3. Hond in de Pot

Vietnam is het land van vroeg opstaan.
Bij Ho Hoan Kiem, het prachtige meer aan de rand van oud Hanoi, verschijnen de eerste joggers ruim voor de dageraad. Eethuisjes openen als het nog donker is om de eerste klanten van een vroeg ontbijt te voorzien, en in de bouwput naast ons hotel begint het eerste hameren en boren soms al om vijf uur. De oordoppen van Malaysia Airlines geven nog even respijt, maar om zeven uur is het subiet afgelopen, want dan komen de mededelingen. Denk maar niet dat je eraan kunt ontkomen. De luidsprekers hangen overal, aan gevels en lantarenpalen, en de opwekkende boodschappen dringen onverbiddelijk de huizen binnen. Vroeger werden vooral de zegeningen van de Marxistisch-Leninistische heilstaat bezongen, tegenwoordig gaat het ook over het belang van twee kinderen per gezin, pas op voor HIV, laat je kinderen inenten en denk eraan, vanaf 15 december is de valhelm verplicht.

Of iemand er naar luistert? Vraag de gemiddelde inwoner van Hanoi wat de luidsprekers vertellen, en ze kijken je niet begrijpend aan. Niemand die het hoort, en storen doet het ook niet, want Vietnam is een land van lawaai. En zeven uur, ach, prima tijd om op te staan.
In de dorpen en de steden in het land, daar is het andere koek. Om kwart over vijf word je uit je slaap gerukt door een stevige deun en is het als vanouds een en al socialistische opwekking, lang leve Ho Chi Minh, het laatste dorpsnieuws en hoe laat de verplichte samenkomst in het partijgebouw begint. De wereld wordt beheerst door mededelingen, en als het niet via de luidsprekers gaat, dan zijn het reusachtige borden langs de weg die je vertellen dat iedereen voor altijd van Ho Chi Minh zal houden en verhelderende illustraties van injectienaalden en condooms die het gevaar van aids benadrukken.

Wat ook overal aanwezig is, is voedsel. Geen land in Zuid-Oost Azië waar eten in de openbare ruimte zo vanzelfsprekend is als in Vietnam. Geïmproviseerde eethuisjes midden op het trottoir, soms niet meer dan een draagbaar oventje met gloeiende kolen, vier plastic stoeltjes, een wok en bakjes ingrediënten. Ga zitten en terwijl je wacht wordt een kraakverse maaltijd bereid. Flinterdunne plakjes geroerbakt rundvlees met wat lente-uitjes in een stevige bouillon en je hebt hét Vietnamese ontbijt bij uitstek, phö bó. Waar we ook zijn in Vietnam, dit is standaard. Voedzaam, licht verteerbaar en voor ons spotgoedkoop, voor 75 eurocent ben je klaar. Vervang naar keuze de (rundvlees) door (kip) of con vit (eend) en je bent evenveel kwijt. Naast de draagbare huiskamerrestaurantjes heb je grotere eetgelegenheden: een straathoek met tien tafeltjes en een voortdurend komen en gaan van klanten op knetterende bromfietsen. Wie kookt er nog thuis als je voor een grijpstuiver je bord kunt vullen? Wel is het even wennen aan de eetgewoontes. Ongewenste ingrediënten en overtollig speeksel worden gaande de maaltijd op de grond gespuugd en ook de afgekloven botjes horen onder de tafel. Na afloop is het een slagveld en wordt het trottoir met putsen water schoongespoeld.

We hebben de Vietnamese keuken nog lang niet voldoende in kaart gebracht, er moeten honderden streekgerechten zijn waar we nog geen idee van hebben, maar er is één gerecht waar we ons niet aan zullen wagen, en dat is hond. Restaurants geven met borden op de pui aan wat hun specialiteit is, en we hebben de belangrijkste woorden inmiddels onder de knie, zodat we niet voor verrassingen komen te staan. Alles waar thit voor staat, is vlees. Thit bó betekent rundvlees, thit gà kip, thit cá is vis en thit chó wil zeggen dat er hondenvlees op de kaart staat. Niet ongebruikelijk om pal onder zo’n bord een grote herdershond in de zon te zien soezen. Dat de restauranthouder zonder bedenkingen een hond slacht, wil nog niet zeggen dat hij niet van honden kan houden.

Het probleem is nu wel, dat ik nauwelijks zo´n hond in de ogen durf te kijken. Zoals laatst, ruim buiten Hanoi, op weg naar de bergen. Even stoppen op een markt om sinaasappels te kopen voor onderweg en dan opeens deze man met achterop z´n bromfiets een hond. Op weg naar een koper, op weg naar de pot.


hanslcv-7.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s