dat is naturlijk onzin.)

Neem deze kleine baai. In al z’n eenvoud een wonder van schoonheid. Dat vond ik toen ik er langs fietste, en als ik de foto bekijk vind ik dat nog steeds. Prachtig, die natuurlijke beschutting, een kleine kreek naar zee en dan dat stille binnenwater. Daar liggen de vissersbootjes veilig opgeborgen tot het avond wordt en ze de zee weer opgaan. Jazeker, de grotere boten zijn van de nachtvissers. Zie het wonderlijke traliewerk aan de zijkant: TL-buizen, aangesloten op een generator. Het is een beetje als konijnen schieten met een lichtbak, maar dan op zee. De visser laat ze tot vlak boven het water zakken en de squid, de inktvis, komt massaal naar de oppervlakte, op het licht af. En dan is het een kwestie van opscheppen.

vissersbootjes.jpg

En dan is er die stortbui. Ik zie het van verre al op me afkomen, gitzwart en dreigend, over de volle breedte van de horizon. Meteen op zoek naar een mogelijke schuilplaats, maar waar? Links en rechts eindeloze plantages met bananen en oliepalmen en nergens beschutting. Dat wordt dus een nat pak, en in dit soort moessonregens is dat geen leuk vooruitzicht.
Maar het is zoals Geoffrey Rush zegt in ‘Shakespeare in Love’: Strangely enough, it all turns out well.  Why? I don’t know. It’s a mystery. En zo ook hier, want opeens is daar een smal pad omlaag het talud af naar een huis, een betonnen doosje met een afdak en een man die welwillend knikt als ik in de gauwigheid gebaar of ik bij hem mag schuilen. En op het moment dat ik in de beschutting van het afdak van m’n fiets stap, breekt het los. Een watermassa zo massief dat je er nauwelijks doorheen kunt kijken. De weg waar ik zojuist vandaan kom is aan het oog onttrokken, het geraas van het neerstortende water is overweldigend.
Mijn gastheer intussen zit en zwijgt. Dit wordt een ontmoeting uit de categorie zeer moeilijk. Na een gebarenpraatje, waar kom je vandaan, Holland, is onze gespreksstof uitgeput. Wat nu? Aan de razernij van de regen komt nog lang geen einde. Maar dan, goddank, zijn daar de posters aan de muur: voetbal! Hét grensoverschrijdende gespreksthema bij uitstek, zelfs in gebaren. Holland? Nou nee, ik zie vooral Engeland, Italië en Duitsland. Samen bestuderen we de afbeeldingen. Sommige zijn al wat oud, de kleuren uitgebeten, maar het zijn nog steeds de echte rauwe koppen die bij deze sport horen. Wacht, daar, bij Liverpool, dat is Dirk Kuijt! Met die vette kuif ziet hij eruit alsof hij in een garage werkt en zijn haar vol wagensmeer zit. En daar, het elftal van Juventus, de magere kippenkop van Van der Sar.
Hm? Juventus? Oude posters, ik zei het al. Mijn gastheer wijst op het nationale elftal van Duitsland, en de koppen bestuderend vraagt hij: Holland? Oei. Leg dat maar eens uit. Maar het hoeft niet meer. De wereld is stil geworden, geen regen meer op het afdak, de weg weer zichtbaar. In het zadel dus, een opgeheven hand ten afscheid. Tot ziens. En hij blijft achter met zijn verkleurde, onbegrepen helden.

voetbal.jpg

Op een andere dag en een totaal andere plek, doe ik een wonderlijke ontdekking: er zijn méér manieren om een ei te bereiden dan bakken, koken en pocheren. Want wat ik in het wegrestaurantje in eerste instantie aanzag voor een stapel rauwe eieren, blijkt een soort barbecue waar de eieren… ja, wat wordt er mee gedaan? Ze liggen op een rooster boven gloeiende kolen en worden in de schil gegaard. Een soort koken dus, maar dan met een ander medium om de hitte over te brengen. Maar ik ken er geen woord voor. Bakkoken? Kookbakken? Roosteren? Het wonder is dat ze schijnbaar eindeloos op dat rooster kunnen liggen zonder te hard te worden. In de bijna drie kwartier dat ik er zat om bij te komen van de hitte en een stevige lunch te eten (zie Eetzicht, 14 februari, Highway #4) zag ik hoe de eieren, die er al lagen toen ik kwam, één keer gedraaid werden. Toen ik er bij wijze van test eentje pelde bleek het een prima consistentie, als een gekookt 4 minuten ei … another mystery!

