4. De Dokter en het Meisje

Volgens Dr. Nguyen heeft een man twee essentiele eigenschappen nodig: gezonde tanden, zodat hij kan eten wat hij wil, en sterke benen, opdat hij kan gaan waar hij wil. Een cliché uit de scheurkalender, maar het blijft een feit dat een set eenvoudige en strikte leefregels Dr. Nguyen gebracht hebben tot wat hij vandaag is: chirurg in het ziekenhuis van de noordelijke havenstad Hai Phong, een van de beste ziekenhuizen van Vietnam.

We zitten op een houten bank aan een tafel op de binnenplaats van het streekziekenhuis van Than Uyen, diep in de bergen van Noord-Vietnam. Dr. Nguyen is een van de chirurgen die door hun werkgever onbetaald verlof krijgen om gehandicapte kinderen uit afgelegen dorpen te opereren. Een fantastisch initiatief van Dong An uit Hanoi, die met zijn hulporganisatie Direct Support for Disabled Children enorm veel werk verzet, en waar onze Stichting Duniya sinds vorig jaar uit volle overtuiging aan bijdraagt. Want die artsen moeten natuurlijk wel voor hun werk betaald worden.

Opeens gaat Nguyens aandacht van de stapel registratieformulieren en de wachtende patiëntjes naar het tegenover hem zittende meisje, functionaris in het volkscommittee van de communistische partij. Een jonge bloem. Niet meer zo heel piepjong, maar toch. Strakke spijkerbroek, modieuze Kappa winterjack en stralende glimlach, meer Chinees dan Vietnamees. Dr. Nguyen kijkt haar aan en zijn brede gezicht straalt als een reusachtige zon. En met die ene blik ontvouwt zich het geheim van de dokter en het meisje.

Hoofd, schouders en lach, alles aan Dr. Nguyen is breed. Zoon van eenvoudige landarbeiders, verdiende zijn medische opleiding als sjouwer in de haven, vrachtschepen laden en lossen. Zakken van 60 kilo op z´n nek, de hele nacht, en na een korte rustpauze studeren, en dat jaren achtereen. Daarnaast werkte hij als fotograaf, huwelijksreportages in zwart-wit en aansluitend de afdrukken met de hand inkleuren. Monnikenwerk, maar goed voor zijn fijne motoriek. Nu is hij 40 en heeft bereikt wat hij wilde. Geen operatie is hem te moeilijk. Verdient omgerekend 1800 dollar per jaar aan basissalaris en tweemaal hetzelfde bedrag als extra inkomen als hij voldoende bijklust. En dat doet hij. Als fysiotherapeut ontvangt hij als zijn werk in het ziekenhuis er op zit klanten thuis, en ‘s avonds maakt hij in zijn eigen werkplaats protheses. Dr. Nguyen werkt zeven dagen per week van ’s ochtends half zeven tot bijna middernacht, is getrouwd, heeft twee jonge kinderen en naar nu blijkt een stiekum liefje in Than Uyen, vierhonderd kilometer ten westen van Hai Phong, dicht bij de grens met China.

Dat van dat liefje wisten we niet, maar gisteren zagen we het opeens, tijdens de screening van een lange rij kleine patientjes, op de binnenplaats van het ziekenhuis. Dr. Nguyen en zijn collega, orthopedisch chirurg Dr.Húng, onderzoeken de kinderen die voor een operatie in aanmerking komen. Geen hazenlippen en open verhemelten dit keer, zoals toen we hier waren in juni, maar uitsluitend handicaps aan ledematen. Kromgegroeide beentjes, knieën die niet willen buigen, kinderen met zes vingers of samengegroeide tenen en twee grotere kinderen met de onhandige, spastische motoriek die zo kenmerkend is voor patiënten met MBD, minimal brain damage. Het verlengen van hun achillespezen zal het lopen hopelijk wat eenvoudiger voor ze maken. Dr. Nguyen houdt met een kleine digitale camera nauwgezet een foto-archief bij van de patiëntjes, elk kind staat met een nummer geregistreerd. Maar nu verschuift zijn aandacht naar het meisje van de partij. Hij fotografeert haar, keer op keer, en het opvallende is dat het zonder enige schroom gebeurt, onverhuld toont hij zijn affectie en iedereen mag het zien.

’s Avonds wordt er uitgebreid gegeten in aanwezigheid van een aantal belangrijke partijfunctionarissen. Het ritueel schrijft daarbij veel geproost voor met over en weer handenschudden en een flinke slok wodka, soms uit flessen, dan weer aangevoerd in vijf-liter jerrycans. Dr. Nguyen heeft zich van een plek naast het meisje verzekerd, en regelmatig staan ze op, gaan borst tegen borst staan in een tedere omhelzing, de rechterhand met het borrelglaasje over de schouder van de ander achterlangs en dan, de hoofden tegen elkaar, drinken ze hun glas.

Gebeurt er verder nog wat, na een lange dag opereren en ’s avonds een heildronk op eeuwige vriendschap? Geen sprake van. Want ook al blijft het onbesproken, er is een derde essentiële eigenschap, en dat is respect voor het vertrouwen dat je huwelijkspartner in je heeft. Dr. Nguyen deelt zijn kamer met twee collega’s, en het meisje verdwijnt uit zicht, naar haar eigen onderkomen elders in de stad.

Het zal nooit iets anders worden dan dit, en ze hebben er beide vrede mee. Hij blijft netjes bij vrouw en kinderen, en zij zal het werk blijven doen dat de partij haar opdraagt. En voorlopig is dat het opsporen van gehandicapte kinderen in afgelegen bergdorpen, die vervolgens voor een operatie naar Than Uyen worden gebracht. En zolang Dr. Nguyen op gezette tijden van zijn werkgever met onbetaald verlof naar Than Uyen mag, zullen ze elkaar blijven zien, de dokter en het meisje. Dan zullen ze naar elkaar glimlachen, en wodka drinken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s