118. Op Bijna Elke Straathoek

Om te beginnen die winter hier, die Argentijnse kou. Dat valt dus reuze mee. Prettig knisperende voorjaarslucht en zo’n graad of dertien, veertien waarin we ons uitgesproken lekker voelen. De porteños echter, de inwoners van Buenos Aires, denken er anders over. Handschoenen, wollen mutsen, hoog opgeslagen jaskragen en oorbeschermers, ofschoon eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dat vooral Japanse toeristen zijn die de oren inpakken, geen idee waarom en misschien gevaarlijk ook nog, je hoort het verkeer niet aankomen dat als een woeste stier op je afdendert. Elke hond intussen die wordt uitgelaten heeft een jasje aan, soms compleet met kraag. Naar het zuiden, in Patagonië, is het dik onder nul, lees ik in La Nacion, maar daar gaan we niet heen. Integendeel. Straks, over een paar dagen, gaat het naar het warmere El Norte, naar de provincies Salta en Jujuy, dat je uitspreekt als goegoei met de eindklank van illusie en waarvan iedereen die hoort dat we daarheen gaan ons bezweert dat het er spectaculair is, het mooiste wat Argentinie landschappelijk te bieden heeft. Als je de kaart er bij pakt begint het je welhaast te duizelen, met overal dat uitgestrekte land en Bolivië en Chili om de hoek.

Maar nu eerst Buenos Aires en de reden dat we hier zijn: Mirjams expositie in Centro Cultural Borges die daags na onze aankomst geopend werd. ‘s Ochtends, nog een beetje groggy en gejetlagged door ruim dertien uur vliegen en vijf uur tijdsverschil (maar wat een ongekende luxe, die businessclass, met stoelen die zoemend uitschuiven tot een soort kampeerbedje en stewardessen die bij toerbeurt komen vragen of je een dekentje wilt of een exra kussen of wellicht nog een glaasje witte wijn?), ‘s ochtends al een eerste kennismaking met Aleksandra Telezynska, die Mirjam naar Argentinië haalde, en dan oog in oog met de schitterende expositie in Centro Cultural Borges. Alles is hier even imposant, de expositieruimtes zijn ondergebracht in een wonderschoon fin-de-siecle gebouw. Trappen op, alles baadt in zonlicht dat gefilterd binnenvalt door immense lichtkoepels en dan is het even slikken als daar een groot banier hangt met de aankondiging van Mirjams expositie.

Eenmaal binnen komen we eerst door een expositieruimte die geheel gewijd is aan de grote Argentijnse dicher en schrijver Jorge Luis Borges. Wanden vol zwartwit foto’s met de markante kop van de oude schrijver, het halfblinde hoofd als zoekend scheef richting camera, poes op schoot. Overlevering wil dat hij gezegd zou hebben: ‘Een schrijver zou nog een keer moeten leven om te zien of hij gewaardeerd wordt.’ Nou, dat zit wel goed. Of hij in zijn vaderland nog gelezen wordt weet ik niet, maar zijn faam is letterlijk in steen gebeiteld, hier, in Centro Cultural Borges. Twee brede trappen op, hier en daar suppoosten die bezoekers nauwlettend in de gaten houden als in een museum. En dan opeens een grote ruimte met in grote zwarte letters Mirjams naam en verdeeld over meerdere wanden haar werk, haar prachtige foto’s. Terwijl we rondwandelen en de werkstukken bekijken worden er twee flatscreen televisies geïnstalleerd waarop een filmpje vertoond wordt van ons schooltje in India, dat Mirjam daar maakte en waarvan ze voor het Argentijnse publiek een spaanstalige versie gemaakt heeft.

Mag je trots zijn op je vrouw? Nou, reken maar. En dat ben ik dan ook, als een pauw. En ‘s avonds tijdens de opening, als ze in het zonnetje wordt gezet met toespraken door de organisatoren en een hooggeplaatst diplomaat van de Nederlandse ambassade, als verteld wordt over het werk dat ze voor onze stichting doet in India en Vietnam en dan dat welverdiende applaus, ja, dat is mooi. En er wordt wijn en bier geschonken, iedereen wil met Mirjam op de foto, er is een muziekgroepje om de boel op te leuken en als tot slot een Argentijnse beroemdheid optreedt, de zangeres Monica Posse, dan is het feest compleet.

Klik op onderstaande foto voor een slideshow (opent in apart venster) van een overzicht van de expositie en de officiële opening.

Intussen zijn we een paar dagen verder. Bijna elke dag zijn er interviews geweest met radio of televisie, we hebben een ochtend doorgebracht met jongeren uit een sloppenwijk die een fotoclubje hebben en met wie we misschien een gezamenlijk project gaan doen. Daarnaast is er volop ‘vrije tijd’. We hebben lange middagen door de stad gedwaald, waarbij opnieuw opvalt hoe snel je een nieuwe stad in de vingers krijgt. Hoe in grote lijnen de straten lopen bedoel ik, na drie of vier dagen weet je waar de belangrijkste wijken zijn, namen van straten en pleinen krijgen een vertrouwde klank.

