9. De Wereld Herstellen

Nauwelijks een week terug in nat en winderig Friesland en hoofd en hart nog boordevol Vietnam, of de rest van de wereld openbaart zich in al z’n gekte. Hoewel, gek? Misschien is dat een verkeerde kwalificatie. Ze is zoals ze is, die wereld van ons, en dat daar elementen van gekte in zitten is onvermijdelijk. Accepteer het maar, er is geen andere optie. Verstoken van krant en internet in het Vietnamese achterland blijf je er van verschoond, maar thuis wacht een inhaalrace van een maand kranten en ’s avonds weer het journaal alsof je nooit bent weggeweest, en geef toe, gewoontedier dat je bent, je vindt het heerlijk. Beschouwingen, commentaren. De geest slijpen! Maar gaandeweg wordt het toch wat erg veel wereld. Dan alles de papierbak in en alleen de bijlagen. Boeken, film, daarin schuilt kwaad noch gevaar.

Is ‘wereld’ onzijdig? Van Dale noemt in elk geval niets, neem het zoals je wilt. ‘Wereldaanvaarding’ daarentegen is vrouwelijk. Da’s vreemd. Maar we bevinden ons op het pad van aanvaarding, wat anders te doen. En geef toe, het was me het weekje wel. Benazir Bhutto dood, in Nepal wordt na 239 jaar de monarchie opgeheven, en Thaksin Shinawatra, voormalig premier van Thailand, vorig jaar tijdens een miltaire coup afgezet en nu in ballingschap in Londen, overweegt terug te keren naar Thailand omdat zijn partij tijdens de recente verkiezingen een eclatante overwinning heef behaald.

Bhutto dood, een ramp voor Pakistan. Nu zullen we het ware gezicht van Musharraf te zien krijgen, voorzover we dat al niet deden. Ofschoon Benazir natuurlijk geen schoon blazoen had, die corruptie affaire destijds, het zal vast wel, macht corrumpeert, daar ontkomt niemand aan, zo werkt de wereld. Nepal precies zo. Ik schreef er in 1991 een verontwaardigd stuk over, na de bloedig bevochten parlementsverkiezingen, de eerste in dertig jaar. Wat een ramp, dat koningshuis, en wat een belediging voor het volk. Een oppermachtige clan van grootgrondbezitters die zich beroept op hun goddelijke afkomst, en het hele land slikt die flauwekul, bijna 240 jaar lang.
Die Thaksin, ook zo’n rare. Schatrijk geworden door dubieuze transacties (verkocht tijdens zijn premierschap zijn telecombedrijf en stond het zichzelf als premier toe dat dit belastingvrij gebeurde), en nu dus Londen, waar hij tussen de bedrijven door een voetbalclub kocht. Als hij in Thailand terugkomt word hij opgepakt, maar hij gokt op een nieuwe regering die hem welgezind zal zijn. Hij wil in februari terugkomen, en ik zal het dus meemaken, dan ben ik immers in Thailand. Hoe zal het volk op hem reageren? Gek genoeg heel positief, arme sloebers hebben een rare binding met al wat macht en aanzien heeft, in Pakistan is de corrupte Bhutto dynastie onverminderd populair en bij ons geniet het koningshuis ook vooral aanhang onder de lager geschoolden.

Als je een tijdje in een andere wereld geweest bent, moet je, eenmaal thuisgekomen, in je hoofd soms een rare spagaat maken om de werkelijkheid in het juiste perspectief te krijgen. Het ene moment zit je in Vietnam tussen de modderige rijstvelden in een rieten huisje bij doodarme boeren die zich ternauwernood in leven kunnen houden, even later lees je dat de Amsterdamse sociale dienst een speciaal loket heeft geconstrueerd voor agressieve werklozen. Zo’n zeventig van die kerels in de categorie onbemiddelbare beroepswerklozen zal en moet aan een baan geholpen worden. Lastig, “ze zullen geen Engelse butler worden, maar ruig werk in de haven moet lukken”, maar dat tuig is zó agressief dat ze regelmatig de boel kort en klein slaan. En wat doet ons beschaafde landje? In plaats van dat schorum op straat te schoppen en te zeggen zoek het maar uit, ontwerpen ze een speciale veilige ruimte, de stoelen worden aan de grond geschroefd en tien medewerkers van de sociale dienst krijgen een speciale training om met dat rapalje om te gaan.      

agressieloket1.jpg

Het Judaïsme kent het begrip tikkun olam, ‘de wereld herstellen’. Indrukwekkend. Natuurlijk was het in z’n oorspronkelijke betekenis een dwingend geloofsartikel, letterlijk heette het ‘de wereld vervolmaken onder Gods alleenheerschappij’, waarmee bedoeld werd dat de valse goden moesten worden afgezworen. Die beperking is tegenwoordig minder dwingend, en tikkun olam betekent nu gewoon wat het moet zijn: de wereld herstellen. Waar je kunt helpen er een betere plek van te maken. ‘Repairing the World’, las ik op een website. Dat is mooi.

Ik blijf meewerken aan het herstel van de wereld, graag zelfs. Maar liever in Vietnam en India dan hier, in Nederland.  Want ik voel diepere verbondenheid met die paupers in dat Vietnamese hutje dan met de vaste klanten van de Amsterdamse sociale dienst.

One thought on “9. De Wereld Herstellen

  1. Hans,
    Dit is recht uit mijn hart gegrepen!
    Je verwoordt het dilemma waar ik steeds meer mee begin te worstelen.
    Ik geniet van je stukjes, prikkelen tot nadenken.
    Liefs,
    Heleen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s