7. Een Deur Naar de Toekomst

In het vliegtuig van Hanoi naar Saigon luister ik op mijn iPod naar Tom Waits, beschermheilige van mensen met vliegangst. Tom intussen weet naturlijk van niets en zingt zijn wonderbaarlijke Swordfishtrombone met die aandoenlijke openingsregel:

Well he came home from the war with a party in his head,
and an idea for a fireworks display

We vliegen boven de wolken, diep onder me weet ik het Vietnamese land. Twee jaar geleden reisden we in omgekeerde richting van zuid naar noord, en halverwege, in de oude keizersstad Hué, was het niets dan driezelregen en koud. We droegen sandalen en droogden ’s avonds in de koude hotelkamer onze doorweekte sokken met een haarföhn. ‘Ha! dit is nog niets’, hield een restauranthouder ons voor, en hij heeft gelijk gekregen. Meer dan hem lief is, denk ik.  Het midden van Vietnam, ‘waar de typhoon geboren wordt en altijd weer terugkeert’,  heeft de afgelopen weken de hevigste stormen en regens in 40 jaar te verwerken gekregen. Honderden doden, huizen ingestort, oogsten mislukt, vee verdronken. Het ergste is nu achter de rug, maar in een krant lezen we dat het water nog steeds niet helemaal is weggetrokken. Vietnamezen nemen dit soort tegenslag niet zo serieus, vervolgt het artikel. Ze zijn gewend aan natuurgeweld, zelfs als het zo buitenproportioneel is. Schouderophalend accepteren ze wat hen overkomt, waartoe verzet, het helpt immers geen zier. En hoe hoog het water ook, uiteindelijk zal het verdwijnen. Hun huizen zijn ook ingericht op de willekeur van het klimaat: nergens gordijnen of vloerbedekking, alles van steen, en als het nodig is wordt het meubilair naar boven gesjouwd in afwachting van drogere tijden. Als ze tenminste meubilair hebben, en een huis met meer dan begane grond, denk ik dan.

Ik vertrouw het artikel niet. Dicht het volk een heroïsche eigenschap toe, en je vrijwaart jezelf van protest en de roep om betere dijken en waterbeheer.

Op het vliegveld van Saigon (officieel sinds 1975 natuurlijk Ho Chi Minh City, maar de mooie oude naam ligt nog steeds op ieders lippen) worden we afgehaald door een dame met een boeket bloemen. Mirjam heeft beloofd voor ANP World Portraits foto’s te maken van meisjes in een weeshuis, van elke verkochte foto gaat een percentage naar het tehuis (zie Mirjams weblog Werk in Uitvoering). Als we bij het tehuis aankomen, in een buitenwijk van Saigon, zitten 29 nerveuze meisjes in hun mooiste jurkjes op ons te wachten. Wat een gebeurtenis, twee onbekende fotografen met grote camera´s. Het duurt een tijdje, maar dan is het ijs gebroken en maken we niet alleen de prachtigste portretten, maar zijn ze ook in voor een gekkigheid. Wie kan de raarste sprong maken? Dit lieverdje is wat mij betreft de absolute winnaar.

 lotus-11.jpg

Ouders gescheiden, weggelopen of dood. Negenentwintig in de steek gelaten lieverdjes, die na de fotosessie hun jurkjes uittrekken, netjes opbergen en terugkomen in lekker afgetrapte korte broek en hemd. Het weeshuis, in april dit jaar geopend, werd voor 25.000 dollar gebouwd door een Nederlands echtpaar, en ze nemen ook de kosten voor hun rekening om de meisjes te kleden, voeden en naar school te laten gaan:  12.000 dollar per jaar. Een leven kost niet veel.      

Ik denk aan een eigenaardige zin van Graham Greene in The Power and The Glory: `There is always one moment in childhood when the door opens en lets the future in´. Zou hij dat oprecht gemeend hebben? Ik geloof er in elk geval niets van. Schrijftafelwijsheid, en nog krom geformuleerd ook. Alsof de toekomst een enkelduidige gebeurtenis is, en niet een zich steeds herhalend fenomeen. Maar storender is de premisse dat er een gouden moment aanbreekt voor ieder van ons. Dat is wat Greene hiermee bedoelde, althans, zo lees ik het, en het irriteert me, omdat de wereld zoals ik die ken er heel anders uitziet. En niet alleen door deze meisjes in Saigon. Ja, misschien is er een deurtje voor ze opengegaan toen ze een onderdak vonden in dit weeshuis. Maar zijn we er dan? Moet er ook voor hen niet steeds een ándere toekomst in het verschiet liggen, en een volgende, en daarna weer, en steeds opnieuw?         

Nee, dan liever Tom Waits, die begrijpt hoe het werkt. Je loopt rond met de mooiste bedenksels, zowel als kind als volwassene. Er zit permanent een feest in je hoofd, je bedenkt het mooiste vuurwerk, maar het echte leven zit je in de weg, de werkelijkheid heeft iets anders in petto.

Ook met reizen is het zo. Want wat is reizen uiteindelijk meer dan een ingedikte vorm van leven, waarin je niets dan vuurwerk verwacht? 

Maar daarover later meer.

One thought on “7. Een Deur Naar de Toekomst

  1. Hallo reizende denker,

    Fraaie spinsels schrijf je daar! Het reizen doet je goed, zo te lezen.

    Tot in 2008 !!!

    veel groeten
    Roel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s