eieren.jpg

En dan, iets verder zuidwaarts, is daar opeens de confrontatie met het niet eens zo verre verleden. En dat op een plaats waar ik het niet verwacht had: middenin een mangrovegebied, tien kilometer uit de kust. Een waarschuwingsbord dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, behalve dat het me volstrekt zinloos lijkt. Want je moet de aardbeving wel voelen wil je kunnen reageren, en als je die voelt, dan naar ‘high ground’? Nergens iets te bekennen, een oerwoud van mangrove zo ver je kijken kunt en alles plat.
Langs deze weg tref ik later ook borden die de vluchtroute aangeven, mocht zich een aardbeving of tsunami voordoen. De pijl wijst rechtuit. Gewoon de weg volgen. Ja, nogal wiedes, er is hier geen andere weg…

tsunami-bord.jpg

Het kustgebied, waar nu drie jaar geleden die verwoestende vloedgolf overheen sloeg, is vrijwel helemaal hersteld. Hier, in Khao Lak, moet de schade het ergst geweest zijn. De kust is betrekkelijk vlak, de aanstormende watermassa, tien meter hoog, kon ongehinderd doordenderen. Ruim vierduizend mensen kwamen om, bomen werden ontworteld, gebouwen verwoest. Veel zie je er niet meer van, nijvere handen hebben alles opgeruimd en herbouwd (goedkope arbeidskrachten uit naburig Birma, wordt er gefluisterd, zodat veel geld in Thaise zakken kon verdwijnen) en als je niet beter weet zou je denken dat alles is zoals het ook vroeger was. Reusachtige, peperdure resorts, bescheiden hotelletjes, winkeltjes, internet, bakkerijen en de gebruikelijke reisbureautjes die allemaal dezelfde snorkel- en duikreizen aanbieden naar nabijgelegen droomeilanden. 
Maar omdat je weet wat zich hier heeft afgespeeld, ziet je ook de nieuwe werkelijkheid: de wereld hier heeft geen organische context. Alles is nieuw, en die nieuwe gebouwen staan raar eenzaam omgeven door braakland waar borden in de grond staan met Land For Sale. En je begrijpt: dat wat ontbreekt is de zwijgende getuige van wat zich hier heeft afgespeeld. Lege percelen langs het strand, palmbomen die de razernij overleefd hebben en de contouren aangeven van gebouwen die ze ooit omgaven. Een leeg zwembad waar een resort heeft gestaan. En een tastbare herinnering aan de onmetelijke kracht van het water: een politieboot, 25 meter lang en 45 duizend kilo zwaar. Door de golven opgetild en twee kilometer landinwaarts neergesmeten.        