Wat zagen we zoal? Tango natuurlijk. Een avond waren we uitgenodigd in een ‘tangosalon’ waar aan lange rijen tafels gegeten en gedronken werd waarna een daverende show werd opgevoerd. Toeristisch? Ja, vast wel. Maar prachtig om te zien. Op kleinere schaal vonden we de traditionele Argentijnse dans ook gewoon op straat, zoals hier in de wijk San Telmo op de Plaza Dorrego. Een koppel beroepsdansers laat zien wat ze in hun mars hebben waarna ze met de pet rond gaan, en soms stapt een ouder echtpaar uit het publiek naar voren en maakt onder luid applaus een dansje. Mooier dan dit kan haast niet, ofschoon het optreden van een ogenschijnlijk groepje ongeregeld in een drukke winkelstraat een gedeelde eerste plaats verdient. Woeste tango met trompet en drums, een weemoedig huilende bandoneon en het broertje van Johnny Depp op de gitaar.

Wat opvalt in Buenos Aires? Dat je als voetganger je leven niet zeker bent. Als je niet uitkijkt kom je onder een taxi en als je pech hebt onder twee tegelijk, want ze zijn nadrukkelijk in de meerderheid, van elke vijf auto’s die je ziet zijn er vier taxi’s. Ze komen aanjakkeren en waarschuwen voetgangers met toeter en groot licht zonder een sekonde snelheid te minderen. Op een tweebaansweg rijden ze drie dik en zijn constant met een inhaalslag bezig. Geschramde zijkanten verraden dat het niet altijd goed gaat.

Wat verder opvalt: dat hier veel gezoend wordt. Mannen met vrouwen, vrouwen met vrouwen, mannen met mannen, iedereen begroet elkaar met een zachte wangkus en ook wij worden snel deelgenoot gemaakt van dit intieme ritueel, na een eerste kennismaking is het zover. Geen afstandelijkheid met uitgestrekte arm en handen schudden maar koppen bij elkaar en een fluweelzachte kus. Let wel: één enkele, en niet de platvloerse drieklapper die de Nederlandse samenleving in een beschamende wurggreep heeft.

En wat opvalt zijn die heerlijke café’s en restaurants die je op bijna elke straathoek vindt. En dan niet de spreekwoordelijke straathoek, maar écht. Op sommige kruispunten vind je zelfs drie of vier eetgelegenheden. De glazen pui biedt uitzicht op straat en trottoir en in het midden de uitnodigende glazen zwaaideur waarop een stuk papier geplakt is met de plato del día, de dagschotel. Binnen is het een combinatie van formeel en gezellig, obers met stijlvolle voorschoten draven af en aan of staan druk pratend naar de televisie te kijken waarop een voetbalwedstrijd getoond wordt. Het publiek is divers, er wordt veel gepraat, achtergrondmuziek ontbreekt meestal. Hier is het goed toeven, uitgebreid eten en langdurig napraten. We hebben zelfs al een favoriete plek: La Esquina de Anibal Troilo, een paar minuten lopen van ons hotel. Letterlijk betekent het ‘De Hoek van Anibal Troilo’, en is vernoemd naar een van de beroemdste bandoneonistas die Argentinië gekend heeft. Hij was vaste gast in het restaurant, de muren hangen vol met foto’s van hem en zijn muziek klinkt zachtjes uit de luidsprekers. We zaten er tot laat, gisterenavond, met een goede fles Norton Malbec en bespraken niet alleen de hectische dagen die achter ons liggen, maar ook wat komen gaat. Want overmorgen gaat het verder, dan vliegen we naar Salta in het noord-westen en van daaruit naar Goegoei, met de eindklank van illusie. Maar dat is het niet. Het is werkelijkheid. Onze werkelijkheid.

About these ads

15 thoughts on “118. Op Bijna Elke Straathoek

  1. Wat een avontuur en wat een feest en eer voor Mirjam om daar haar foto’s te exposeren. Alle reden om trots te zijn.
    Geniet ervan.
    Cees Tax

  2. Naast de foto’s voegt je tekst ook “het leven”toe. Wat een indrukken en wat goed Mirjam dat jullie vleugels ook zuidwest gaan. Wat een belevenis. Liefs Reina en Rom

  3. Op elke regel zou ik willen reageren! Wat een fijne en inspirerende info….. maar boven alles uit: moet jullie niet huilen, geregeld?

  4. Ik geniet van elke foto en elke letter. Ik ben nooit jaloers op wat mensen hebben, maar soms wel op wat mensen kunnen. Genieten maar.

    Groetjes,

    Philippe

  5. hallo Hans en Mirjam,wat leuk om zo wat van jullie te horen hoe het gaat ,en wat speciaal al die foto’s van Mirjam.Groet Renske

  6. Mooi verhaal weer, was genieten (ook vorig verhaal met de aanloop gelezen). Wat geweldig dat Mirjam in zo’n prachtig gebouw en mooie stad mag exposeren. De foto’s komen zo te zien goed tot hun recht daar, haar werk verdient het zeker ! geniet er van jullie beiden !!

  7. Fantastisch! Zij met de groene ogen! Daar hangt ze!-)
    Wat me ook intrigeert. Wat weet zij hier nu van, van haar foto naast de ingang van dit Centro Cultural Borges in Buenos Aires Argentinië? ‘Moet’ zij het niet ook weten? En nog wat van dergelijke fascinaties.-)

  8. Muy gran gran gran! Ik ben ontroerd en trots, heb je link doorgestuurd, Hans, dit moet gedeeld worden. Geniet ervan.

  9. Echt super deze tentoonstelling van Mirjam in dat prachtige centrum in Bueonos Aires. Geweldig dat jullie dit meemaken en een kroon op het jarenlange werk. Wens jullie nog een hele fijne tijd in Salta!

  10. wat een prachtige expositie, mooi om dat zo te bekijken via de slide show. hoe jullie alles beleven en ervaren is boeiend om te lezen, daar heb ik dus deze maandagochtend voor uit getrokken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s