1. In Vietnam Dragen Alle Vrouwen een Broek

Zes hoog in Hang Bac, een straatje in oud Hanoi. Letterlijk: zilverstraat. In lang vervlogen keizerlijke tijden exclusief gereserveerd voor het gilde van zilversmeden, nu een mengelmoes van hotels, reisbureau’s, eethuisjes, een winkel met een door ouderdom mottig geworden opgezet dwerghert waar traditionele medicijnen verkocht worden, en, warempel, hier en daar nog een verdwaalde edelsmid. De smalle trottoirs, bedoeld als domein voor voetgangers, zijn geblokkeerd door geparkeerde brommers en scooters, waardoor je je toevlucht moet nemen tot de straat, maar daar moet je dan weer de strijd aanbinden met een constante stroom rijdende brommers en scooters. En handkarren, fietsers, snoeihard toeterende auto’s die ruimte proberen te forceren tussen de stoeprand en voortschuifelende vrouwtjes met een lange bamboestok over hun schouder met aan weerszijden een zwiepende mand groenten of fruit.    

Kortom: Hanoi te voet is een permanente slalom.

We zijn in Vietnam om het derde medische projekt dat we via onze Stichting Duniya medefinancieren te fotograferen en filmen, maar we zijn er ook voor een klein beetje vakantie, en dat betekent de stad in, op avontuur naar plekken die we nog niet kennen. Tijdens onze vorige verblijven in Hanoi sprongen we meestal achter op een xe om, klemden ons vast aan de bestuurder (xe = rijden en om omarmen, xe om betekent dus letterlijk rijdende omarming) en lieten ons voor een grijpstuiver door de drukte rijden. Maar vanmiddag huurden we voor het eerst een fiets. ‘One dollar’, zegt het grijze vrouwtje dat op de stoep voor haar winkeltje een rij huurfietsen en brommers heeft staan. De kleinzoon beheert de gemotoriseerde brigade, oma de fietsen. Kleine kraakmachientjes zonder versnelling en een metalen mandje aan het stuur. Als ik voorzichtig door de drukte laveer voel ik me net Elliott, het jochie uit de film E.T. van Spielberg.

hanslcv-3.jpg

Zie je die jongelui op de bromfiets achter mij? En zie je wat de bestuurder doet? Hij verstuurt een sms bericht terwijl hij rijdt….  Dagelijks vallen er 35 doden op de Vietnamese wegen, ruim 12.000 per jaar. De overheid heeft besloten in te grijpen met een draconische maatregel: vanaf 15 december moet iedereen een helm dragen. Maar dat willen ze niet, de Vietnamezen. Liever de wind in je haren en op de koop toenemen dat je straks in een plas bloed op het asfalt ligt. Bovendien zijn die helmen te duur, zeggen ze. Er is daarom een  levendige handel ontstaan in goedkoop bedrog, kartonnen namaakhelmen, als je daarmee valt lig je dood tussen de kartonsnippers.

We gaan op zoek naar een merkwaardig overblijfsel uit de oorlog: de restanten van een B-52, een Amerikaanse bommenwerper, neergehaald tijdens de verwoestende kerstbombardementen op Hanoi in 1972. Nixon liet in elf dagen 20 ton bommen op de stad regenen. 1600 burgers kwamen om, het Noord-Vietnamese afweergeschut wist enkele bommenwerpers te verschalken. Een daarvan stortte neer midden in Huu Tiep Lake, een meertje in een woonwijk, en bijna op de kop af 35 jaar na dato zouden de restanten er nog steeds liggen. We weten de wijk, maar dat meertje is op geen kaart te vinden en hoe zeg je B-52 in het Vietnamees? Makkelijker is het een neerstortend vliegtuig te imiteren. Armen wijd, broem-broem zeggen en doen alsof je languit gaat. En verdomd, het werkt. Een mevrouwtje schetst met veel toewijding de route achterop onze stadskaart en na een hoop links en rechts door akelig smalle steegjes is daar opeens tussen de huizen een vierkant bassin met smerig water, een plaquette aan een huismuur waarin de heldendaad jegens het Amerikaanse imperialisme wordt bejubeld en midden in de algensoep een stapel schroot en een paar enorme wielen. De B-52 had de bijnaam ‘vliegend fort’, bijna zestig meter vleugelbreedte, per vlucht kon er 28.000 kilo bommen mee aan boord. Wat een verwoestende klap moet het geweest zijn toen dat ding hier neerkwam. De hele wijk in vlammen opgegaan? Moet wel. Alles is hier dus herbouwd. Wonderlijke beslissing, om die vijver te herstellen en dan dat wrak te laten liggen. Of moet je dat historisch besef juist toejuichen? In Berlijn hebben ze er nu spijt van dat ze de muur hebben gesloopt. 

hanslcv-2.jpg

Terug naar ons hotel fietsen we langs het mausoleum van Ho Chi Minh. Een imponerende grijze kolos naar voorbeeld van Lenins laatste rustplaats. De wachters staan in vol oornaat bij de ingang en de rode vlag met de gele ster wappert fier boven het gemanicuurde gazon, maar het gebalsemde lijk van de vader des vaderlands is zoals ieder jaar in november en december afwezig: voor onderhoudswerkzaamheden wordt het lichaam naar Moskou overgevlogen. Twee vrouwen zitten op hun hurken en plukken met de hand het gras. Zoals alle vrouwen in Vietnam dragen ze een broek. De enige keer dat ze een jurk dragen is als ze trouwen. We hebben ze gezien, de jonge bruidjes, in reusachtige slagroomjurken poseren ze naast het het prachtige Hoan Kiem meer, waar volgens de legende een gouden schildpad woont, bewaker van het Eeuwige Zwaard, beschermer van Vietnam. Als hier een vliegtuig was neergestort hadden ze het vast en zeker opgeruimd. Een beetje oorlogsherinnering is goed, maar legende en werkelijkheid is een slecht mengsel.    

hanslcv-1.jpg

        

5 thoughts on “1. In Vietnam Dragen Alle Vrouwen een Broek

  1. hoi hans en mirjam,
    de foto’s zijn altijd al fantastisch,maar je kunt ook zo reisboeken gaan schrijven,enig!
    tot gauw,henk en annet.

  2. Heerlijk om mijn werkdag te beginnen met jouw impressies….voor mij na 6 jaar leven en werken in Vietnam / Hanoi natuurlijk erg herkenbaar wat je schrijft maar het geeft een andere dimensie aan mijn beleving om Vietnam te zien door jouw ogen…blijf vooral nog veel schrijven over hier en kom maar gauw terug!! Lfs.
    Myrna

  3. Lieve Hans,
    Dank voor het doorgeven van je webloglink! Dat wordt nog even stevig doorlezen… en de kerstdagen zijn al voorbij… Ga in ieder geval vooral zo door met peinzen en reizen, ‘it becomes you’!
    Alle goeds voor 2008 en liefs voor jullie beiden, xx Elise

  4. prachtig om te leezen hele mooie foto s bedankt hans je moet ook weer naar de barbier hartelijke groet en natuurlijk heel veel moois voor 2008

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s