politieboot.jpg

restant-zwembad.jpg

Maar het leven gaat door, en maar goed ook. De familie die het kleine resort runt waar ik logeer, verloor twee zoons tijdens de tsunami. Maar de rest van de familie is opgekrabbeld, letterlijk, en heeft met vereende kracht (en een renteloze lening van de Bank van Siam, waarvoor in dank overal blauwe parasols met de naam van de bank) een wonderschone nieuwe plek gebouwd, dat me in alles aan de lieflijkheid van Bali doet denken.
Bang voor de zee? Ach, welnee. De jonge vrouw schudt gedecideerd haar hoofd. Wijzend op een forse vrouw achter de bar: zie je mijn zuster? Ze dreef (she floated…) tussen het wrakhout het land in, voorbij de hoofdweg, daar waar de politieboot ligt. Maar ze is niet verdronken. Als wasgoed in een wasmachine werd ze rondgeslingerd, en dat ze niet werd doodgedrukt door ronddrijvend afval en bomen mag een wonder heten.
Niet te bedenken wat zo’n gebeurtenis met iemands psyche doet. Maar ik durf het mijn gastvrouw niet te vragen. Zelf was ze niet aanwezig, die fatale 26e december 2004. Was voor haar werk in Bangkok. Geluk gehad? Ze haalt haar schouders op. Opvallend, die achteloosheid. Glimlachend kijkt ze naar de kalme golfslag. Dat gebeurt geen tweede keer, ze is er van overtuigd. Die borden langs de weg vindt ze dan ook idioot. Vluchtroute? Ha, zie dat water maar eens te ontlopen. Haar broers konden het in elk geval niet. Die hadden minder geluk dan hun zuster, hun lichamen zijn nooit teruggevonden. Aan die borden zouden ze niets gehad hebben. En nu? Ze wijst om zich heen. Ja, prachtig. Om trots op te zijn.
Dan excuseert ze zich, en wijdt zich aan haar werk: het bedienen van gasten op ligstoelen in de schaduw van de palmbomen, ze wenken haar voor een glas bier. Een reusachtige Duitser van boven de tweehonderd pond en zijn Thaise gezelschap, een piepkleine juffrouw die kirrend naast hem ligt en hem onophoudelijk kietelt. De man heeft opvallende tatouages: prikkeldraad rond zijn polsen en op beide bovenarmen een handgranaat.   

Een wandeling langs de branding dan maar. De zee neemt niet alleen, maar geeft ook, en zo kan het gebeuren dat ze onverwacht restanten van de tsunami op het strand kotst: bakstenen en gebroken stukken geglazuurde tegels, rood en azuurblauw. Na drie jaar zijn de scherpe randen weggesleten door de beweging van het water. De volgende dag is alles weer verdwenen, meegenomen door het tij.       

Heb inmiddels 1492 kilometer op de teller staan, een afstand als van Bantega naar Marseille, dus aan deze zonovergoten kust uitrusten en de zinnen verzetten is niet onverdiend. Maar de toegestane vijf dagen (mijn eigen spelregels) zijn bijna op. Aanstonds gaat het verder zuidwaarts, richting Maleisië.
Intussen is het volop genieten, met lange strandwandelingen en zwemmen in de lauwwarme zee, veel lezen, en ’s avonds een gebakken visje aan het strand. In de duisternis zie ik op zee de lichtjes van de nachtvissers. En ik weet: die zijn op konijnenjacht.

3 thoughts on “17. Konijnen Schieten Op Zee

  1. ik blijf genieten…blijf jij maar reizen en vooral je ervaringen delen met ons!!! Ben op het ogenblik vooral jaloers op de zon en de warmte want dat moeten we hier in Hanoi hopeloos ontberen!! In 3o jaar – overal ter wereld worden er steeds van die wonderlijke klimaat records gebroken – was het hier nog niet zo koud!De kou heeft ook al zijn slachtoffers gebracht…mensen gaan zich verwarmen bij open vuren!! Kinderen in de bergen gaan niet naar school. De overheid heeft een wintervakantie ingelast. Volgende week moet ik naar Ha Giang…en ik liet achteloos mijn winterjas in Nederland…”had ik immers niet nodig!!” Spijt als haren op mijn hoofd naturlijk…maar please blijf van die heerlijke verwarmende brieven schrijven, ik koester me er graag in!! Hou je gezond en tot gauw, liefs Myrna

  2. “Maar het is zoals Geoffrey Rush zegt in ‘Shakespeare in Love’: Strangely enough, it all turns out well.”
    Hoi Hans! Grappig, dat gevoel heb ik nou ook altijd in Thailand, en alleen daar. Een vals gevoel van veiligheid ongetwijfeld maar toch frappant dat jij dit ook noemt.
    En over de eitjes: ik bestelde ooit ergens in Noord-Thailand een khai tom (gekookt ei) en kreeg een soort gepocheerd ei in een glas water… Een noordthaise ei-variant?
    Geniet en blijf schrijven, dan genieten wij ook!
    xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s