8. So Long, Saigon

Kort in Saigon dit keer, en ik heb het geweten. Een stad is gevoelig, als je te weinig tijd hebt en onvoldoende aandacht aan haar besteedt wordt ze kribbig en verbergt haar werkelijke schoonheid.

Na de vlucht van Hanoi en de fotosessie in het weeshuis verkiest Mirjam de rust van de hotelkamer. Ik wil nog even de straat op. Maar vanaf het eerste moment is het vreemd. Ik herken veel van de vorige bezoeken, maar na enig zwerven vind ik mezelf terug in onbekend gebied. Een straat met winkels waar ze uitsluitend houten scheepsmodellen verkopen. Bevreemdend, op z’n minst. Ik zie de Titanic, de Batavia, talloze Spaanse en Britse galjoenen. De kleine voor op het dressoir, de grootste past niet eens in een kinderbed. Wie koopt dit? De straat is uitgestorven. In een hangmat tussen twee bomen pal voor z’n winkel ligt de scheepsbouwer. Ik kan het hem niet vragen. Hij slaapt.

In een volgende straat maken twee vrouwen op luide toon ruzie in de entree van een Thais restaurant. Ze kijken naar een enorme foto van een staatsontvangst: de Thaise koning Bhumibol begroet mannen in glinsterende pakken met sjerp en sabel en vrouwen met lange gewaden en diadeem. Kortom, Royal Kitsch. Een van de vrouwen wijst naar de foto, waarop de ander hevig verontwaardigd de hand van haar metgezellin omlaag slaat.
“You just can’t point at them, don’t you understand?”
“No, I don’t” antwoordt de ander. Haar intonatie verraadt haar voorliefde voor een stevig glas. Met onzekere hand wijst ze opnieuw naar de foto, en dit keer raakt ze hem ook nog aan, ze priemt midden in de rug van de koning.
“No, you CAN’T point at them, and you may certainly NEVER touch them! They are important people!”.
Ik verwacht dat ze in haar dronken verontwaardiging spontaan tot zelfontbranding zal overgaan, maar het valt mee. Ze wankelen weg, arm in arm, de vriendschap is nog niet verloren.

In een volgende winkelstraat, druk en mondain, staan jonge meisjes voor de fel verlichte etalages van Gucci en Dolce & Gabbana. Ze laten zich met mobiele telefoons fotograferen door hun vriendjes. De winkels liggen vol lederen schoudertassen, glitterjurken en schoenen, de modellen op de metershoge modefoto’s zijn zonder uitzondering blank. De Vietnamese meisjes echter vinden deze kerstetalages onweerstaanbaar en laten zich entousiast kirrend in wulpse houdingen vereeuwigen.
Ik kijk er naar maar snap het niet. Wat moet je met een foto waar je zelf op staat met op de achtergrond goederen die je naar alle waarschijnlijkheid nooit zult kunnen betalen? Oh Vanity, Thy Name is Woman.

De volgende dag laten we druk Saigon achter ons en trakteren onzelf op een paar dagen strand en zon. Dertig graden, straffe zeebries, wiegende palmbomen en ’s nachts onder de klamboe met zoemende airco. Op het internet lees ik dat Nederland in de greep is van vorst, en terwijl ergens in de buurt van ons huis in Friesland de eerste schaatswedstrijd op natuurijs wordt gereden, scharrel ik urenlang over het strand, als een kind zo gelukkig zoekend naar schelpen en kijk mijn ogen uit naar de gespierde jonge atleten die op kitesurfplanken over de golven scheren en woeste capriolen uithalen. Opeens voel je je een beetje een ouwe lul, zo scharrelend op het strand.
’s Avonds herinnert mijn gloeiende huid mij aan de pijnlijke betekenis van de uitdrukking ‘zo rood als een kreeft’.            

Kerstmis in Vietnam!  Ze doen hun best, in het hotel daar aan de kust.

 kerst-klein.jpg

En het eten is overheerlijk. Dagverse krab en zeevis op de barbecue, dan neem je het decor voor lief: tafels in slagorde rond het zwembad, met op de achtergrond een niet zo best bandje dat bijna het beuken van de branding overstemt. Godzijdank hoeft de bediening hier geen kerstmannenmuts te dragen.

 hans-eten.jpg

    

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s